Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Ramayana · દિવસ 57 · અઠવાડિયું 9

રામ અને મંદિરનો દીવો

એક પવનવાળી સાંજે, બાળ રામ એક નાના દીવાને આખું મંદિર ઝળહળાવતો જુએ છે. ઋષિ વસિષ્ઠ શીખવે છે કે દીવો અંધારા સાથે લડતો નથી, તે બસ ઝળહળે છે.

વાર્તાની શીખ: ભલાઈ, દીવાની જેમ, બસ ઝળહળે છે, અને બીજા તેના પ્રકાશે પોતાનો રસ્તો શોધે છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
બાળ રામ, ઋષિ વસિષ્ઠ
સ્રોત ગ્રંથ
રામાયણ
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 57 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 9 · 7 માંથી દિવસ 1
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 1
આ અઠવાડિયે બાળક
બધાં જરૂરી અંગો બનવાનું શરૂ થઈ ગયું છે. નાનકડા સ્નાયુઓ બાળકને હલવા દે છે. અઠવાડિયું 9: બાળકનો વિકાસ

ભારતીય ઘરોમાં પેઢીઓથી સાંજે ભલાઈ અને આવકારની શાંત નિશાની તરીકે દીવો પ્રગટાવાય છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે દીવો પ્રગટાવવા જેવી સાંજની એક સાદી વિધિ દિવસના અંતને ચિહ્નિત કરવામાં અને મનને શાંત કરવામાં મદદ કરી શકે છે.

દીવો અંધારા સાથે ઝઘડતો નથી. તે બસ ઝળહળે છે, અને અંધારું જગ્યા કરી આપે છે.

સરયૂ નદી પાસેના નાના મંદિરમાંથી શંખ એક વાર લાંબો અને ધીમો વાગ્યો, અને અયોધ્યાની ગલીઓમાં બધાં સમજી ગયાં કે સાંજના દીવા પ્રગટાવાઈ રહ્યા છે.

અયોધ્યાની સાંજનો પોતાનો એક અવાજ હતો. ગળામાં ઘંટડીઓ બાંધેલી ગાયો ઘરે પાછી ફરતી. માતાઓ રમતાં બાળકોને અંદર બોલાવતી. અને પછી નદી પાસેના મંદિરમાંથી શંખ ગાતો.

બાળ રામને એ અવાજ બહુ ગમતો. ત્યારે તેઓ હજી નાના છોકરા હતા, ઝડપી પગ અને શાંત ચહેરાવાળા, અને ઘણી સાંજે તેઓ પોતાના ગુરુ, ઋષિ વસિષ્ઠ સાથે મંદિરે ચાલીને જતા.

આ સાંજે આકાશ વહેલું અંધારું થઈ ગયું. પૂર્વ દિશાથી વાદળો ઘેરાઈ આવ્યાં હતાં, અને ઝાડોમાંથી ઠંડો પવન વહેતો હતો. તેઓ મંદિરે પહોંચ્યા ત્યારે વૃદ્ધ પૂજારી હાથમાં માટીનો એક જ દીવો લઈને દરવાજે ઊભા હતા.

"પવને બાકી બધા દીવા ઓલવી નાખ્યા," તેમણે હસીને કહ્યું. "ફક્ત આ એક બચ્યો છે."

રામે આસપાસ જોયું. મંદિર મોટું હતું, પથ્થરના ઊંચા થાંભલા અને ઊંચી છત સાથે. એક નાનકડી જ્યોત આટલી બધી જગ્યા ઝળહળાવી શકે એ અશક્ય લાગતું હતું. પણ જ્યારે પૂજારીએ દીવો ફરસની વચ્ચે મૂક્યો, ત્યારે કંઈક સુંદર બન્યું. અંધારું પાછળ ખસી ગયું. થાંભલા પર કોતરેલા ચહેરા સોનેરી ઝળક્યા. દીવાલો પર ચીતરેલાં ફૂલ જાગી ઊઠ્યાં. દૂરના ખૂણા પણ, જે કાળા હતા, નરમ, હૂંફાળા કથ્થઈ થઈ ગયા.

રામ દીવાની બાજુમાં બેસી ગયા અને તેને જોતા રહ્યા.

"ગુરુજી," તેમણે કહ્યું, "આ તો કેટલો નાનો છે. આટલું બધું કેવી રીતે કરી શકે?"

વસિષ્ઠ તેમની બાજુમાં બેઠા અને હાથ જોડ્યા. "થોડી વાર વધુ તેને જો," તેમણે કહ્યું, "અને મને કહે કે તને શું દેખાય છે."

એટલે રામ જોતા રહ્યા. તેમણે જોયું કે જ્યોત દરેક ખૂણે પહોંચવા કૂદાકૂદ નહોતી કરતી. તે ઉતાવળ નહોતી કરતી. તે બસ જ્યાં હતી ત્યાં રહીને સળગતી રહેતી, સ્થિર અને શાંત. અને તેનો પ્રકાશ પોતાની મેળે ચારે દિશામાં ફેલાતો.

"તે કોશિશ નથી કરતી," રામે ધીમેથી કહ્યું. "તે બસ જ્યોત બનીને રહે છે."

ઋષિ હસ્યા. "હા. દીવો અંધારાનો પીછો નથી કરતો. દીવો અંધારા સાથે ઝઘડતો નથી. તે બસ ઝળહળે છે, અને અંધારું જગ્યા કરી આપે છે."

બહાર પવન જોરથી ફૂંકાયો. નાની જ્યોત નમી અને ધ્રૂજી. વિચાર્યા વિના, રામ નજીક સરક્યા અને પોતાના બંને હાથથી તેની આસપાસ નાની દીવાલ જેવો ખોબો કર્યો. તેમની આંગળીઓ પાછળ, જ્યોત ફરી સીધી ઊભી થઈ.

"જો," વસિષ્ઠે ધીમેથી કહ્યું. "દીવાને પણ કોઈ રક્ષણ કરનાર જોઈએ. નાનો પ્રકાશ, જો સાચવવામાં આવે, તો આખી રાત ટકી શકે."

ત્યારે જ મંદિરનો દરવાજો કિચૂડ્યો. એક સ્ત્રી અંદર આવી, વરસાદનાં પહેલાં ટીપાંથી ભીંજાયેલી, કેડ પર નાનું બાળક લઈને. તે બજારેથી ઘરે જતી હતી, અને અંધારું બહુ ઝડપથી થઈ ગયું હતું. તેને રસ્તો દેખાતો નહોતો.

"મેં દરવાજામાંથી પ્રકાશ જોયો," તેણે થોડા હાંફતા કહ્યું. "વરસાદ બંધ થાય ત્યાં સુધી અમે અહીં આરામ કરી શકીએ?"

"જરૂર," રામે કહ્યું. તેઓ બાજુએ ખસ્યા જેથી તે દીવા પાસે બેસી શકે. તેનો નાનો દીકરો, જે રડતો હતો, ચૂપ થઈ ગયો. તે ગોળ આંખોએ જ્યોત સામે તાકી રહ્યો અને તેની તરફ નાનો હાથ લંબાવ્યો. તેની માએ હળવેથી તેનું કાંડું પકડ્યું, અને છોકરો રડવાને બદલે હસી પડ્યો.

જલદી જ બીજો એક મુસાફર અંદર આવ્યો, પછી લાકડી લઈને એક વૃદ્ધ, અને પછી નદી કિનારે રમતા બે છોકરા. દરેકે એક જ વાત કહી. "મેં પ્રકાશ જોયો."

રામે પ્રકાશમાં ભેગા થયેલા બધા ચહેરાઓ તરફ જોયું. એક નાનો દીવો મળવાની જગ્યા બની ગયો હતો. અજાણ્યા લોકો બાજુ બાજુમાં બેસીને ધીમેથી વાતો કરતા હતા, અને છત પર વરસાદ ઢોલ વગાડતો હતો.

"ગુરુજી," તેમણે ધીમેથી કહ્યું, "દીવાએ કોઈને બોલાવ્યા નહોતા. પણ બધાં આવી ગયાં."

"ભલાઈ આવી જ હોય છે," ઋષિએ કહ્યું. "એક માયાળુ શબ્દ. એક ધીરજવાળો હાથ. એક પ્રામાણિક હૃદય. તેના વિશે બૂમો પાડવાની જરૂર નથી. તારે બસ તેને સળગતી રાખવાની છે, અને અંધારામાં ભૂલા પડેલા લોકો તેના સુધી પોતાનો રસ્તો શોધી લેશે."

વરસાદ બંધ થયો ત્યારે મુસાફરો ઊભા થયા, પૂજારીનો આભાર માન્યો, અને ચમકતા ભીના રસ્તે ઘરે ગયા. જતાં જતાં નાના છોકરાએ દીવાને હાથ હલાવ્યો.

રામ થોડી વાર વધુ રોકાયા. જતાં પહેલાં તેમણે દીવામાં તાજા તેલનાં થોડાં ટીપાં રેડ્યાં, જેથી સવાર પહેલાં તે ખાલી ન થાય.

ખૂલતા આકાશ નીચે તેઓ ઘરે ચાલતા હતા ત્યારે અયોધ્યા ઉપર પહેલો તારો ઊગ્યો. રામે તેની સામે જોયું અને હસ્યા. એ પણ ફક્ત એક નાનો પ્રકાશ હતો. અને રસ્તો બતાવવા માટે એટલું પૂરતું હતું.

નાનકડા, તારો નાનો પ્રકાશ અમારા માટે અત્યારથી જ ઝળહળે છે, અને અમે તેની આસપાસ અમારા હાથ રાખીશું.

આગળની વાર્તા વાંચો →જ્ઞાનનો બગીચો

રામાયણ માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: રામાયણ · પરંપરાગત પુનઃકથન

આ વાર્તા પાછળ

આ મૌલિક પુનઃકથન રામાયણ પરંપરાથી પ્રેરિત છે અને અયોધ્યામાં સરયૂ કિનારેના એક મંદિરમાં બાળ રામને તેમના ગુરુ, ઋષિ વસિષ્ઠ સાથે કલ્પે છે. તે ભારતીય જીવનમાં માટીના દીવાના ઊંડા સ્થાન પર આધારિત છે, સાંજની આરતીથી લઈને દિવાળી સુધી, જ્યારે રામના પાછા ફરવાની યાદમાં ઘરો ઝળહળાવાય છે. આ વાર્તાને ખાસ બનાવે છે તેની સ્થિરતા: કોઈ સાહસ નથી, ફક્ત પવનવાળી રાતે એક જ્યોત, તેની આસપાસ હાથનો ખોબો કરતો એક છોકરો, અને પ્રકાશ જોઈને વરસાદમાંથી અંદર આવતા મુસાફરો. દીવો ક્યારેય કોઈને બોલાવતો નથી. ગર્ભવતી વાચક માટે, તે શાંત ભલાઈ અને મા જે નાના પ્રકાશને સાચવે છે તેના પર એક સાંત્વનાભર્યું ચિંતન છે.

માટીનો દીવો ભારતની સૌથી જૂની ઘરવખરીમાંનો એક છે. કુંભારો આજે પણ દિવાળી પહેલાં હજારો દીવા ઘડે છે, અને દીપ-પરંપરાઓ તમિલનાડુના કાર્તિગૈ દીપમથી, જ્યારે તિરુવન્નામલૈની ટેકરી પર વિશાળ દીપ પ્રગટે છે, વારાણસીની દેવ દીપાવલી સુધી ફેલાયેલી છે, જ્યારે કારતક પૂનમે ઘાટ દીવાથી ઝગમગે છે. અયોધ્યામાં સરયૂ કાંઠાનો દીપોત્સવ તાજેતરનાં વર્ષોમાં જાણીતું દૃશ્ય બન્યો છે. સ્થિર મન વિશે વસિષ્ઠે બાળ રામને આપેલો ઉપદેશ 'યોગ વાસિષ્ઠ'નો વિષય છે, એક લાંબો દાર્શનિક સંવાદ જે આજે પણ વંચાય છે. પવનથી બચાવેલી નાની જ્યોત ગર્ભાવસ્થા માટે સુંદર છબી છે — શાંત ધ્યાન, જે દિવસે દિવસે પ્રગટેલું રહે.

બાળક સાથે વિચારો

તમારા જીવનના કયા નાના, સ્થિર પ્રકાશે ચૂપચાપ કોઈને પોતાનો રસ્તો શોધવામાં મદદ કરી છે?

સંકલ્પ: હું મારો નાનો પ્રકાશ સ્થિર રાખું છું, અને આજની રાત માટે એ પૂરતો છે.

આશીર્વાદ: તમારું મન શાંત રહે અને તમારા દિવસો આભાર અને પ્રકાશથી ભરેલા રહે.

પાત્રો

બાળ રામ
— એક જિજ્ઞાસુ રાજકુમાર, જે એક જ્યોત પાસેથી શીખે છે.
ઋષિ વસિષ્ઠ
— રામના ગુરુ, જે ભલાઈની શાંત શક્તિ સમજાવે છે.

બોધ

ભલાઈ, દીવાની જેમ, બસ ઝળહળે છે, અને બીજા તેના પ્રકાશે પોતાનો રસ્તો શોધે છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

નાનકડા, તું અમારો નાનો દીવો છે. તારો કોમળ પ્રકાશ હંમેશાં ઝળહળતો રહે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

લોકો મંદિરમાં કેમ આવ્યા?

સ્રોત: રામાયણ પરંપરાથી પ્રેરિત (મૌલિક પુનઃકથન)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા વિષ્ણુ સહસ્રનામનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 9મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • રામ અને ગામનાં બાળકો · દિવસ 112

    મળતી આવતી વાર્તા

    પરંપરા રામને આદર્શ રાજા માને છે, ચોક્કસ એટલા માટે કે તે દરેક પ્રજાજનની સંભાળ રાખતા, અને આ કોમળ બાળપણની વાર્તા એ સંભાળની શરૂઆત ગામના રમતના મેદાનમાં કલ્પે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે હૂંફાળા, સૌને સમાવતા સંબંધો સુખાકારીનું રક્ષણ કરે છે, અને તમારું બાળક કેવો મિત્ર બની શકે તે કલ્પવું સુંદર છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

રામ અને મંદિરનો દીવો વાર્તા શું શીખવે છે?

ભારતીય ઘરોમાં પેઢીઓથી સાંજે ભલાઈ અને આવકારની શાંત નિશાની તરીકે દીવો પ્રગટાવાય છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે દીવો પ્રગટાવવા જેવી સાંજની એક સાદી વિધિ દિવસના અંતને ચિહ્નિત કરવામાં અને મનને શાંત કરવામાં મદદ કરી શકે છે.

રામ અને મંદિરનો દીવો ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 9 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો