Garbh Katha
मोफत सुरू करा

World · दिवस 76 · आठवडा 11

वाटलेल्या गोष्टींचं गाव

हिमाचलच्या एका शांत गावात प्रत्येक कुटुंब रात्री आपली दारं बंद ठेवतं. अम्मा सीता आपल्या लाजऱ्या नातवाबरोबर आणि पितळी दिव्यासह येतात, आणि एकाकी अक्रोडाच्या झाडाखाली बसतात.

गोष्टीचे तात्पर्य: उबदारपणाची एक छोटी कृतीसुद्धा अख्ख्या समाजाला एकत्र आणू शकते.

या गोष्टीत

पात्रे
अम्मा सीता, तेनझिन
मूळ ग्रंथ
हिमाचल प्रदेशातली मूळ गोष्ट
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

दिवस 76 एका नजरेत

आठवडा
आठवडा 11 · ७ पैकी दिवस 6
तिमाही
तिमाही 1
या आठवड्यात बाळ
आठवडा 11: बाळाची वाढ

परंपरा सांगते की मोठ्याने सांगितलेल्या गोष्टी आजीपासून नातवंडापर्यंत कुटुंबांना आणि गावांना एकत्र बांधतात. आईच्या मनःशांतीवरचं संशोधन सांगतं की समाजाशी जोडलेलं असल्याची भावना खरा दिलासा देऊ शकते, आणि बाळाला गोष्टी सांगणं हा ते वर्तुळ सुरू करण्याचा एक हळुवार मार्ग आहे.

आपण वाटलेल्या गोष्टींचं गाव होऊ या, कारण असंच तर आपण एकमेकांना सापडलो.

अम्मा सीता शरद ऋतूत डोंगरवाटेने वर आल्या, हातात एक कापडी पिशवी, एक काठी आणि एक छोटा पितळी दिवा घेऊन.

वरच्या गावाला नावच नव्हतं. ते हिमाचलच्या उंच डोंगरांत वसलं होतं, जिथे सकाळी देवदार आणि चुलीच्या धुराचा वास यायचा आणि दगडी छपरांवर जर्दाळू वाळत घातलेले असायचे. घरं लहान होती आणि एकमेकांपासून लांब. प्रत्येक कुटुंब आपल्यापुरतंच राहायचं. पाण्याच्या झऱ्यावर लोक एकमेकांकडे बघून मान हलवायचे, पण क्वचितच बोलायचे. संध्याकाळी प्रत्येक दार बंद व्हायचं, आणि प्रत्येक कुटुंब एकटंच जेवायचं.

गावाच्या मधोमध एक खूप जुनं अक्रोडाचं झाड उभं होतं. त्याच्या फांद्या दूरवर पसरल्या होत्या, पण त्याच्याखाली कधीच कुणी बसायचं नाही.

अम्मा सीता आपल्या नातवाबरोबर राहायला आल्या होत्या, तेनझिन नावाचा एक शांत मुलगा. पहिल्या संध्याकाळी त्यांनी बंद दारं आणि रिकामं झाड पाहिलं आणि थोड्या कपाळाला आठ्या घातल्या. "असं झाड एकटं असू नये," त्या म्हणाल्या.

म्हणून त्यांनी आपला दिवा, एक चटई आणि गोड चहाचं भांडं घेतलं, आणि त्या अक्रोडाच्या झाडाखाली बसल्या. तेनझिन थोडासा लाजत त्यांच्या शेजारी बसला. त्यांनी दिवा लावला आणि स्पष्ट, हळुवार आवाजात एक गोष्ट सांगायला सुरुवात केली. एका छोट्या दिव्याने अख्खं गाव एकत्र येऊ शकतं.

ती गोष्ट डोंगर बघायची इच्छा असलेल्या एका छोट्या माशाची होती. तेनझिन तोंड उघडं ठेवून ऐकत होता. अर्ध्या गोष्टीत त्याला दगडी भिंतीमागून डोकावणारी एक मुलगी दिसली. तिचं नाव होतं मीरा. अम्मा सीता थांबल्या नाहीत. त्या फक्त चटईवर थोड्या सरकल्या आणि शेजारच्या जागेवर हलकेच थोपटलं. मीरा हळूच जवळ आली आणि बसली.

दुसऱ्या संध्याकाळी मीरा आपल्या लहान भावाला घेऊन आली. त्यानंतरच्या संध्याकाळी दोरजे नावाचा एक शेतकरी आला, जणू सहज जाता जाता. तो हाताची घडी घालून दिव्याच्या उजेडाच्या कडेला उभा राहिला, पण गोष्ट संपेपर्यंत गेला नाही.

रोज रात्री अम्मा सीता एक नवी गोष्ट सांगायच्या. हुशार पक्षी आणि धीराची कासवं. शूर राण्या आणि दयाळू राजे. रोज रात्री आणखी काही लोक यायचे. ते घोंगड्या आणायचे. भाजलेली मक्याची कणसं आणायचे. कुणीतरी एक छोटा ढोलही आणला.

मग एका गार संध्याकाळी अम्मा सीतांनी चहा संपवला, सगळ्यांकडे बघून हसल्या आणि म्हणाल्या, "आज मी थकले आहे. आणखी कुणाकडे गोष्ट आहे?"

बराच वेळ शांतता होती. लोक आपल्या हातांकडे बघत राहिले. मग म्हाताऱ्या दोरजेने घसा खाकरला.

"मी लहान असताना," तो हळूच म्हणाला, "माझ्या वडिलांनी मला रानमाश्या कुठे उडतात ते बघून पाणी शोधायला शिकवलं." त्याने पूर्ण गोष्ट सांगितली, आणि ती संपल्यावर मुलांनी टाळ्या वाजवल्या, आणि दोरजेचे गाल गुलाबी झाले.

त्यानंतर प्रत्येकाला आपली पाळी हवी होती. मीराच्या आईने सांगितलं की एकदा तिने नुकतंच जन्मलेलं कोकरू शालीत गुंडाळून बर्फातून घरी आणलं होतं. बेकरीवाल्याने सांगितलं की त्याची आजी आठवडाभर मऊ राहणारी भाकरी कशी करायची. कधीच कुणासमोर न बोललेल्या तेनझिनने छोट्या माशाची आणि डोंगरांची गोष्ट सांगितली, आणि जवळजवळ आजीइतकीच छान सांगितली.

हळूहळू गाव बदललं. ज्यांनी एकमेकांना गोष्टी सांगितल्या होत्या, ते आता झऱ्यावर एकमेकांकडे बघून हसू लागले. बेकरीवाल्याचं छप्पर गळू लागलं, तेव्हा दोरजे आपली हत्यारं घेऊन आला, कारण बेकरीवाल्याच्या आजीची गोष्ट ऐकल्यावर त्याला ते कुटुंब ओळखीचं वाटत होतं. मीराच्या आईला बरं नव्हतं, तेव्हा तीन शेजारी सूप घेऊन आले. मुलं गल्ल्यांमध्ये एकत्र खेळू लागली आणि एकमेकांना नावाने हाक मारू लागली. आपण आपल्या गोष्टी वाटतो, तेव्हा आपण एकमेकांना सापडतो.

प्रत्येक गोष्ट एका धाग्यासारखी होती, एकटी असताना पातळ. पण एकत्र विणल्यावर त्या धाग्यांची सगळ्यांना पांघरता येईल इतकी मोठी उबदार शाल झाली. पातळ धागे एकत्र विणले की उबदार वस्त्र तयार होतं.

वसंतात गाव अक्रोडाच्या झाडाखाली जमलं. "गावाला नाव असायला हवं," दोरजे म्हणाला. "आपण स्वतःला काय म्हणायचं?"

मुलांनी भरपूर कल्पना ओरडून सांगितल्या. पण तेनझिन हळूच बोलला, आणि ते सगळ्यांनी ऐकलं.

तो म्हणाला, "आपण वाटलेल्या गोष्टींचं गाव होऊ या, कारण असंच तर आपण एकमेकांना सापडलो."

आणि तसंच झालं. त्यांनी एका लाकडी फळीवर ते नाव रंगवलं आणि अक्रोडाच्या झाडावर टांगलं, आणि आता ते झाड अजिबात एकटं वाटत नव्हतं.

अम्मा सीता म्हाताऱ्या होत गेल्या, आणि त्यांचा आवाज आणखी हळू झाला. पण रोज संध्याकाळी त्या अजूनही आपला पितळी दिवा घेऊन झाडाखाली बसायच्या, बोलण्यापेक्षा जास्त ऐकत, आणि त्यांनी कधीकाळी सांगितलेल्या गोष्टी मुलं सांगताना हसत.

अक्रोडाच्या झाडाखाली दिवा मंद तेवतो, आणि वर्तुळ भरलेलं आहे. बाळा, तुझी गोष्ट आत्ताच सुरू होत आहे, आणि ती ऐकायला आम्ही सगळे जमलो आहोत.

पुढची गोष्ट वाचा →आठवड्यांचा एक पूर्ण चंद्र

जगभरातील मधील आणखी

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले

स्रोत: जागतिक परंपरेतून प्रेरित मूळ कथा

या गोष्टीमागे

गावातल्या झाडाखाली संध्याकाळी गोष्टी सांगणं ही हिमालयातली जुनी सवय आहे, आणि हिमाचल प्रदेशात घडणारी ही मूळ गोष्ट ती सवय हरवली तर काय होतं याची कल्पना करते. अम्मा सीता बंदिस्त गावाला उपदेश करत नाहीत; त्या फक्त एकाकी अक्रोडाच्या झाडाखाली पितळी दिवा लावतात आणि डोंगर बघायची ओढ असलेल्या माशाची गोष्ट सुरू करतात. कलाटणी फार सुंदर आहे: त्या थकल्याचं सांगतात, तेव्हा दोरजे शेतकरी स्वतःची गोष्ट सांगतो, आणि लवकरच त्यांचा लाजरा नातूही आपली पाळी घेतो. गावाला त्याचं नाव त्याने वाटलेल्या गोष्टींतून मिळतं. बाळाची वाट पाहणाऱ्या कुटुंबासाठी ही गोष्ट त्या आवाजांचा आणि कथांचा उत्सव आहे, ज्यांच्या सहवासात मूल मोठं होईल.

बाळासोबत विचार करा

तुमच्या बाळाने एक दिवस कुटुंबातली कोणती गोष्ट ऐकावी असं तुम्हाला सगळ्यात जास्त वाटतं?

संकल्प: मी सांगत असलेल्या गोष्टी माझ्या बाळासाठी आपलेपणाचं एक उबदार घर विणत आहेत.

आशीर्वाद: अर्थपूर्ण नाती आणि आनंदी आठवणींनी तुमचं आयुष्य समृद्ध होवो.

पात्रे

अम्मा सीता
— लोकांना एकत्र आणणारी एक मायाळू आजी.
तेनझिन
— हळूहळू मित्र मिळवणारा एक लाजरा मुलगा.

बोध

उबदारपणाची एक छोटी कृतीसुद्धा अख्ख्या समाजाला एकत्र आणू शकते.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

माझ्या बाळा, तू प्रेमाच्या आणि गोष्टींच्या वर्तुळात जन्माला येशील.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

अम्मा सीतांनी अक्रोडाच्या झाडाखाली काय केलं?

स्रोत: हिमाचल प्रदेशातली मूळ गोष्ट

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 11व्या आठवड्याची माहिती वाचा.

संबंधित गोष्टी

  • इंद्रधनुष्याची बाग लावणारा मुलगा · दिवस 58

    अशीच गोष्ट

    भारतीय गावजीवनात फार पूर्वीपासून मानलं जातं की चांगल्या गोष्टी सगळे मिळून घडवतात, प्रत्येकजण आपल्याकडचं घेऊन येतो. आईच्या मनःशांतीवरचं संशोधन सांगतं की सगळं एकटीने करण्याऐवजी अनेक हातांची मदत स्वीकारल्याने गरोदरपण हलकं वाटू शकतं.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

वाटलेल्या गोष्टींचं गाव ही गोष्ट काय शिकवते?

परंपरा सांगते की मोठ्याने सांगितलेल्या गोष्टी आजीपासून नातवंडापर्यंत कुटुंबांना आणि गावांना एकत्र बांधतात. आईच्या मनःशांतीवरचं संशोधन सांगतं की समाजाशी जोडलेलं असल्याची भावना खरा दिलासा देऊ शकते, आणि बाळाला गोष्टी सांगणं हा ते वर्तुळ सुरू करण्याचा एक हळुवार मार्ग आहे.

वाटलेल्या गोष्टींचं गाव गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?

ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 11 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा