World · गोष्ट संग्रह
सिंड्रेला आणि काचेची चप्पल
प्रेमळ सिंड्रेला सावत्र आईसाठी खूप काम करते आणि राखेत बसते. तिची परी-आई तिला भोपळ्याच्या रथातून राजकुमाराच्या नृत्यसमारंभाला पाठवते.
गोष्टीचे तात्पर्य: प्रेमळपणा आणि क्षमा मनाला खरे सुंदर बनवतात.
या गोष्टीत
- पात्रे
- सिंड्रेला, परी-आई, राजकुमार
- मूळ ग्रंथ
- शार्ल पेरो, ‘सँड्रियों’, इस्त्वार ऊ कॉंत द्यु तां पासे (१६९७)
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: जागतिक परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
शार्ल पेरो यांनी १६९७ साली आपल्या ‘इस्त्वार ऊ कॉंत द्यु तां पासे’ या संग्रहात ‘सँड्रियों, किंवा काचेची छोटी चप्पल’ प्रकाशित केली, आणि त्यांच्याच आवृत्तीने जगाला परी-आई, भोपळ्याचा रथ आणि काचेची चप्पल दिली. सिंड्रेलासारख्या गोष्टी अनेक देशांत सांगितल्या जातात, आणि ग्रिम बंधूंची गडद आवृत्तीही प्रसिद्ध आहे, पण पेरोची गोष्ट क्षमेने संपते: सिंड्रेला आपल्या सावत्र बहिणींना मनापासून क्षमा करते. हे पुनर्कथन तो शेवट जपते आणि बाकी भाग हलकेच छाटते. ओळखीची आणि स्वप्नाळू, ही गोष्ट गर्भावस्थेत ही आठवण करून देते की खरे तेज भरजरी कपड्यांचे नाही, तर कोमलतेचे असते.
सिंड्रेला अडचणींतही प्रेमळ राहते, चेष्टा करणाऱ्यांबरोबरही वाटून घेते, आणि शेवटी मोकळ्या मनाने क्षमा करते. पेरोची आवृत्ती दाखवते की खरी शोभा म्हणजे मनाचा चांगुलपणा.
कोमल मन हाच सगळ्यात सुंदर पोशाख आहे.
एकदा एक सज्जन माणूस होता, ज्याला आपल्या आईसारखीच अतुलनीय चांगुलपणाची आणि गोडव्याची एक मुलगी होती.
त्याने पुन्हा लग्न केले, एका गर्विष्ठ बाईशी, जिला तिच्यासारख्याच दोन मुली होत्या. नव्या सावत्र आईला त्या मुलीचा चांगुलपणा सहन होत नसे, कारण त्यामुळे तिच्या स्वतःच्या मुली कमी आवडत्या वाटत.
तिने त्या मुलीला घरातले सगळ्यात कठीण काम दिले. मुलगी भांडी घासायची, जिने झाडायची, आणि एका छोट्या माळ्यावर गवताच्या गादीवर झोपायची.
काम संपले की ती ऊब मिळावी म्हणून चुलीजवळच्या कोपऱ्यात राख आणि निखाऱ्यांमध्ये बसायची, आणि म्हणून घरचे तिला सिंड्रेला म्हणू लागले.
तरीही साध्या कपड्यांतली सिंड्रेला सुंदर गाउन घातलेल्या आपल्या सावत्र बहिणींपेक्षा शंभरपट सुंदर दिसत असे. आणि तिने कधीही तक्रार केली नाही.
एके दिवशी राजाच्या मुलाने एक नृत्यसमारंभ ठेवला आणि देशातल्या सगळ्या प्रतिष्ठित लोकांना बोलावले. दोन्ही सावत्र बहिणी खूप खूश झाल्या आणि काय घालायचे याशिवाय दुसरे काही बोलेनाशा झाल्या.
सिंड्रेलाने आनंदाने त्यांना मदत केली. तिने त्यांचे कपडे इस्त्री केले, झालरींना चुण्या घातल्या आणि त्यांचे केस सुंदर बांधले, जरी त्या तिची चेष्टा करत विचारत होत्या, "तुला समारंभाला यायला आवडेल ना?"
शेवटी त्या गाडीतून निघून गेल्या, तेव्हा सिंड्रेला चुलीजवळ बसली आणि शांतपणे रडू लागली.
तेवढ्यात तिची परी-आई प्रकट झाली, जी एक परी होती. "तुला समारंभाला जावेसे वाटते, हो ना?" "हो," सिंड्रेलाने उसासा टाकला. "मग शहाणी मुलगी हो, आणि तू जाशील," परी-आई म्हणाली.
"बागेत पळत जा आणि माझ्यासाठी एक भोपळा घेऊन ये." सिंड्रेलाला सापडेल तो सगळ्यात छान भोपळा तिने आणला. परी-आईने तो पोखरला आणि आपल्या छडीने स्पर्श केला, आणि तो एक भव्य सोनेरी रथ झाला.
उंदराच्या पिंजऱ्यातले सहा छोटे उंदीर सहा देखणे करड्या ठिपक्यांचे घोडे झाले. सुंदर मिशांचा एक गुबगुबीत उंदीर आनंदी सारथी झाला, आणि पाण्याच्या झारीमागच्या सहा सरड्यांचे चमकदार गणवेशातले सेवक झाले.
"आता तू समारंभाला जाऊ शकतेस," परी-आई म्हणाली. "पण या फाटक्या कपड्यांत?" सिंड्रेलाने विचारले. परी-आईने छडीने तिला स्पर्श केला, आणि तिचे कपडे रत्नांनी चमकणारा सोन्या-चांदीच्या कापडाचा गाउन झाले.
मग तिने सिंड्रेलाला जगातली सगळ्यात सुंदर काचेच्या चपलांची जोडी दिली. "फक्त लक्षात ठेव," ती म्हणाली, "मध्यरात्रीपूर्वी तुला निघायलाच हवे. बाराचा शेवटचा टोला पडताच सगळे पूर्वीसारखे होईल."
महालात सिंड्रेला आत आली तेव्हा सगळे शांत झाले. संगीत थांबले, आणि लोक कुजबुजले, "ती किती सुंदर आहे!" राजकुमार तिला नाचायला घेऊन गेला, आणि ती इतक्या डौलाने नाचली की सगळ्यांनी तिचे कौतुक केले.
तिथेही सिंड्रेला प्रेमळच होती. ती आपल्या सावत्र बहिणींजवळ बसली आणि राजकुमाराने दिलेली संत्री आणि लिंबे त्यांच्याबरोबर वाटून घेतली. त्यांनी तिला अजिबात ओळखले नाही.
दुसऱ्या रात्री ती पुन्हा गेली, आणखी सुंदर पोशाख घालून, आणि राजकुमार तिच्याजवळच राहिला आणि तिला छान छान गोष्टी सांगत राहिला. ती इतकी आनंदी होती की तिला वेळेचे भानच राहिले नाही.
घड्याळात बाराचे टोले पडू लागले. सिंड्रेला उठली आणि हरिणीसारखी हलकी धावत निघाली. राजकुमार मागे गेला, पण तिला गाठू शकला नाही. जिन्यावर तिची एक काचेची चप्पल पडली.
ती धापा टाकत, आपल्या जुन्या कपड्यांत घरी पोहोचली, आणि तिच्या साजातले दुसऱ्या छोट्या चपलेशिवाय काहीच उरले नव्हते.
राजकुमाराने जाहीर केले की ज्याच्या पायात ती काचेची चप्पल बसेल तिच्याशी तो लग्न करेल. त्याच्या दूताने ती राजकन्यांना, सरदारिणींना आणि दरबारातल्या प्रत्येक स्त्रीला घालून पाहिली, पण ती कोणालाच बसली नाही.
ती सावत्र बहिणींकडे आणली गेली, त्यांनी आपले पाय तिच्यात कोंबायचा खूप प्रयत्न केला, पण जमले नाही. तेव्हा सिंड्रेला हळूच म्हणाली, "मला बसते का ते पाहू दे."
सावत्र बहिणी हसल्या, पण दूताने पाहिले की ती किती सुंदर आहे. त्याने ती चप्पल तिच्या पायात सरकवली, आणि ती मेणाची बनवल्यासारखी नेमकी बसली. मग सिंड्रेलाने आपल्या खिशातून दुसरी चप्पल काढली.
सावत्र बहिणी तिच्या पाया पडल्या आणि आपल्या सगळ्या वाईट वागण्याबद्दल क्षमा मागू लागल्या. सिंड्रेलाने त्यांना उठवले, मिठी मारली, आणि सांगितले की तिने त्यांना मनापासून क्षमा केली आहे.
तिला राजकुमाराकडे नेले गेले, आणि काही दिवसांनी त्याने तिच्याशी लग्न केले. आणि जितकी सुंदर तितकीच चांगली असलेल्या सिंड्रेलाने आपल्या सावत्र बहिणींनाही महालात घर दिले.
आता झोप, बाळा. कोमल मन हाच सगळ्यात सुंदर पोशाख आहे.
जगभरातील मधील आणखी
बाळासोबत विचार करा
अशी कोणी व्यक्ती आहे का जिला तुम्हाला क्षमा करायला आवडेल, म्हणजे तुमचे मन हलके होईल?
संकल्प: माझा प्रेमळपणा हीच माझी ताकद आहे, आणि मी मोकळ्या मनाने क्षमा करू शकते.
आशीर्वाद: बाळा, चांगुलपणा हाच तुझा सगळ्यात सुंदर पोशाख असू दे, आणि गरज असेल तेव्हा प्रेमळ जादू तुला सापडू दे.
पात्रे
- सिंड्रेला
- — आयुष्य कठीण असतानाही कोमल राहणारी प्रेमळ मुलगी.
- परी-आई
- — भोपळ्याचा रथ बनवणारी जादुई मैत्रीण.
- राजकुमार
- — चप्पल हरवलेल्या मुलीचा देशभर शोध घेणारा.
बोध
प्रेमळपणा आणि क्षमा मनाला खरे सुंदर बनवतात.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या बाळा, तुझे मन सिंड्रेलासारखेच प्रेमळ आणि क्षमाशील राहू दे.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
सिंड्रेला आपल्या सावत्र बहिणींशी कशी प्रेमाने वागली?
स्रोत: शार्ल पेरो, ‘सँड्रियों’, इस्त्वार ऊ कॉंत द्यु तां पासे (१६९७)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.
संबंधित गोष्टी
- लोखंड उचलणारे उंदीर · दिवस 203
तेच मूल्य
पंचतंत्राची परंपरा सांगते की शांत आणि हुशार प्रतिसाद भांडणाशिवाय सत्य बाहेर आणू शकतो. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन सुचवते की चिडचिडीला स्थिर मनाने उत्तर दिल्याने आईला आपली शांती आणि नाती जपायला मदत होऊ शकते.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
सिंड्रेला आणि काचेची चप्पल ही गोष्ट काय शिकवते?
सिंड्रेला अडचणींतही प्रेमळ राहते, चेष्टा करणाऱ्यांबरोबरही वाटून घेते, आणि शेवटी मोकळ्या मनाने क्षमा करते. पेरोची आवृत्ती दाखवते की खरी शोभा म्हणजे मनाचा चांगुलपणा.