Garbh Katha
मोफत सुरू करा

Folk Tale · गोष्ट संग्रह

अबोतानी आणि पहिली बियाणी

खूप वर्षांपूर्वी आदी लोकांचे अबोतानी रानमुळे आणि रानफळांवर जगत होते. किरुम नावाची चिमणी त्यांना रानटी भाताकडे नेते, आणि उगवणाऱ्या गोष्टींची आई किने नाने त्यांना तो पेरायला शिकवतात.

गोष्टीचे तात्पर्य: चांगल्या गोष्टी धीराने वाढतात आणि त्या वाटून घेण्यासाठीच असतात.

या गोष्टीत

पात्रे
अबोतानी, किरुम चिमणी, किने नाने
मूळ ग्रंथ
अरुणाचल प्रदेशातील आदी मौखिक परंपरा (अबोतानी उत्पत्ती कथा)
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले

स्रोत: लोक परंपरेतील कथा

या गोष्टीमागे

अरुणाचल प्रदेशातील आदी लोकांमध्ये अबोतानींना पहिले पूर्वज म्हणून आठवले जाते, आणि त्यांच्याभोवती अनेक मौखिक कथा गुंफलेल्या आहेत. ही पुनर्कथा त्या जिवंत आदी परंपरेवर आधारित आहे, जिथे भात, जंगल आणि कृतज्ञता एकत्र विणलेली आहेत, आणि आजही डोंगरांवर कापणी गाणी आणि नाचांनी साजरी होते. एखाद्या नायकाच्या धाडसी मोहिमेवर आधारलेल्या उत्पत्ती कथांपेक्षा वेगळे, अबोतानी पक्ष्यांना पाहून आणि उगवणाऱ्या गोष्टींची आई किने नाने यांचे ऐकून शिकतात. ते चिमणीसाठी दाणे ठेवतात, पावसाळाभर वाट पाहतात आणि सगळ्यात आधी सगळ्यात वडील आजीला वाढतात. बिया आपल्या योग्य वेळेत उगवतात, हे तिचे हळुवार पालुपद गरोदरपणाच्या महिन्यांत वाट पाहणाऱ्या आईशी प्रेमाने बोलते.

चांगल्या मातीतल्या बीसारखे तुमचे बाळ आपल्या वेळेत धीराने वाढते, आणि ही गोष्ट त्या शांत, स्थिर वाढीचा आनंद साजरा करते.

बिया हळूहळू, आपल्या योग्य वेळेत उगवतात.

अबोतानी हे आदी लोकांचे पहिले पूर्वज होते. ते एक उंच तरुण होते, त्यांचे डोळे चमकदार आणि उत्सुक होते, आणि डोक्यावर वेताची विणलेली टोपी असायची. खूप खूप वर्षांपूर्वी ते अरुणाचलच्या हिरव्यागार डोंगरांत राहत होते, भारताच्या अगदी ईशान्येला, जिथे डोंगरांमधून धुक्याने भरलेल्या नद्या वाहत. त्या काळी लोक फक्त जंगली कंदमुळे आणि रानफळे खात, आणि अनेक संध्याकाळी त्यांना उपाशीच झोपावे लागे.

एका सकाळी अबोतानी एका शेवाळलेल्या दगडावर बसून जंगल जागे होताना पाहत होते. पक्षी इकडे तिकडे उड्या मारत दाणे टिपत होते, आणि खारी शेंगदाणे कुरतडत होत्या. प्राण्यांना नेहमी अन्न कसे सापडते, याचे त्यांना आश्चर्य वाटले. "जंगलाला नक्कीच एखादे रहस्य माहीत आहे," ते स्वतःशीच म्हणाले. "मी नीट पाहिले आणि लक्ष देऊन ऐकले, तर कदाचित ते मला शिकवेल."

मग अबोतानी एका वळणावळणाच्या वाटेने घनदाट जंगलात निघाले. वाटेत त्यांना किरुम भेटली, तपकिरी ठिपक्यांच्या छातीची एक छोटीशी चिमणी, जिच्या चोचीत एक इवलासा सोनेरी दाणा होता. "हा तुला कुठे सापडला?" अबोतानींनी नम्रपणे विचारले. चिमणी चिवचिवली आणि पुढे उडाली, एका फांदीवर थांबून त्यांची वाट पाहू लागली, जणू म्हणत होती, "माझ्या मागे या."

अबोतानी चिमणीच्या मागे ओढे ओलांडत, उंच बांबूच्या बनांतून चालत गेले. शेवटी ते एका टेकडीच्या कडेला असलेल्या उन्हाने उजळलेल्या मोकळ्या जागी पोहोचले. तिथे वाऱ्यावर हलकेच डोलणारे, दाण्यांनी भरलेल्या सोनेरी लोंब्यांचे बारीक गवत उगवले होते. तो रानटी भात होता, ज्याला आदी लोक आंबिन म्हणतात. अबोतानींनी इतके सुंदर काही कधीच पाहिले नव्हते.

त्यांनी गुडघे टेकून मऊ सोनेरी लोंब्यांना स्पर्श केला. जणू जमिनीतूनच एक प्रेमळ आवाज उमटला. त्या होत्या किने नाने, जंगलाची आणि उगवणाऱ्या सगळ्या गोष्टींची दयाळू आई. "ही बियाणी माझी भेट आहे," त्या म्हणाल्या. "पण तू ती फक्त घेऊन जाऊ नकोस. आई जशी आपल्या बाळाची काळजी घेते, तशी त्यांची काळजी घ्यायला तुला शिकले पाहिजे."

अबोतानींनी मान झुकवली आणि लक्षपूर्वक ऐकले. किने नानेंनी त्यांना शिकवले की थोडेच दाणे गोळा करायचे आणि बाकीचे पक्ष्यांसाठी ठेवायचे. जमिनीचा छोटा तुकडा कसा साफ करायचा, मऊ ओल्या मातीत बिया कशा पेरायच्या आणि पावसाची वाट कशी पाहायची, हे त्यांनी दाखवले. "धीर धर," त्या म्हणाल्या. "बिया हळूहळू, आपल्या योग्य वेळेत उगवतात."

मग अबोतानी बियांचे एक छोटेसे गाठोडे घेऊन आपल्या गावी परतले. किने नानेंनी दाखवल्याप्रमाणेच त्यांनी डोंगरउतारावर बिया पेरल्या. रोज ते शेतात जाऊन तण काढत आणि ओढ्यातून ताजे पाणी आणून घालत. सुरुवातीला गावातली मुले त्यांना हसायची, कारण त्यांना तिथे चिखलाशिवाय काहीच दिसत नव्हते.

पण अबोतानी थांबले नाहीत. मग एका सकाळी, हलक्या पावसानंतर, जमिनीतून पाचूसारखे चमकदार इवलेसे हिरवे कोंब डोकावले. मुलांचे हसणे थांबले आणि ती आश्चर्याने भोवती जमली. आठवड्यामागून आठवडा कोंब उंच होत गेले, आणि सगळा डोंगरउतार आधी हिरव्या समुद्रासारखा, मग सोनेरी समुद्रासारखा झाला.

कापणीची वेळ आली तेव्हा अबोतानींनी सगळ्यांना शेतात बोलावले. पुरुष, बायका, मुले, आजी-आजोबा सगळे बांबूच्या विणलेल्या टोपल्या घेऊन आले. सगळ्यांनी मिळून गाणी गात सोनेरी ताटे कापली. त्यांनी ताटांमधून दाणे झोडले आणि टोपल्यामागून टोपल्या भाताने भरल्या. गावात कुणीच एका जागी इतके अन्न कधी पाहिले नव्हते.

त्या संध्याकाळी अबोतानींनी तडतडणाऱ्या चुलीवर भाताचे पहिले भांडे शिजवले. कुणी खाण्याआधी त्यांनी थोडा भाग बाजूला काढला आणि किने नानेंना धन्यवाद म्हणण्यासाठी एका झाडाखाली ठेवला. मग वाट दाखवणाऱ्या किरुम चिमणीसाठी एका दगडावर थोडे दाणे ठेवले. त्यानंतरच त्यांनी सगळ्यांना भात वाढला, सगळ्यात आधी सगळ्यात म्हाताऱ्या आजीला आणि सगळ्यात शेवटी सगळ्यात लहान बाळाला.

सगळे गाव शेकोटीभोवती एकत्र बसले, पानांच्या पत्रावळीत गरम भात खात आणि ताऱ्यांखाली हसत. अबोतानींनी सगळ्यांकडून वचन घेतले की ते नेहमी आपले पीक वाटून खातील आणि नेहमी धरतीचे आभार मानतील. त्या दिवसापासून आदी लोक आपल्या डोंगरांवर भात पिकवू लागले, आणि प्रत्येक कापणीला ते सोलुंग नावाचा आनंदाचा सण साजरा करतात, गाणी, नाच आणि सगळ्यांसाठी अन्न घेऊन.

बाळा, धरती आपल्याला प्रेमाने अन्न देते, आणि बिया आपल्या योग्य वेळेत उगवतात, अगदी तुझ्यासारख्या. तू प्रत्येक दाण्यासाठी कृतज्ञ आणि तो इतरांसोबत आनंदाने वाटणारा होऊन मोठा हो.

पुढची गोष्ट वाचा →दोन पोपट भाऊ

लोककथा मधील आणखी

बाळासोबत विचार करा

तुम्ही हळूहळू जपलेली अशी कोणती गोष्ट आहे, जिने नंतर तुम्हाला आनंद दिला?

संकल्प: माझे बाळ धीराने आणि सुंदरपणे, आपल्या योग्य वेळेत वाढते आहे.

पात्रे

अबोतानी
— आदी लोकांचे उत्सुक पहिले पूर्वज.
किरुम चिमणी
— भाताकडे वाट दाखवणारी छोटी चिमणी.
किने नाने
— उगवणाऱ्या सगळ्या गोष्टींची दयाळू आई.

बोध

चांगल्या गोष्टी धीराने वाढतात आणि त्या वाटून घेण्यासाठीच असतात.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

माझ्या इवल्याशा बीजा, तू माझ्या आत हळूहळू आणि सुंदरपणे, आपल्या योग्य वेळेत वाढतो आहेस.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

अबोतानींनी काही दाणे पक्ष्यांसाठी का ठेवले?

स्रोत: अरुणाचल प्रदेशातील आदी मौखिक परंपरा (अबोतानी उत्पत्ती कथा)

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.

संबंधित गोष्टी

  • भाताचा शेवटचा दाणा · दिवस 189

    तेच मूल्य

    महाभारतातली ही कथा परंपरेनुसार सांगते की प्रेमाने आणि शरणभावाने अर्पण केलेला एक दाणाही सगळ्या जगाला तृप्त करू शकतो. आईच्या शांत मनावरील अभ्यास सुचवतात की तणावाच्या क्षणी प्रार्थना किंवा विश्वासाचा आधार घेतल्याने आईला कमी एकटं आणि अधिक शांत वाटू शकतं.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

अबोतानी आणि पहिली बियाणी ही गोष्ट काय शिकवते?

चांगल्या मातीतल्या बीसारखे तुमचे बाळ आपल्या वेळेत धीराने वाढते, आणि ही गोष्ट त्या शांत, स्थिर वाढीचा आनंद साजरा करते.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा