Saints & Scientists · दिवस 247 · आठवडा 36
बर्फातले साधू सुंदर सिंह
साधू सुंदर सिंह देवाचं प्रेम सांगत अनवाणी हिमालय ओलांडतात. बर्फाळ खिंडीवर त्यांना उभं राहता न येण्याइतका गारठलेला एक प्रवासी दिसतो आणि ते त्याला उचलून नेतात.
गोष्टीचे तात्पर्य: आपण इतरांना उचलून नेतो, तेव्हा आपल्यालाही उचलून नेलं जातं.
या गोष्टीत
- पात्रे
- साधू सुंदर सिंह, बर्फातला माणूस, दुसरा प्रवासी
- मूळ ग्रंथ
- साधू सुंदर सिंह (1889–1929) यांच्या जीवनातला पारंपरिक किस्सा
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 247 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 36 · ७ पैकी दिवस 2
- तिमाही
- तिमाही 3
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 36: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- बर्फातले साधू सुंदर सिंह
- मंत्र
- गायत्री मंत्र
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
भारतातील सर्वात प्रसिद्ध ख्रिस्ती संतांपैकी एक, साधू सुंदर सिंह, आपल्या हिमालयातल्या प्रवासांतली ही गोष्ट इतरांची काळजी घेणं आपल्यालाही टिकवून ठेवतं, हा धडा म्हणून अनेकदा सांगायचे. मूल वाहून नेण्याबद्दल अनेक आईबाबांनाही असंच वाटतं. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवतं की काळजी घेणं आणि जोडलेलं वाटणं भावनिक स्वास्थ्याला आधार देऊ शकतं.
"मला वाटतं, तूही माझा जीव वाचवलास. तुझ्या वजनानेच मला उबदार ठेवलं.
उंच पर्वतातल्या खिंडीवर दाट, निःशब्द बर्फ पडत होता. खडकांवरून वारा शिट्ट्या घालत होता. दोन माणसं तिबेटकडे जाणाऱ्या अरुंद वाटेने वर चढत होती, गोठवणाऱ्या हवेत त्यांच्या श्वासाचे पांढरे ढग होत होते.
त्यांच्यापैकी एक होते साधू सुंदर सिंह. ते पंजाबमधल्या रामपूर येथे एका शीख कुटुंबात वाढले होते. तरुणपणी ते येशूचे अनुयायी झाले होते, आणि त्यांनी एका भारतीय साधूसारखं जगणं निवडलं होतं, साध्या भगव्या वस्त्रात, पैशाशिवाय आणि घराशिवाय, देवाच्या प्रेमाबद्दल आपला विश्वास सांगत गावोगाव चालत. ते अनेकदा हिमालय ओलांडून तिबेटला जायचे, जिथल्या वाटा धोकादायक होत्या आणि हिवाळे भयंकर थंड.
या प्रवासात त्यांना आणखी एक प्रवासी भेटला होता, त्याच दिशेने जाणारा एक तिबेटी माणूस. डोंगरात कुणासोबत प्रवास करणं जास्त सुरक्षित असतं, म्हणून त्यांनी खिंड एकत्र ओलांडायचं ठरवलं होतं.
सूर्य मावळत होता. थंडी वाढत चालली होती. अंधार पडण्याआधी त्यांना पुढच्या गावात पोहोचायलाच हवं होतं, नाहीतर ते थंडीने गारठून जाणार होते.
तेवढ्यात वाटेच्या जरा बाजूला, बर्फात अर्धवट गाडलेला एक माणूस जमिनीवर पडलेला त्यांना दिसला. तो घसरून उतारावरून खाली पडला होता. तो जिवंत होता, पण उभं राहण्याइतकी त्याच्यात ताकद नव्हती, तो फार गारठला होता.
सुंदर सिंह लगेच थांबले. "आपण याला मदत करायलाच हवी," ते म्हणाले. "आपण याला इथे सोडून जाऊ शकत नाही."
दुसऱ्या प्रवाशाने मान हलवली. "वेडे झालात का? आपण स्वतःलाच कसंबसं वाचवू शकतो. याला उचलून न्यायचा प्रयत्न केला, तर आपण कधीच खिंड पार करणार नाही. मी पुढे जातो." आणि तो वळला आणि पडत्या बर्फात घाईने वाटेने वर निघून गेला.
सुंदर सिंहांनी जमिनीवरच्या माणसाकडे पाहिलं. त्यांना निघून जाणं शक्य नव्हतं.
त्यांनी गुडघे टेकले आणि माणसाच्या चेहऱ्यावरचा बर्फ झटकला. ते म्हणाले, "घाबरू नकोस. मी तुला उचलून नेतो."
ते खूप कठीण होतं. माणूस जड होता. सुंदर सिंहांनी त्याला पाठीवर घेतलं, त्याचे हात एका कापडाने आपल्या खांद्यांभोवती बांधले, आणि चालू लागले. प्रत्येक पावलाला त्यांचे पाय बर्फात खोल रुतत होते. पाय दुखत होते. श्वास धापा टाकत, जलद येत होता.
पण चालताना त्यांना अपेक्षा नसलेलं काहीतरी घडलं. माणसाला उचलून नेण्याच्या कष्टाने सुंदर सिंहांचं शरीर उबदार झालं. आणि त्यांच्या पाठीच्या उबेने ते वाहून नेत असलेला माणूस हळूहळू उबदार होऊ लागला. माणसाच्या गोठलेल्या हातांना पुन्हा संवेदना येऊ लागल्या. एकमेकांना बिलगलेल्या त्यांच्या दोन शरीरांनी एकमेकांना गोठू दिलं नाही.
पावलामागून पाऊल, अंधारात ते वाटेने वर चढत राहिले.
शेवटी, खिंडीच्या माथ्याजवळ, सुंदर सिंहांना पुढे बर्फात काहीतरी पडलेलं दिसलं. ते जवळ गेले. तो दुसरा प्रवासी होता, एकटाच पुढे गेलेला. तो एकटाच विश्रांतीसाठी बसला होता, आणि आता इतका थरथरत होता की त्याला उठता येत नव्हतं. त्याला उबदार ठेवायला कुणीच नव्हतं.
सुंदर सिंह दोषाचा एक शब्दही बोलले नाहीत. त्यांनी आपली शाल त्या माणसाच्या खांद्यांभोवती गुंडाळली आणि त्याला उभं राहायला मदत केली. एकमेकांचा आधार घेत, ते तिघं एकत्र खिंडीच्या पलीकडच्या बाजूने खाली उतरले.
थोड्याच वेळात त्यांना दिवे दिसले. ते गाव होतं. लोक पांघरुणं आणि दिवे घेऊन धावत बाहेर आले. त्यांनी सुंदर सिंहांच्या पाठीवरून माणसाला उतरवलं आणि दोघांना ऊबदार शेकोटी असलेल्या एका घरात नेलं. डोंगरात लोक पितात तसा लोणी आणि मीठ घातलेला गरम चहा त्यांनी त्यांना दिला.
ज्या माणसाला त्यांनी उचलून आणलं होतं, त्याने हळूच डोळे उघडले आणि सुंदर सिंहांकडे पाहिलं. "तुम्ही माझा जीव वाचवलात," तो म्हणाला.
सुंदर सिंह थकून हसले आणि त्यांनी मान हलवली. "मला वाटतं, तूही माझा जीव वाचवलास. तुझ्या वजनानेच मला उबदार ठेवलं. मी तुला उचलून नेत नसतो, तर पुढे जाण्याइतकी ताकद उरली नसती इतका मी गारठलो असतो."
आयुष्यभर साधू सुंदर सिंह जिथे जायचे तिथे, पंजाबच्या गावांमध्ये आणि दूरदूरच्या देशांमध्ये, ही गोष्ट सांगायचे. "आपण फक्त स्वतःचा विचार करून स्वतःचं आयुष्य वाचवायचा प्रयत्न करतो," ते म्हणायचे, "तेव्हा ते आपण गमावतो. आपण दुसऱ्या कुणाला उचलून नेतो, तेव्हा आपल्यालाही कुणीतरी उचलून नेत असतं."
त्या रात्री, डोंगरात उंचावर, बाहेर बर्फ पडतच होता. आत शेकोटीजवळ, त्या सकाळपर्यंत एकमेकांना अनोळखी असलेली तीन माणसं एकाच जाड पांघरुणाखाली शेजारी शेजारी झोपली, अखेर उबदार होऊन.
बाळा, तुला वाहून नेणंच आम्हालाही उबदार ठेवतं, आणि आम्ही तुला कधीच बर्फात खाली ठेवणार नाही.
संत आणि वैज्ञानिक मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: संत आणि वैज्ञानिक परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
साधू सुंदर सिंह (1889–1929) पंजाबमध्ये एका शीख कुटुंबात वाढले, येशूचे अनुयायी झाले, आणि तिबेटकडे जाणाऱ्या हिमालयातल्या वाटांवरून चालणारे अनवाणी भारतीय साधू म्हणून जगणं त्यांनी निवडलं. त्यांच्या आयुष्यातला हा किस्सा ते स्वतः सांगायला आवडणारा होता, आणि आजही तो भारतात आणि बाहेरही प्रवचनांमध्ये आणि गोष्टींच्या पुस्तकांमध्ये येतो. सुटकेच्या अनेक कथांपेक्षा वेगळा, त्याचा मुद्दा एक आश्चर्य आहे: कडाक्याच्या थंडीत एका अनोळखी माणसाला वाहून नेणंच सुंदर सिंहांना उबदार ठेवतं, तर एकटाच घाईने पुढे गेलेला प्रवासी पुढे जाऊ शकत नाही. गोष्ट गावातल्या शेकोटीजवळच्या लोण्याच्या चहाने संपते. गर्भारपणासाठी तिचा शेवटचा विचार विशेष खरा वाटतो: आपल्या प्रिय व्यक्तीला वाहून नेणं आपल्यालाही उबदार आणि मजबूत करू शकतं.
बाळासोबत विचार करा
कुणाला मदत केल्याने तुम्हाला अपेक्षेपेक्षा जास्त ताकद कधी मिळाली?
संकल्प: माझ्या बाळाला वाहून नेणं मला अधिक मजबूत बनवतं. आम्ही एकमेकांना उबदार ठेवतो.
आशीर्वाद: प्रेमाने वाहिलेलं प्रत्येक ओझं तुम्हाला उबदार ठेवो, आणि तुम्ही थकाल तेव्हा कुणीतरी तुम्हाला उचलून धरो.
पात्रे
- साधू सुंदर सिंह
- — कुणालाही मागे न सोडणारे सौम्य भटके साधू.
- बर्फातला माणूस
- — अनोळखी माणसाच्या प्रेमळपणाने त्याला ऊब मिळते.
- दुसरा प्रवासी
- — फक्त स्वतःचा विचार करत तो एकटाच घाईने पुढे जातो.
बोध
आपण इतरांना उचलून नेतो, तेव्हा आपल्यालाही उचलून नेलं जातं.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या बाळा, माझी ऊब नेहमी तुझ्याभोवती आहे. तू मोठा होऊन आपली ऊब इतरांसोबत वाटून घ्यावीस.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
त्या माणसाला मदत केल्याने सुंदर सिंहही उबदार कसे राहिले?
स्रोत: साधू सुंदर सिंह (1889–1929) यांच्या जीवनातला पारंपरिक किस्सा
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 36व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
बर्फातले साधू सुंदर सिंह ही गोष्ट काय शिकवते?
भारतातील सर्वात प्रसिद्ध ख्रिस्ती संतांपैकी एक, साधू सुंदर सिंह, आपल्या हिमालयातल्या प्रवासांतली ही गोष्ट इतरांची काळजी घेणं आपल्यालाही टिकवून ठेवतं, हा धडा म्हणून अनेकदा सांगायचे. मूल वाहून नेण्याबद्दल अनेक आईबाबांनाही असंच वाटतं. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवतं की काळजी घेणं आणि जोडलेलं वाटणं…
बर्फातले साधू सुंदर सिंह गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 36 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.