Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Krishna Leela · દિવસ 262 · અઠવાડિયું 38

પરોઢે કૃષ્ણની વાંસળી

વૃંદાવનમાં પરોઢ પહેલાં લલિતા પરિવારનાં બે ખોવાયેલાં વાછરડાં શોધવા નીકળે છે. કૃષ્ણની મીઠી વાંસળી સાંભળીને તેની ચિંતા ઓગળી જાય છે.

વાર્તાની શીખ: શાંત સંગીત અને વિશ્વાસ ચિંતાને ઓગાળી દે છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
લલિતા, કૃષ્ણ, ધવલી અને કપિલા
સ્રોત ગ્રંથ
ભાગવત પુરાણ
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 262 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 38 · 7 માંથી દિવસ 3
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 3
આ અઠવાડિયે બાળક
અંગો બહારની દુનિયા માટે તૈયાર છે. ગરમ રહેવા માટે બાળક ચરબી વધારતું રહે છે. અઠવાડિયું 38: બાળકનો વિકાસ
મંત્ર
ૐ

વ્રજની કૃષ્ણ પરંપરામાં કહેવાય છે કે કૃષ્ણની વાંસળીનો અવાજ દરેક જીવને ઘરે બોલાવે છે, અને વૃંદાવનની ગાયો આનંદથી તેની પાછળ જાય છે. આ વાર્તા માતા-પિતાને સંગીતની એક શાંત છબી આપે છે, જે સલામતી તરફ પાછા લઈ જતા દોરા જેવું છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે હળવું સંગીત ચિંતા ઓછી કરવામાં અને આરામમાં મદદ કરી શકે છે.

"જેને પ્રેમ કરવામાં આવે છે, તે ક્યારેય ખરેખર ખોવાતું નથી. ક્યારેક તેને પાછા ફરવાનો રસ્તો યાદ કરવા માટે બસ ઘરનું ગીત સાંભળવાની જરૂર હોય છે."

લલિતાને ઊંઘ નહોતી આવતી. વૃંદાવનના નાનકડા માટીના ઘરમાં તે પોતાની સાદડી પર સૂતી હતી અને બાજુના ઓરડામાં માતા-પિતાના શ્વાસનો અવાજ સાંભળતી હતી. હજી અંધારું હતું. હવામાં ભીની માટી અને ઊંઘતાં ફૂલોની સુગંધ હતી.

પરિવારનાં બે સૌથી વહાલાં વાછરડાં, સફેદ ધવલી અને ભૂરી કપિલા, સાંજે ગાયોના ધણ સાથે ઘરે પાછાં નહોતાં આવ્યાં. તેઓ નાનાં અને તોફાની હતાં, પણ આટલે દૂર તેઓ પહેલાં ક્યારેય નહોતાં ગયાં. તારા ઊગ્યા ત્યાં સુધી પિતાએ અંધારા જંગલમાં બૂમો પાડી પાડીને શોધ્યાં હતાં. પણ તેઓ તેમના વગર જ ઘરે પાછા આવ્યા હતા.

"જંગલ તો કેટલું મોટું છે," માએ ધીમેથી કહ્યું હતું. લલિતાએ ઊંઘવાનો ડોળ કર્યો હતો, પણ તેણે બધું સાંભળ્યું હતું.

હવે ચિંતા તેના પેટમાં એક કસકસતી ગાંઠ જેવી બેઠી હતી. છેવટે તે ઊઠી, ખભા પર શાલ વીંટાળી અને ધીમેથી બારણાની બહાર નીકળી ગઈ.

ગામ શાંત અને ભૂખરું હતું. એક જ પક્ષી બોલ્યું, જાણે કંઈક પૂછતું હોય. લલિતાના ઉઘાડા પગ યમુના તરફ જતી જાણીતી કેડી પર ચાલવા લાગ્યા.

નદીકિનારે પાણી ધીમે ધીમે વહેતું હતું, ઘેરું અને સુંવાળું. તેણે સામે કાંઠે જોયું. એક આંસુ તેના ગાલ પર સરકી પડ્યું.

"ધવલી," તેણે ધીમેથી બોલાવ્યું. "કપિલા. તમે ક્યાં છો?"

પછી તેને એ સંભળાયું.

એક સૂર, સ્વચ્છ અને શુદ્ધ, પાણી પર તરતો આવ્યો. એ વાંસળી હતી. પણ તેણે પહેલાં સાંભળેલી કોઈ વાંસળી જેવી નહોતી. સંગીત જાણે એકસાથે બધેથી આવતું હતું, નદીમાંથી, વૃક્ષોમાંથી અને આકાશમાંથી.

એ ધીમી, મીઠી ધૂન હતી, જાણે કોઈ હાલરડું કહેતું હોય, "બધાં સલામત છે. બધાં ઘરે આવી રહ્યાં છે." પ્રેમનું ગીત કહે છે કે બધું સારું થશે.

સાંભળતાં સાંભળતાં લલિતાના પેટની ગાંઠ ઢીલી થવા લાગી. તેના શ્વાસ ધીમા પડ્યા. તેના ખભા હળવા થયા. જ્યારે પ્રેમ નામ લઈને બોલાવે છે, ત્યારે ચિંતા હળવી થઈ જાય છે.

તે જાણતી હતી કે કોણ વગાડે છે. આખા વૃંદાવનમાં ફક્ત એક જ જણ આવું વગાડી શકતો હતો. એ કૃષ્ણ હતો.

તે કિનારે કિનારે સંગીતની પાછળ ચાલી, નદી પર નજર નાખતી એક નાની ટેકરી તરફ. તેની પાછળનું આકાશ ભૂખરામાંથી ગુલાબી થઈ રહ્યું હતું.

ત્યાં એ હતો. વાળમાં મોરપીંછ ખોસેલો એક નાનો શ્યામ છોકરો, ટેકરીની ટોચે ઊગતા સૂરજ સામે મોં કરીને, તેની તરફ પીઠ રાખીને ઊભો હતો. તેની આંખો બંધ હતી. વાંસળી તેના હોઠે હતી. વગાડતાં વગાડતાં તે હળવે હળવે ડોલતો હતો.

પછી લલિતાને બીજો એક અવાજ સંભળાયો: સંતોષભર્યો, કોમળ "ભાં".

કદંબનાં વૃક્ષોના ઝુંડમાંથી બે નાનાં વાછરડાં બહાર આવ્યાં, એક સફેદ અને એક ભૂરું. ધવલી અને કપિલા!

તેઓ જરાય ડરેલાં નહોતાં. તેમના કાન ઊંચા હતા અને આંખો શાંત હતી. તેઓ વાંસળી સાંભળી રહ્યાં હતાં. ધીમે ધીમે, ડગલે ડગલે, તેઓ ટેકરી ચડીને કૃષ્ણ તરફ ગયાં.

કૃષ્ણે છેલ્લો એક લાંબો સૂર વગાડ્યો. પછી તેણે વાંસળી નીચે કરી અને આંખો ખોલી. એ જ ઘડીએ યમુનાના સામે કાંઠે સૂરજ ઊગ્યો, અને બધું સોનેરી થઈ ગયું.

વાછરડાં તેની પાસે પહોંચ્યાં અને પોતાનાં નરમ નાક તેના હાથમાં ઘસવા લાગ્યાં. તે હસ્યો અને તેમના કાન પાછળ ખંજવાળવા લાગ્યો. કૃષ્ણના એક સૂરે વાછરડાંને ઘરનો રસ્તો બતાવ્યો હતો.

પછી તે ફર્યો અને સીધું લલિતા સામે જોયું, જાણે તેને ખબર જ હોય કે તે ત્યાં છે.

"કૃષ્ણ," તેણે સહેજ કંપતા અવાજે કહ્યું, "એ ખોવાઈ ગયાં હતાં."

તે મલક્યો. "મીઠું ઘાસ શોધતાં શોધતાં એ થોડાં વધુ દૂર નીકળી ગયાં હતાં," તેણે કહ્યું. "પણ સાંભળ, લલિતા. "જેને પ્રેમ કરવામાં આવે છે, તે ક્યારેય ખરેખર ખોવાતું નથી. ક્યારેક તેને પાછા ફરવાનો રસ્તો યાદ કરવા માટે બસ ઘરનું ગીત સાંભળવાની જરૂર હોય છે.""

તેણે ઘાસમાંથી દોરડાનો છેડો ઉપાડ્યો, વાછરડાંના ગળે હળવેથી બાંધ્યો અને દોરડું તેના હાથમાં મૂક્યું.

લલિતાને સમજાયું નહીં કે શું કહેવું. એટલે તે બસ મલકી, અને તે પણ સામે મલક્યો.

બે વાછરડાં તેની બાજુમાં ઠેકતાં ઠેકતાં ચાલતાં હતાં અને તે નદીકિનારે ઘરે પાછી ફરી. હવે ગામ જાગી રહ્યું હતું. રસોડાના ચૂલામાંથી ધુમાડો ગોળ ગોળ ઊઠતો હતો. તેના પિતા બારણે ઊભા હતા અને થાકેલી આંખે જંગલ તરફ તાકી રહ્યા હતા.

પછી તેમણે તેને જોઈ. તેમણે વાછરડાં જોયાં. તેમના ચહેરા પર એટલું મોટું સ્મિત આવ્યું જેટલું તેણે ક્યારેય જોયું નહોતું.

"તને એ ક્યાંથી મળ્યાં?" તેમણે ઉમળકાથી પૂછ્યું.

"મેં નથી શોધ્યાં," લલિતાએ કહ્યું. "એમણે સંગીત શોધ્યું."

તેની પાછળ, દૂર નદીની પેલે પાર, વાંસળી ફરી વાગવા લાગી, ધીમી અને કોમળ, વૃંદાવનની બાકીની ગાયોને સવારનાં ચરાણ તરફ બોલાવતી.

નાનકડા, જો તું ક્યારેય બહુ દૂર ભટકી જાય, તો તને પાછો રસ્તો મળે ત્યાં સુધી અમે ઘરનું ગીત વગાડતાં રહીશું.

આગળની વાર્તા વાંચો →યશોદાએ તેના મોંમાં શું જોયું

કૃષ્ણ લીલા માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: ભાગવત પુરાણ · પરંપરાગત પુનઃકથન

આ વાર્તા પાછળ

કૃષ્ણની વાંસળી વૃંદાવન પરંપરાનું ધબકતું હૃદય છે. વ્રજના સંતોની કવિતામાં અને રાસલીલામાં તેની સ્તુતિ થાય છે, જ્યાં તેનું સંગીત ગાયો, પક્ષીઓ અને લોકોને એકસરખાં ખેંચે છે. એ પરંપરાની આ પરોઢ-કથા વાંસળીને એક શાંત, ઘરેલુ કામ આપે છે: બે ખોવાયેલાં વાછરડાં, સફેદ ધવલી અને ભૂરી કપિલાને, એક ચિંતાતુર ગોવાળણ પાસે પાછાં લાવવાનું. લલિતા તેમને જાતે નથી શોધતી; વાછરડાં બસ ઘરના ગીતની પાછળ આવે છે, અને કૃષ્ણ એક કોમળ વાત કહે છે કે જેને સાચો પ્રેમ મળે છે તે ક્યારેય ખોવાતું નથી. તેની કોમળતા, સૂર્યોદયના રંગો અને હળવી રાહત તેને સાંભળવામાં શાંતિદાયક બનાવે છે. સગર્ભા માતા માટે એ ઘરના એ સ્થિર ગીતની છબી છે, જેને તમારું બાળક હંમેશાં ઓળખશે.

વૃંદાવનનાં મંદિરોમાં દિવસ સૂર્યોદય પહેલાં મંગળા આરતીથી શરૂ થાય છે, જ્યારે ગીતો સાથે કૃષ્ણને ધીમેથી જગાડાય છે — આ પરંપરા આ વાર્તાનો પડઘો છે. ઉત્તર પ્રદેશનું પીલીભીત પોતાની વાંસની વાંસળીઓ માટે જાણીતું છે, અને પન્નાલાલ ઘોષ તથા હરિપ્રસાદ ચૌરસિયા જેવા મહાન વાંસળીવાદકો આ વાદ્યને કૃષ્ણના હાથમાંથી દુનિયાભરના મંચો સુધી લઈ ગયા. હિંદુસ્તાની સંગીતમાં ભૈરવ અને લલિત જેવા પ્રાતઃકાલીન રાગ પરંપરાથી પરોઢે વગાડાય છે. ઘણી માતાઓને સાંજે કે સવારે સૌથી પહેલાં વાંસળીનું કોમળ સંગીત શાંતિ આપે છે. ભાવિ માતા માટે પરોઢે કૃષ્ણની વાંસળી દિવસની શરૂઆત ધીમે ધીમે, થોડા સંગીત અને શાંત મન સાથે કરવાનું આમંત્રણ છે.

બાળક સાથે વિચારો

આજે હું કઈ નાની નાની ચિંતાઓ છોડી શકું, એવો વિશ્વાસ રાખીને કે એક પ્રેમાળ હાજરી મને અને મારા બાળકને ઘર તરફ દોરી રહી છે?

સંકલ્પ: હું મારી ચિંતાઓ બ્રહ્માંડની સંભાળમાં સોંપી દઉં છું. મારો પ્રેમ મારા બાળક માટે સલામતીનું ગીત છે.

આશીર્વાદ: તમારો દિવસ વિશ્વાસના શાંત સંગીતથી ભરાઈ જાય, અને તમને અને તમારા બાળકને હંમેશાં સંભાળતા હળવા માર્ગદર્શનનો અનુભવ થાય.

પાત્રો

લલિતા
— એક પ્રેમાળ છોકરી જે પોતાનાં વાછરડાં શોધે છે.
કૃષ્ણ
— તેમની વાંસળી બધાંને કહે છે કે તેઓ સલામત છે.
ધવલી અને કપિલા
— બે વાછરડાં જેમને સંગીત ઘરે લઈ આવે છે.

બોધ

શાંત સંગીત અને વિશ્વાસ ચિંતાને ઓગાળી દે છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા નાનકડા, બધાં સલામત છે અને તું મારી પાસે ઘરે આવી રહ્યું છે. મારો અવાજ તારી મીઠી વાંસળી બને.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

વાંસળીની ધૂનથી લલિતાને કેવું લાગ્યું?

સ્રોત: વૃંદાવનની કૃષ્ણ લીલા પરંપરા

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 38મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

પરોઢે કૃષ્ણની વાંસળી વાર્તા શું શીખવે છે?

વ્રજની કૃષ્ણ પરંપરામાં કહેવાય છે કે કૃષ્ણની વાંસળીનો અવાજ દરેક જીવને ઘરે બોલાવે છે, અને વૃંદાવનની ગાયો આનંદથી તેની પાછળ જાય છે. આ વાર્તા માતા-પિતાને સંગીતની એક શાંત છબી આપે છે, જે સલામતી તરફ પાછા લઈ જતા દોરા જેવું છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે હળવું સંગીત ચિંતા ઓછી કરવામાં અને…

પરોઢે કૃષ્ણની વાંસળી ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 38 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો