Garbh Katha
मोफत सुरू करा

Saints & Scientists · दिवस 25 · आठवडा 4

कधीही न विझलेली चूल

कधीही न विझलेली चूल — संत आणि वैज्ञानिक गोष्टीचे चित्र

रामलिंग, ज्यांना वल्ललार म्हणतात, तमिळनाडूत साधेपणाने राहतात. ते म्हणतात, भुकेल्याला जेवू घालणे हीच सगळ्यात चांगली प्रार्थना आहे.

गोष्टीचे तात्पर्य: भुकेल्याला जेवू घालणे हीच सगळ्यात चांगली प्रार्थना आहे.

या गोष्टीत

पात्रे
वल्ललार, वडलूरचे गावकरी
मूळ ग्रंथ
रामलिंग स्वामीगल (वल्ललार) यांचे जीवन आणि सत्य धर्म शाला, वडलूर (१८६७)
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

दिवस 25 एका नजरेत

आठवडा
आठवडा 4 · ७ पैकी दिवस 4
तिमाही
तिमाही 1
या आठवड्यात बाळ
आठवडा 4: बाळाची वाढ

तमिळ परंपरा वडलूर येथील वल्ललारांच्या सतत पेटलेल्या चुलीकडे, दया दिवसेंदिवस जपता येते याचे जिवंत चिन्ह म्हणून पाहते. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन असे सुचवते की देण्याच्या छोट्या, नियमित कृतींमुळे आईचा मूड आणि जीवनाचा अर्थ यांची जाणीव उंचावू शकते.

"जोपर्यंत भुकेली माणसे आहेत, तोपर्यंत त्यांच्यासाठी स्वयंपाक करायला इथे आग असू दे."

साध्या पांढऱ्या वस्त्रातला एक बारीक माणूस वडलूरच्या लाल मातीत गुडघे टेकून बसला आणि एका छोट्या आगीवर हळूच फुंकर घालू लागला, ज्योत पेटेपर्यंत.

ही गोष्ट तमिळनाडूतली, साधारण एकशे साठ वर्षांपूर्वीची. त्या माणसाचे नाव होते रामलिंग, पण लोक त्यांना वल्ललार म्हणू लागले, म्हणजे उदार मनाचा. ते सोने किंवा रेशीम घालत नसत. ते फक्त एक साधे पांढरे वस्त्र नेसत, आणि बऱ्याचदा त्यानेच डोकेही झाकत. ते हळू आवाजात बोलत. आणि त्यांच्या मनात एक मोठा विचार होता, जो त्यांच्या मनातून कधीच जात नव्हता.

"भूक हे एक प्रकारचे दुःख आहे," ते म्हणत. "जेव्हा माणूस भुकेला असतो, तेव्हा त्याच्या आत देव भुकेला असतो. कुणाला जेवू घालणे हीच सगळ्यात चांगली प्रार्थना आहे."

त्या वर्षांत दक्षिण भारतात भयंकर दुष्काळ पडले होते. पाऊस आला नव्हता. अनेक कुटुंबांकडे खायला काहीच नव्हते. वल्ललारांनी रडण्याइतकीही ताकद नसलेली मुले आणि रस्त्याकडेला गप्प बसलेली म्हातारी माणसे पाहिली होती. ते त्यांना विसरू शकत नव्हते.

म्हणून १८६७ साली, कडलूरजवळच्या वडलूर या छोट्या गावात, त्यांनी आणि त्यांच्या मित्रांनी एक साधे स्वयंपाकघर बांधले. त्याला लांब, सखल छप्पर होते, मातीची जमीन होती आणि स्वयंपाकाची मोठी मोठी भांडी होती. त्यांनी त्याचे नाव ठेवले सत्य धर्म शाला, म्हणजे खऱ्या दयेचे घर.

पहिल्या दिवशी वल्ललारांनी स्वतः चूल पेटवली, खाली गुडघे टेकून, काटक्यांवर फुंकर घालत, आग पेटेपर्यंत.

"ही आग कधीही विझता कामा नये," ते आजूबाजूच्या लोकांना म्हणाले. "जोपर्यंत भुकेली माणसे आहेत, तोपर्यंत त्यांच्यासाठी स्वयंपाक करायला इथे आग असू दे."

स्वयंपाकघराचा नियम सोपा होता. कोणीही येऊ शकत होते. तुमची जात कोणती, धर्म कोणता, तुम्ही श्रीमंत की गरीब, जवळचे की दूरचे, याने काही फरक पडत नसे. तुम्ही भुकेले असाल, तर खाली बसायचे, आणि तुम्हाला पानावर गरम गरम भात आणि सांबार वाढले जाई.

काही लोकांना आश्चर्य वाटले. त्या काळी वेगवेगळ्या जातींचे लोक बहुतेक वेळा एकत्र बसून जेवत नसत. पण वल्ललारांच्या स्वयंपाकघरात सगळे एकाच मातीच्या जमिनीवर एकाच लांब रांगेत बसत. व्यापाऱ्याशेजारी शेतकरी. प्रवाशाशेजारी आजी. साधूशेजारी लहान मूल.

"आपण सगळे एकाच प्रकाशाची लेकरे आहोत," वल्ललार त्यांना म्हणाले. "मग आपण वेगळे बसून का जेवायचे?"

त्यांना प्रकाश फार आवडायचा. ते बऱ्याचदा एका छोट्या तेलाच्या दिव्यासमोर बसून त्याच्या ज्योतीकडे पाहत राहत. ते शिकवत की देव एका मोठ्या, प्रेमळ प्रकाशासारखा आहे, आणि तोच प्रकाश प्रत्येक माणसाच्या आणि प्रत्येक जिवाच्या आत थोडा थोडा चमकतो. म्हणूनच, ते म्हणत, आपण कधीही कुणाशी क्रूरपणे वागू नये, अगदी प्राण्याशी किंवा झाडाशीसुद्धा. त्यांनी आपल्या अनुयायांना मांस न खाण्यास सांगितले, आणि विनाकारण फुलेसुद्धा न तोडण्यास सांगितले.

रोज सकाळी पहाटेच्या आधी स्वयंपाकी येत आणि आगीत नवीन लाकडे घालत. रोज भाताची मोठी भांडी खदखदत. रोज भुकेले लोक धुळीच्या रस्त्याने चालत वडलूरला येत आणि त्यांना जेवण मिळे.

काही रात्री पावसाळ्यातला पाऊस छपरावर धो धो कोसळे. काही वर्षी तांदळासाठी पैसेच जेमतेम असत. पण कुणी ना कुणी नेहमी धान्याचे पोते, किंवा लाकडांची मोळी, किंवा थोडी नाणी घेऊन येई. आणि चूल कधीच थंड झाली नाही.

वल्ललार आयुष्यभर साधेपणाने राहिले. त्यांनी दया आणि प्रकाश यांवर तमिळमध्ये सुंदर गाणी लिहिली, जी लोक आजही गातात. ते वयस्कर झाल्यावर शांत प्रार्थनेत विसावा घेण्यासाठी एका छोट्या खोलीत गेले आणि दार लावून घेतले. त्यांचे अनुयायी म्हणतात की ज्या प्रेमळ प्रकाशावर त्यांचे प्रेम होते, त्यातच ते एकरूप झाले. आणि त्यांनी सांगितल्याप्रमाणे त्यांचे स्वयंपाकघर चालू राहिले.

आणि आता सगळ्यात अद्भुत गोष्ट ऐक. ती चूल आजही पेटलेली आहे. वल्ललारांनी १८६७ मध्ये पेटवलेली आग, सकाळमागून सकाळ, एकशे पन्नासहून जास्त वर्षे जळती ठेवली गेली आहे. वडलूरमध्ये लोक आजही येऊन जमिनीवर रांगेत बसतात, आणि त्यांना आजही गरम भात आणि सांबार मोफत मिळते, ते कोणीही असोत.

तुम्ही तिथे गेलात तर ते पाहू शकता: एका साध्या स्वयंपाकघरातली एक साधी चूल, आणि त्यात एक साधी आग. स्वयंपाकी आजही रोज सकाळी तिच्यात लाकडे घालतात. कुणी त्याचा गाजावाजा करत नाही. ते फक्त ती चालू ठेवतात, म्हणजे पुढच्या भुकेल्या माणसाला जेवता यावे.

खूप वर्षांपूर्वीच्या त्या संध्याकाळी, पहिल्या दिवसाचे जेवण वाढून झाल्यावर, वल्ललार शांत स्वयंपाकघरात एकटेच बसले. भांडी धुतली होती. जमीन झाडली होती. आणि कोपऱ्यात, मोठ्या काळ्या भांड्याखाली, एक छोटी केशरी ज्योत अजूनही लुकलुकत होती, स्थिर आणि उबदार, सकाळची वाट पाहत.

माझ्या बाळा, रोज जपलेली एक छोटीशी दया आपल्या सगळ्यांपेक्षा जास्त काळ टिकू शकते, आणि तू आताच आमच्या दयेचा एक भाग आहेस.

पुढची गोष्ट वाचा →घाटाच्या पायऱ्यांवर कबीर

संत आणि वैज्ञानिक मधील आणखी

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 4–8 वर्षांची मुले

स्रोत: संत आणि वैज्ञानिक परंपरेतील कथा

या गोष्टीमागे

तमिळनाडूतील वडलूर येथे, रामलिंग स्वामीगल, ज्यांना प्रेमाने वल्ललार म्हणजे उदार मनाचे म्हणतात, यांनी १८६७ मध्ये स्थापन केलेली सत्य धर्म शाला तिच्या स्वयंपाकघरातील त्या आगीसाठी ओळखली जाते, जी तेव्हापासून सतत पेटती ठेवली आहे, म्हणजे जो कोणी येईल त्याला जेवण मिळावे. प्रत्येक जिवात देवाचा थोडा प्रकाश चमकतो, या त्यांच्या शिकवणीने समरस शुद्ध सन्मार्ग घडवला, जो त्यांचे अनुयायी आजही पाळतात. संतांच्या अनेक कथा दिव्य दर्शनांभोवती फिरतात; ही कथा एका चुलीची, भात-सांबाराची, आणि प्रत्येक जातीच्या व धर्माच्या लोकांनी एकाच रांगेत बसण्याची आहे. गर्भावस्थेसाठी हे मोकळेपणाने वाटलेल्या पोषणाचे आणि निष्ठेने जळणाऱ्या आगीचे एक उबदार चित्र आहे.

बाळासोबत विचार करा

वल्ललारांच्या चुलीसारखी, तुमच्या कुटुंबासाठी किंवा समाजासाठी रोज चालू ठेवता येईल अशी कोणती छोटीशी काळजीची कृती आहे?

संकल्प: मी माझ्या बाळाचे प्रेमाने पोषण करते, एका साध्या दिवसामागून दुसरा दिवस.

आशीर्वाद: तुझ्या ताटात वाटून खाण्याइतके नेहमी असू दे, आणि तुझ्या घरात गरज असलेल्या प्रत्येकासाठी उबदार आग असू दे.

पात्रे

वल्ललार
— येणाऱ्या प्रत्येकाला जेवू घालणारे एक सौम्य संत.
वडलूरचे गावकरी
— ते स्वयंपाकघरातल्या गरम जेवणात सहभागी होतात.

बोध

भुकेल्याला जेवू घालणे हीच सगळ्यात चांगली प्रार्थना आहे.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

माझ्या बाळा, तुझे मन आणि तुझे हात वाटून देण्यासाठी नेहमी खुले असू देत.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

वल्ललारांनी वडलूरमध्ये काय बांधले?

स्रोत: रामलिंग स्वामीगल (वल्ललार) यांचे जीवन आणि सत्य धर्म शाला, वडलूर (१८६७)

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 4व्या आठवड्याची माहिती वाचा.

संबंधित गोष्टी

  • चाणक्य आणि राजा-राजा खेळणारा मुलगा

    तेच मूल्य

    खरे नेतृत्व ऐकण्याने, न्यायाने आणि वाटून घेण्याने सुरू होते, अगदी मुलांच्या खेळातही. ही कथा मुलातला चांगुलपणा ओळखून तो वाढवायला मदत करणाऱ्या गुरूचाही सन्मान करते.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

कधीही न विझलेली चूल ही गोष्ट काय शिकवते?

तमिळ परंपरा वडलूर येथील वल्ललारांच्या सतत पेटलेल्या चुलीकडे, दया दिवसेंदिवस जपता येते याचे जिवंत चिन्ह म्हणून पाहते. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन असे सुचवते की देण्याच्या छोट्या, नियमित कृतींमुळे आईचा मूड आणि जीवनाचा अर्थ यांची जाणीव उंचावू शकते.

कधीही न विझलेली चूल गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?

ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 4 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा