Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Saints & Scientists · દિવસ 25 · અઠવાડિયું 4

ક્યારેય ન ઓલવાયેલો ચૂલો

ક્યારેય ન ઓલવાયેલો ચૂલો — સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો વાર્તાનું ચિત્ર

રામલિંગ, જેમને વલ્લલાર કહે છે, તમિલનાડુમાં સાદાઈથી જીવે છે. તે કહે છે કે ભૂખ્યાને જમાડવું એ સૌથી ઉત્તમ પ્રાર્થના છે.

વાર્તાની શીખ: ભૂખ્યાને જમાડવું એ સૌથી ઉત્તમ પ્રાર્થના છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
વલ્લલાર, વડલૂરના ગ્રામજનો
સ્રોત ગ્રંથ
રામલિંગ સ્વામીગલ (વલ્લલાર)નું જીવન અને સત્ય ધર્મ શાલા, વડલૂર (૧૮૬૭)
વાંચન સમય
5 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 25 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 4 · 7 માંથી દિવસ 4
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 1
આ અઠવાડિયે બાળક
બ્લાસ્ટોસિસ્ટ ગર્ભાશયની દીવાલમાં સ્થિર થાય છે. પ્લેસેન્ટા (ઓર) અને એમ્નિયોટિક કોથળી બનવા લાગે છે. અઠવાડિયું 4: બાળકનો વિકાસ

તમિલ પરંપરા વડલૂરમાં વલ્લલારના હંમેશાં સળગતા ચૂલાને એક જીવંત નિશાની માને છે કે દયા દિવસો દિવસ જાળવી શકાય છે. માતાની શાંતિ પરનું સંશોધન સૂચવે છે કે આપવાનાં નાનાં, નિયમિત કાર્યો માતાનો મૂડ અને જીવનના અર્થની ભાવના વધારી શકે છે.

"જ્યાં સુધી ભૂખ્યા લોકો છે, ત્યાં સુધી અહીં તેમના માટે રાંધવા અગ્નિ રહે."

સાદા સફેદ કપડામાં એક પાતળો માણસ વડલૂરની લાલ માટીમાં ઘૂંટણિયે બેઠો અને એક નાના અગ્નિ પર ધીમેથી ફૂંક મારતો રહ્યો, જ્યાં સુધી જ્વાળા ન પકડાઈ.

આ વાત તમિલનાડુની છે, આશરે એકસો સાઠ વર્ષ પહેલાંની. એ માણસનું નામ રામલિંગ હતું, પણ લોકો તેમને વલ્લલાર કહેવા લાગ્યા, જેનો અર્થ છે ઉદાર. તે સોનું કે રેશમ નહોતા પહેરતા. તે ફક્ત એક સાદું સફેદ કપડું પહેરતા, અને ઘણી વાર તેનાથી માથું પણ ઢાંકતા. તે ધીમેથી બોલતા. અને તેમના મનમાં એક મોટો વિચાર હતો જે છૂટતો નહોતો.

"ભૂખ એક જાતની પીડા છે," તે કહેતા. "જ્યારે કોઈ ભૂખ્યું હોય, ત્યારે ભગવાન તેની અંદર ભૂખ્યા હોય છે. કોઈને જમાડવું એ સૌથી ઉત્તમ પ્રાર્થના છે."

એ વર્ષોમાં દક્ષિણ ભારતમાં ભયંકર દુકાળ પડ્યા હતા. વરસાદ નહોતો આવ્યો. ઘણા પરિવારો પાસે ખાવા માટે કંઈ નહોતું. વલ્લલારે એવાં બાળકો જોયાં હતાં જે રડી પણ ન શકે એટલાં નબળાં હતાં, અને રસ્તા કિનારે ચૂપચાપ બેઠેલા વૃદ્ધો જોયા હતા. તે તેમને ભૂલી શકતા નહોતા.

એટલે ૧૮૬૭માં, કડલૂર પાસેના વડલૂર નામના નાના ગામમાં, તેમણે અને તેમના મિત્રોએ એક સાદું રસોડું બાંધ્યું. તેની છત લાંબી અને નીચી હતી, ભોંય માટીની હતી, અને રાંધવાનાં મોટાં વાસણો હતાં. તેમણે તેનું નામ સત્ય ધર્મ શાલા રાખ્યું — સાચી દયાનું ઘર.

પહેલે દિવસે વલ્લલારે જાતે ચૂલો સળગાવ્યો, ઘૂંટણિયે બેસીને ડાળખીઓ પર ફૂંક મારતા રહ્યા જ્યાં સુધી અગ્નિ ન પકડાયો.

"આ અગ્નિ ક્યારેય ઓલવાવો ન જોઈએ," તેમણે આસપાસના લોકોને કહ્યું. "જ્યાં સુધી ભૂખ્યા લોકો છે, ત્યાં સુધી અહીં તેમના માટે રાંધવા અગ્નિ રહે."

રસોડાનો નિયમ સાદો હતો. કોઈ પણ આવી શકે. તમે કઈ જ્ઞાતિના છો, કયો ધર્મ પાળો છો, અમીર છો કે ગરીબ, નજીકથી આવ્યા કે દૂરથી — કોઈ ફરક નહોતો. જો તમે ભૂખ્યા હો, તો તમે બેસો, અને તમને પાંદડાની થાળીમાં ગરમ, તાજા ભાત અને સાંભાર આપવામાં આવે.

કેટલાક લોકોને નવાઈ લાગી. એ દિવસોમાં જુદી જુદી જ્ઞાતિના લોકો ઘણી વાર સાથે બેસીને જમતા નહોતા. પણ વલ્લલારના રસોડામાં બધા એક જ માટીની ભોંય પર એક જ લાંબી હારમાં બેસતા. વેપારીની બાજુમાં ખેડૂત. મુસાફરની બાજુમાં દાદીમા. સાધુની બાજુમાં બાળક.

"આપણે બધાં એક જ પ્રકાશનાં બાળકો છીએ." વલ્લલારે તેમને પૂછ્યું, "તો પછી આપણે અલગ અલગ કેમ જમીએ?"

તેમને પ્રકાશ બહુ ગમતો. તે ઘણી વાર તેલના નાના દીવા સામે બેસીને તેની જ્યોતને નિહાળતા. તે શીખવતા કે ભગવાન એક મહાન, દયાળુ પ્રકાશ જેવા છે, અને એ જ પ્રકાશ દરેક વ્યક્તિ અને દરેક જીવની અંદર થોડો થોડો ઝળહળે છે. એટલે જ, તે કહેતા, આપણે ક્યારેય કોઈ પર ક્રૂર ન થવું જોઈએ, પ્રાણી કે છોડ પર પણ નહીં. તેમણે પોતાના અનુયાયીઓને માંસ ન ખાવાનું, અને વગર કારણે ફૂલ પણ ન તોડવાનું કહ્યું.

દરરોજ સવારે રસોઇયા પરોઢ પહેલાં આવતા અને અગ્નિમાં તાજાં લાકડાં નાખતા. દરરોજ ભાતનાં મોટાં વાસણો ઊકળતાં. દરરોજ ભૂખ્યા લોકો ધૂળવાળા રસ્તે ચાલીને વડલૂર આવતા અને જમતા.

કેટલીક રાતે ચોમાસાનો વરસાદ છત પર ધોધમાર પડતો. કેટલાંક વર્ષો ચોખા માટે માંડ પૈસા હોય. પણ કોઈક હંમેશાં અનાજની ગૂણ, લાકડાંનો ભારો કે થોડા સિક્કા લઈને આવી જતું. અને ચૂલો ક્યારેય ઠંડો ન પડ્યો.

વલ્લલાર આખું જીવન સાદાઈથી જીવ્યા. તેમણે દયા અને પ્રકાશ વિશે તમિલમાં સુંદર ગીતો લખ્યાં, જે લોકો આજે પણ ગાય છે. મોટી ઉંમરે તે શાંત પ્રાર્થનામાં વિશ્રામ કરવા એક નાના ઓરડામાં ગયા અને બારણું બંધ કર્યું. તેમના અનુયાયીઓ કહે છે કે તે જે દયાળુ પ્રકાશને ચાહતા હતા તેમાં જ ભળી ગયા. અને તેમનું રસોડું, જેમ તેમણે કહ્યું હતું તેમ, ચાલતું રહ્યું.

અને હવે સૌથી અદ્ભુત વાત. એ ચૂલો આજે પણ સળગે છે. વલ્લલારે ૧૮૬૭માં જે અગ્નિ સળગાવ્યો હતો, તે એકસો પચાસથી વધુ વર્ષોથી, સવાર પછી સવાર, સળગતો રાખવામાં આવ્યો છે. વડલૂરમાં લોકો આજે પણ આવીને ભોંય પર હારમાં બેસે છે, અને તે કોઈ પણ હોય, તેમને આજે પણ મફત ગરમ ભાત અને સાંભાર મળે છે.

જો તમે ત્યાં જાઓ, તો તમે તે જોઈ શકો: એક સામાન્ય રસોડામાં એક સામાન્ય ચૂલો, એક સામાન્ય અગ્નિ સાથે. રસોઇયા આજે પણ દરરોજ સવારે તેમાં લાકડાં નાખે છે. કોઈ ધામધૂમ નથી કરતું. તે બસ તેને ચાલુ રાખે છે, જેથી પછીનો ભૂખ્યો માણસ જમી શકે.

બહુ પહેલાંની એ સાંજે, પહેલા દિવસનું ભોજન પીરસાઈ ગયા પછી, વલ્લલાર શાંત રસોડામાં એકલા બેઠા. વાસણો ધોવાઈ ગયાં હતાં. ભોંય વળાઈ ગઈ હતી. અને ખૂણામાં, મોટા કાળા વાસણ નીચે, એક નાની નારંગી જ્યોત હજી ટમટમતી હતી, સ્થિર અને ગરમ, સવારની રાહ જોતી.

નાનકડા, રોજ જાળવેલી એક નાની દયા આપણા બધાં કરતાં વધુ ટકી શકે છે, અને તું પહેલેથી જ અમારી દયાનો ભાગ છે.

આગળની વાર્તા વાંચો →જલારામ બાપાનું સૌ માટે સદાવ્રત

સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 4–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો પરંપરાની વાર્તા

આ વાર્તા પાછળ

તમિલનાડુના વડલૂરમાં, રામલિંગ સ્વામીગલે — જેમને પ્રેમથી વલ્લલાર, એટલે કે ઉદાર, કહે છે — ૧૮૬૭માં સ્થાપેલી સત્ય ધર્મ શાલા તેના રસોડાના અગ્નિ માટે જાણીતી છે, જે ત્યારથી સળગતો રાખવામાં આવ્યો છે, જેથી જે કોઈ આવે તેને જમાડી શકાય. દરેક જીવમાં ભગવાનનો થોડો પ્રકાશ ઝળહળે છે — તેમના આ ઉપદેશે સમરસ શુદ્ધ સન્માર્ગને ઘડ્યો, જે તેમના અનુયાયીઓ આજે પણ પાળે છે. સંતોની ઘણી કથાઓ દર્શનો વિશે હોય છે; આ કથા એક ચૂલા, ભાત અને સાંભાર, અને દરેક જ્ઞાતિ અને ધર્મના લોકો એક જ હારમાં બેસે તે વિશે છે. ગર્ભાવસ્થા માટે આ મુક્ત રીતે વહેંચાતા પોષણ અને શ્રદ્ધા જાળવતા અગ્નિનું એક ઉષ્માભર્યું ચિત્ર છે.

બાળક સાથે વિચારો

વલ્લલારના ચૂલાની જેમ, તમે તમારા પરિવાર કે સમાજ માટે કયું નાનું, રોજનું કાળજીનું કામ ચાલુ રાખી શકો?

સંકલ્પ: હું એક એક સામાન્ય દિવસે કાળજીથી મારા બાળકનું પોષણ કરું છું.

આશીર્વાદ: તમારી થાળીમાં હંમેશાં વહેંચવા જેટલું રહે, અને તમારા ઘરમાં જેને જરૂર હોય તે સૌ માટે ગરમ અગ્નિ રહે.

પાત્રો

વલ્લલાર
— જે આવે તે સૌને જમાડતા એક કોમળ સંત.
વડલૂરના ગ્રામજનો
— તે રસોડાના ગરમ ભોજનમાં ભાગીદાર બને છે.

બોધ

ભૂખ્યાને જમાડવું એ સૌથી ઉત્તમ પ્રાર્થના છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા નાનકડા, તારું હૃદય અને તારા હાથ હંમેશાં વહેંચવા માટે ખુલ્લા રહે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

વલ્લલારે વડલૂરમાં શું બાંધ્યું?

સ્રોત: રામલિંગ સ્વામીગલ (વલ્લલાર)નું જીવન અને સત્ય ધર્મ શાલા, વડલૂર (૧૮૬૭)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગર્ભ સંવાદ — બાળક સાથે વાતો અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 4મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

ક્યારેય ન ઓલવાયેલો ચૂલો વાર્તા શું શીખવે છે?

તમિલ પરંપરા વડલૂરમાં વલ્લલારના હંમેશાં સળગતા ચૂલાને એક જીવંત નિશાની માને છે કે દયા દિવસો દિવસ જાળવી શકાય છે. માતાની શાંતિ પરનું સંશોધન સૂચવે છે કે આપવાનાં નાનાં, નિયમિત કાર્યો માતાનો મૂડ અને જીવનના અર્થની ભાવના વધારી શકે છે.

ક્યારેય ન ઓલવાયેલો ચૂલો ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 4 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો