Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Saints & Scientists · દિવસ 264 · અઠવાડિયું 38

ઘાટનાં પગથિયાં પર કબીર

કાશીનો યુવાન વણકર કબીર ગુરુ રામાનંદ પાસેથી શીખવા ઝંખે છે. પરોઢ પહેલાં તે ઘાટનાં પગથિયાં પર સૂઈ જાય છે, અને "રામ, રામ" બોલતા રામાનંદનો પગ તેને અડે છે.

વાર્તાની શીખ: મહાન જ્ઞાન થોડા સાદા, પ્રેમભર્યા શબ્દોમાં રહી શકે છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
કબીર, રામાનંદ, નીરુ અને નીમા
સ્રોત ગ્રંથ
કબીરની પરંપરાગત દંતકથા (ભક્તિ પરંપરા)
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 264 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 38 · 7 માંથી દિવસ 5
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 3
આ અઠવાડિયે બાળક
અંગો બહારની દુનિયા માટે તૈયાર છે. ગરમ રહેવા માટે બાળક ચરબી વધારતું રહે છે. અઠવાડિયું 38: બાળકનો વિકાસ

કબીર બતાવે છે કે જ્ઞાન થોડા સાદા, પ્રેમભર્યા શબ્દોમાં પણ આવી શકે છે. તમે રોજ તમારા બાળકને જે કોમળ શબ્દો કહો છો, તે પણ એવી જ એક ભેટ છે.

ઈશ્વર તો તમારા પોતાના શ્વાસ જેટલા નજીક છે.

કબીર ઝડપી, ચપળ આંગળીઓ અને ઊંડી, સપનાળી આંખોવાળો એક યુવાન વણકર હતો. તે ગંગા કિનારે આવેલા પ્રાચીન શહેર કાશીમાં પોતાનાં પ્રેમાળ માતા-પિતા નીરુ અને નીમા સાથે રહેતો હતો. રોજ આખો પરિવાર લાકડાની સાળ પર બેસીને, હળવા ખટ-ખટ અવાજ સાથે સુતરાઉ કાપડ વણતો. અને રોજ, વણતાં વણતાં, કબીર ભગવાન વિશે વિચારતો.

કાશીમાં રામાનંદ નામના એક મહાન ગુરુ રહેતા હતા, સફેદ દાઢી અને શાંત ચહેરાવાળા એક ઊંચા સંત. રોજ સવારે સૂર્યોદય પહેલાં તેઓ સ્નાન અને પ્રાર્થના કરવા ગંગા તરફ ઊતરતા. ઘણા શિષ્યો તેમની પાસેથી શીખતા, અને તેઓ તેમને રામનું નામ યાદ રાખવાનું શીખવતા, જે ભગવાનનું એક પ્રેમાળ નામ છે. કબીરની સૌથી મોટી ઇચ્છા તેમનો શિષ્ય બનવાની હતી.

પણ કબીર શરમાળ હતો, અને તે તો ફક્ત એક ગરીબ વણકરનો દીકરો હતો. "આવા મહાન ગુરુને મને શીખવવાનું હું કેવી રીતે કહું?" તે વિચારતો. ઘણા દિવસો સુધી તે સાળ પર બેસીને આ વિશે વિચારતો રહ્યો. પછી એક સાંજે તેને એક વિચાર આવ્યો. તે જાણતો હતો કે રામાનંદ હંમેશાં અંધારામાં, બધા જાગે એના ઘણા પહેલાં, પંચગંગા ઘાટનાં પગથિયાં ઊતરે છે.

એ રાતે કબીર પોતાના પથારીમાં ન સૂતો. પરોઢ પહેલાં તે ધીમેથી ઘરમાંથી નીકળ્યો અને શાંત ગલીઓમાંથી ચાલીને નદી સુધી ગયો. ઘાટનાં પથ્થરનાં પગથિયાં, પાણી સુધી ઊતરતી પહોળી સીડી, ઠંડાં અને ખાલી હતાં. કબીર નીચેનાં એક પગથિયાં પર શાંતિથી સૂઈ ગયો. ઉપર તારા ઝાંખા પડી રહ્યા હતા, અને અંધારામાં નદી હળવેથી ગણગણતી હતી.

તે ધીરજથી સાંભળતો રાહ જોતો રહ્યો. છેવટે તેને પગથિયાં ઊતરતાં પગલાંનો હળવો અવાજ સંભળાયો. એ રામાનંદ હતા, રોજની જેમ ભૂખરા અજવાળામાં ધીમે ધીમે નદી તરફ ચાલતા. તેઓ પગથિયાં પર સૂતેલા છોકરાને જોઈ શક્યા નહીં. તેમનો પગ કબીરના ખભાને અડ્યો, અને તેઓ નવાઈ પામીને અટકી ગયા.

"રામ, રામ!" રામાનંદે કોમળતાથી કહ્યું, જેમ કંઈક અણધાર્યું બને ત્યારે લોકો કહે છે. કબીર બેઠો થયો, તેનો ચહેરો આનંદથી ઝળહળતો હતો. તેણે ગુરુના પગે સ્પર્શ કર્યો અને હાથ જોડ્યા. તેના માટે એ બે કોમળ શબ્દો દુનિયાની સૌથી કીમતી ભેટ હતા. "આભાર, ગુરુજી," તેણે ધીમેથી કહ્યું. "તમે મને ઈશ્વરનું નામ આપ્યું છે."

રામાનંદે યુવાન વણકર સામે જોયું, અને તેમનું હૃદય હૂંફથી ભરાઈ ગયું. તેમણે છોકરાની આંખોમાં ચમકતો પ્રેમ જોયો અને સમજી ગયા કે શું બન્યું હતું. તેઓ મલક્યા અને કબીરના માથા પર હળવેથી હાથ મૂક્યો. પછી તેઓ સ્નાન કરવા નદી તરફ આગળ વધ્યા, અને કબીર જાગતી ગલીઓમાંથી આખે રસ્તે "રામ, રામ" બોલતો ઘરે દોડી ગયો.

એ સવારથી કબીર રામાનંદને પોતાના ગુરુ, પોતાના વહાલા શિક્ષક માનવા લાગ્યો. તે સાળ પર વણતો રહ્યો, પણ હવે તે કામ કરતાં કરતાં ગાતો. તેનાં ગીતો ટૂંકાં અને સાદાં હતાં, જેને દોહા કહે છે, બે લીટીના પદ જે કોઈ પણ યાદ રાખી શકે. "ઈશ્વર મંદિરોમાં કે પર્વતો પર દૂર નથી," તે ગાતો. "ઈશ્વર તો તમારા પોતાના શ્વાસ જેટલા નજીક છે."

વણકરના ઘર પાસેથી પસાર થતા લોકો સાંભળવા ઊભા રહી જતા. માતાઓ પોતાનાં બાળકોને તેના દોહા ગાઈ સંભળાવતી, અને ખેડૂતો ખેતરોમાં તે ગણગણતા. કબીરનું જ્ઞાન ગામેગામ અને શહેરેશહેર આખા દેશમાં ફેલાઈ ગયું. છતાં તે હંમેશાં નમ્ર રહ્યો, પોતાનું કાપડ વણતો રહ્યો અને ઘાટનાં પગથિયાં પરની એ કોમળ સવારને યાદ કરતો રહ્યો.

વૃદ્ધ થયા પછી પણ કબીર ક્યારેક પરોઢ પહેલાં પંચગંગા ઘાટ સુધી જતો. તે પથ્થરનાં ઠંડાં પગથિયાં પર બેસતો અને ગંગા પર સોનેરી સૂરજ ઊગતો જોતો. તેને અંધારામાંનાં એ હળવાં પગલાં યાદ આવતાં, અને બે પ્રેમભર્યા શબ્દોએ તેનું જીવન બદલી નાખ્યું હતું એ યાદ આવતું. અને તેનું હૃદય પાણી પરના સવારના અજવાળા જેવી શાંત હૂંફથી ભરાઈ જતું.

નાનકડા, જેમ કબીરને નદી કિનારે શાંત પગથિયાં પર ઈશ્વર મળ્યા, તેમ તને સાદા શબ્દોમાં જ્ઞાન અને દરેક શ્વાસમાં પ્રેમ મળે.

આગળની વાર્તા વાંચો →સાળની પ્રાર્થના

સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો પરંપરાની વાર્તા

આ વાર્તા પાછળ

કાશીના પંદરમી સદીના વણકર-કવિ કબીર ભક્તિ આંદોલનના મહાન અવાજોમાંના એક છે, અને તેમના દોહા આજે પણ રોજિંદી હિન્દીમાં ટાંકવામાં આવે છે અને ઉત્તર ભારતનાં ઘરોમાં ગવાય છે. એક વહાલી દંતકથા કહે છે કે તેઓ પરોઢ પહેલાં પંચગંગા ઘાટનાં પગથિયાં પર સૂઈને સંત રામાનંદના શિષ્ય બન્યા, અને આ પુનઃકથન એ જ પરંપરાને અનુસરે છે. તેની ખાસિયત તેની શાંત સૂઝ છે: ખુલ્લેઆમ પૂછી ન શકતો એક શરમાળ, ગરીબ છોકરો રામનું નામ મેળવવાનો કોમળ રસ્તો શોધે છે, અને ગુરુ સ્મિત અને માથા પર હાથ મૂકીને જવાબ આપે છે. સગર્ભા માતા માટે એ યાદ અપાવે છે કે ધીમેથી બોલાયેલા સાદા શબ્દો આખું જીવન ઘડી શકે છે.

બાળક સાથે વિચારો

તમે ઇચ્છો છો કે તમારું બાળક જીવનભર કયા થોડા પ્રેમભર્યા શબ્દો સાથે રાખે?

સંકલ્પ: મારા સાદા, પ્રેમભર્યા શબ્દો મારા બાળક માટે આશીર્વાદ છે.

પાત્રો

કબીર
— ભગવાન માટે પ્રેમથી ભરેલા હૃદયવાળો એક શરમાળ યુવાન વણકર.
રામાનંદ
— એક મહાન ગુરુ જે કબીરની આંખોમાં પ્રેમ જુએ છે.
નીરુ અને નીમા
— કબીરનાં પ્રેમાળ માતા-પિતા.

બોધ

મહાન જ્ઞાન થોડા સાદા, પ્રેમભર્યા શબ્દોમાં રહી શકે છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

નાનકડા, તને સાદા શબ્દોમાં જ્ઞાન અને દરેક શ્વાસમાં પ્રેમ મળે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

ઘાટનાં પગથિયાં પર કબીરે કયા બે શબ્દો સાંભળ્યા?

સ્રોત: કબીરની પરંપરાગત દંતકથા (ભક્તિ પરંપરા)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા વિષ્ણુ સહસ્રનામનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 38મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • કામારપુકુરમાં ચંદ્રમણિનો પ્રકાશ · દિવસ 278

    મળતી આવતી વાર્તા

    ચંદ્રમણિના શાંત નવાઈભર્યા મહિનાઓ અને તેમનું આનંદભર્યું સ્વાગત તમે તમારા બાળકને મળો તે પહેલાંના આ છેલ્લા દિવસો જેવાં છે. તેમની વાર્તા દરેક જન્મની પવિત્રતાની ઉજવણી કરે છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

ઘાટનાં પગથિયાં પર કબીર વાર્તા શું શીખવે છે?

કબીર બતાવે છે કે જ્ઞાન થોડા સાદા, પ્રેમભર્યા શબ્દોમાં પણ આવી શકે છે. તમે રોજ તમારા બાળકને જે કોમળ શબ્દો કહો છો, તે પણ એવી જ એક ભેટ છે.

ઘાટનાં પગથિયાં પર કબીર ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 38 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો