Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Krishna Leela · દિવસ 175 · અઠવાડિયું 25

યશોદાએ તેના મોંમાં શું જોયું

ગોકુળમાં નાનો કૃષ્ણ માટી ખાતો પકડાય છે. યશોદા તેને મોં ખોલવા કહે છે.

વાર્તાની શીખ: દરેક બાળકની અંદર નવાઈની આખી દુનિયા હોય છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
નાનો કૃષ્ણ, યશોદા, લલિતા
સ્રોત ગ્રંથ
ભાગવત પુરાણ
વાંચન સમય
5 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 175 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 25 · 7 માંથી દિવસ 7
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 2
આ અઠવાડિયે બાળક
બાળક જાણીતા અવાજો પર પ્રતિક્રિયા આપે છે. વાળનો રંગ અને બનાવટ દેખાવા લાગે છે. અઠવાડિયું 25: બાળકનો વિકાસ
મંત્ર
ૐ

ભાગવત પુરાણની પરંપરા કહે છે કે યશોદાએ નાના કૃષ્ણના મોંમાં આખું બ્રહ્માંડ જોયું, છતાં તેમણે બસ પોતાના બાળકને પ્રેમ કરવાનું અને ખવડાવવાનું પસંદ કર્યું. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે નવાઈ અને કોમળતાની ક્ષણો માતાને પોતાના બાળક સાથે ઊંડો સંબંધ અનુભવવામાં મદદ કરી શકે છે.

"મા, મને ભૂખ લાગી છે. તમે રોટલી બનાવશો?"

ધમ, ધમ, યશોદાની મુઠ્ઠીઓ લોટમાં પડતી હતી. ગોકુળમાં સવારના દૂધ દોહ્યા પછીનો શાંત સમય હતો, અને તેમના હાથ લોટથી સફેદ હતા. રસોડામાં જીરા અને ગરમ ઘીની સુગંધ હતી. તે ગણગણતાં હતાં, અડધું હાલરડું અને અડધું કામનું ગીત.

બહાર આંગણામાં તેમનો નાનો દીકરો રમતો હતો. તે લગભગ ત્રણ વર્ષનો હતો, કાળા વાંકડિયા વાળ અને ગોળ નરમ ગાલવાળો. તેનું નામ કૃષ્ણ હતું.

તેના મિત્રો સુબલ, મધુમંગલ અને નાનકડી લલિતા તેની સાથે ભીની માટીના એક ટુકડા પાસે ઉભડક બેસીને કંઈક કરવામાં વ્યસ્ત હતાં.

થોડી વાર પછી લલિતા ઉઘાડા પગે, આંખો પહોળી કરીને રસોડામાં દોડતી આવી.

"મા યશોદા! જલદી આવો! કૃષ્ણ માટી ખાય છે!"

યશોદાનો લાકડાનો ચમચો જમીન પર પડ્યો. તે ઝડપથી તડકાવાળા આંગણામાં ગયાં.

ત્યાં તે બેઠો હતો, ધૂળમાં પલાંઠી વાળીને, નાનકડી આંગળીઓમાં માટીનું મોટું ઢેફું. તેના હોઠની આસપાસ ભૂરો ડાઘ હતો, અને એક ગાલ ફૂલેલો હતો.

તેણે દુનિયાની સૌથી શાંત, સૌથી નિર્દોષ આંખોથી તેમની સામે જોયું.

"કૃષ્ણ!" તે ઘૂંટણિયે બેસતાં બોલ્યાં. "માટી ખાવાની વસ્તુ નથી! તોફાની છોકરો!"

તેનો નીચલો હોઠ ધ્રૂજ્યો. "મેં માટી નથી ખાધી, મા."

"સુબલ, તેણે માટી ખાધી?"

સુબલ આ પગેથી પેલા પગે થયો. "ખાધી, માસી. અમે જોયું."

"એ લોકો વાર્તા બનાવે છે, મા," કૃષ્ણે કહ્યું, આંખોમાં આંસુ ભરાઈ આવ્યાં.

યશોદાને લગભગ હસવું આવી ગયું. તેનું મોં સાફ માટીવાળું હતું, છતાં તે તેમની સામે એવી રીતે જોતો હતો જાણે અન્યાય તે કરતાં હોય.

તે નીચે નમ્યાં, જ્યાં સુધી તેમની આંખો તેની આંખોની સામે ન આવી. "કૃષ્ણ. મારા લાલ. મોં ખોલ. મારે જાતે જોવું છે."

તે અચકાયો.

"ખોલ."

ધીમે ધીમે નાનકડું મોં ખૂલ્યું. યશોદાએ આગળ નમીને અંદર જોયું.

અને બધું સ્થિર થઈ ગયું.

તેમને માટી ન દેખાઈ. તેમને નાની જીભ કે નાના દાંત ન દેખાયા.

તેમને આકાશ દેખાયું. એક વિશાળ, અનંત આકાશ, જેમાં તારા ધીમે ધીમે ફરતા હતા અને દૂર દૂર સૂરજ બળતા હતા. તેમને સફેદ મોજાંવાળા સમુદ્રો દેખાયા, અને ઊંડા ભૂરા પાણીમાં ટેકરી જેવડી મોટી વ્હેલ ઊછળતી. તેમને જંગલો દેખાયાં, ચાલતા વાઘ, ઝરણે પાણી પીતાં હરણ. તેમને પર્વતો, શહેરો અને દૂરનાં ગામ દેખાયાં.

તેમને યમુના નદી દેખાઈ, અને તેની બાજુમાં ગોકુળ ગામ. પોતાના ઘરનું છાપરું. પોતાનું નાનું રસોડું.

અને પછી, સૌથી નવાઈની વાત, તેમને પોતે દેખાયાં: લોટવાળી સાડીમાં એક સ્ત્રી, આંગણામાં ઘૂંટણિયે બેઠેલી, હોઠ પર માટીવાળા એક નાના છોકરા પર નમેલી.

તેમનાથી એક નાનો, ચોંકેલો નિસાસો નીકળી ગયો. તેમના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા.

એક ક્ષણ માટે તેમના હૃદયને સમજાયું કે તેમનું બાળક ફક્ત તેમનું બાળક જ નહોતું. કંઈક વિશાળ, બધી ઋતુઓ કરતાં જૂનું, ફક્ત તેમના પ્રેમનો આનંદ લેવા માટે પોતાને એટલું નાનું બનાવીને આવ્યું હતું કે તેમના આંગણામાં અને તેમના હાથમાં સમાઈ જાય.

તેમને લાગ્યું કે તેમના ઘૂંટણ ઢીલા પડી ગયા. તેમને જમીન સુધી નમી પડવાનું મન થયું.

અને પછી કૃષ્ણ હસ્યો. એક નાનું, ચમકતું, ત્રણ વર્ષના બાળકનું હાસ્ય.

તેણે મોં બંધ કર્યું અને આંખ પટપટાવી. તેની આંખો ફરી બસ આંખો હતી. બ્રહ્માંડ જતું રહ્યું હતું. તે તેમનો નાનો દીકરો હતો, ગાલ પર માટી અને દુનિયાનો સૌથી નિર્દોષ ચહેરો.

તે સરકીને આગળ આવ્યો અને તેમના ખોળામાં ગબડી પડ્યો, પોતાનો માટીવાળો ચહેરો તેમની સાડીમાં દબાવીને.

તેણે કહ્યું, "મા, મને ભૂખ લાગી છે. તમે રોટલી બનાવશો?"

યશોદા એડી પર પાછાં બેઠાં. તેમણે તેના નરમ, રોજના નાનકડા માથા સામે જોયું. ધીમે ધીમે તેમણે તેને બાથમાં લઈને કસીને પકડી રાખ્યો.

તેમને ખબર નહોતી કે તેમણે શું જોયું હતું. કદાચ સવારના તડકાએ કોઈ ભ્રમ ઊભો કર્યો હતો. પણ તેમની અંદર ઊંડે કંઈક બદલાઈ ગયું હતું.

"હા, મારા લાલ," તેમણે તેના વાળમાં મોં રાખીને કહ્યું. "હું રોટલી બનાવીશ. અંદર ચાલ."

તેમણે તેને કેડે તેડ્યો અને રસોડામાં લઈ ગયાં. તેમણે ભીના કપડાથી તેનો ચહેરો લૂછ્યો. તેમણે તેને પોતાના પગ પાસે એક નાની સાદડી પર બેસાડ્યો. પછી તેમણે લોટનો એક નરમ લૂઓ વણ્યો, ગરમ તવા પર શેક્યો, એક ખૂણો તોડ્યો, ફૂંક મારી, અને તેના મોંમાં મૂક્યો.

તેણે ચાવ્યું અને હસ્યો.

તે તેને ખાતો જોતાં રહ્યાં, જાણે રોટલીનો ટુકડો ચાવતો એક નાનો છોકરો, હમણાં જ જોયેલી બધી દુનિયાઓમાં સૌથી કીમતી દૃશ્ય હોય. કદાચ તે હતું જ.

બહાર ગાયો ભાંભરતી હતી અને યમુના શાંત અને ચમકતી વહેતી હતી.

કૃષ્ણે ઉપર જોયું, મોં ભરેલું, આંખો ગોળ. "મા, હું તમને પ્રેમ કરું છું."

"હું પણ તને પ્રેમ કરું છું," યશોદાએ ભીની આંખે કહ્યું. "હું ક્યારેય સમજી શકું તેના કરતાં પણ વધારે."

તેમણે તેને બીજો ટુકડો તોડી આપ્યો, અને પછી માટી વિશે ફરી ક્યારેય પૂછ્યું નહીં.

નાનકડા, તારી અંદર પણ આખું આકાશ છે, અને તારી મા તેના દરેક તારાને પ્રેમ કરશે.

આગળની વાર્તા વાંચો →એ દોરડું જે હંમેશાં ટૂંકું પડતું

કૃષ્ણ લીલા માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: ભાગવત પુરાણ, ખંડ 10 · પરંપરાગત પુનઃકથન

આ વાર્તા પાછળ

ભાગવત પુરાણના દશમ સ્કંધમાં નાના કૃષ્ણ પર તેના સાથીઓ માટી ખાવાનો આરોપ મૂકે છે, અને જ્યારે યશોદા તેને મોં ખોલવા કહે છે ત્યારે તેમને અંદર આખા બ્રહ્માંડની ઝલક મળે છે. આ દૃશ્ય વ્રજમાં ખૂબ પ્રિય છે અને પહાડી અને રાજસ્થાની લઘુચિત્રોમાં ઘણી વાર ચિત્રાયું છે. આ રજૂઆત તેમણે શું જોયું તેના પર થોભે છે, સમુદ્રો, જંગલો, યમુના, પોતાનું રસોડું અને પોતે, અને પછી તેમણે શું કર્યું તેના પર: તે તેનો ચહેરો લૂછે છે અને કોળિયે કોળિયે ગરમ રોટલી ખવડાવે છે, પ્રશ્નોને બદલે કોમળતા પસંદ કરીને. તેની ભેટ એ છે કે નવાઈ અને રોજનું માતૃત્વ સાથે સાથે બેસે છે. થનારી મા માટે તે અંદર આખી દુનિયા ધારણ કરવાની લાગણીનો પડઘો છે.

બાળક સાથે વિચારો

જો આજે હું ખરેખર — ખરેખર — મારા પેટ સામે જોઉં, તો કઈ એવી નવાઈ દેખાય જે સામાન્ય રીતે મારાથી ચૂકી જાય છે?

સંકલ્પ: મારા નાનકડાની અંદર આખું બ્રહ્માંડ છે. તેને આવકારવા માટે મને પસંદ કરવામાં આવી છે.

આશીર્વાદ: આજે તમારી આંખોને નવાઈ મળે. તમે જે નાના ચહેરાને પ્રેમ કરો છો, તે તમને કંઈક વિશાળ બતાવે. તમારા હાથ એ સલામત જગ્યા બને જે બ્રહ્માંડે પસંદ કરી.

પાત્રો

નાનો કૃષ્ણ
— એક રમતિયાળ બાળક, જેની અંદર આખું બ્રહ્માંડ છે.
યશોદા
— એક પ્રેમાળ મા, જે પોતાના બાળકમાં નવાઈ જુએ છે.
લલિતા
— એક નાની સખી, જે કહેવા દોડી આવે છે.

બોધ

દરેક બાળકની અંદર નવાઈની આખી દુનિયા હોય છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

નાનકડા, તું કેટલો નાનો છે, છતાં તારી અંદર નવાઈનું આખું બ્રહ્માંડ છે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

યશોદાએ કૃષ્ણના મોંમાં શું જોયું?

સ્રોત: ભાગવત પુરાણ, દશમ સ્કંધ (કૃષ્ણ માટી ખાય છે)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 25મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • કૃષ્ણ અને આગિયા · દિવસ 15

    મળતી આવતી વાર્તા

    પરંપરા કહે છે કે કૃષ્ણ દરેક નાના જીવમાં દિવ્યતા જોતા, અને ગોકુળમાં તેમનું બાળપણ આવાં સાદાં વિસ્મયોથી ભરેલું હતું. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે દોડાદોડી કરવાને બદલે થોભીને વિસ્મયની એક શાંત ક્ષણ વહેંચવાથી માતાનો પોતાનો તણાવ ઓછો થઈ શકે છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

યશોદાએ તેના મોંમાં શું જોયું વાર્તા શું શીખવે છે?

ભાગવત પુરાણની પરંપરા કહે છે કે યશોદાએ નાના કૃષ્ણના મોંમાં આખું બ્રહ્માંડ જોયું, છતાં તેમણે બસ પોતાના બાળકને પ્રેમ કરવાનું અને ખવડાવવાનું પસંદ કર્યું. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે નવાઈ અને કોમળતાની ક્ષણો માતાને પોતાના બાળક સાથે ઊંડો સંબંધ અનુભવવામાં મદદ કરી શકે છે.

યશોદાએ તેના મોંમાં શું જોયું ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 25 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો