Folk Tale · गोष्ट संग्रह
बोनबीबी डुखेला सुरक्षित ठेवते
डुखे आपल्या आईसोबत सुंदरबनाच्या खारफुटी वनाच्या कडेला राहतो. त्याचा लोभी काका त्याला मध गोळा करायला नेतो आणि एका बेटावर एकटे सोडतो.
गोष्टीचे तात्पर्य: श्रद्धा आणि आईची शिकवण आपल्याला सुरक्षित ठेवतात.
या गोष्टीत
- पात्रे
- डुखे, बोनबीबी, डुखेची आई
- मूळ ग्रंथ
- सुंदरबनाची बोनबीबी आख्यायिका (बंगाली लोकपरंपरा, बोनबीबी जहूरनामा)
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: लोक परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
वनदेवी बोनबीबी हिला बंगालच्या सुंदरबनात हिंदू आणि मुस्लिम दोन्ही कुटुंबे मान देतात, आणि तिची कथा 'बोनबीबी जहूरनामा'मध्ये आणि गावांतल्या सादरीकरणांमध्ये जपली आहे. मध गोळा करणारे आणि मच्छीमार आजही खारफुटीत शिरण्याआधी तिच्या छोट्या देवळांमध्ये प्रार्थना करतात. रक्षकांच्या इतर आख्यायिकांपेक्षा ही कथा वेगळी आहे, कारण तिची सुटका आईच्या शिकवणीपासून सुरू होते: आई रोज रात्री मुलाला कुजबुजून सांगते ते एकच नाव त्याला एकटा असताना आठवते. गर्विष्ठ वाघराजाही फक्त मान झुकवून शांतपणे निघून जातो. होणाऱ्या आईसाठी ही मुलाला सुरक्षित ठेवणाऱ्या आवाजाची दिलासादायक कथा आहे.
ही गोष्ट आठवण करून देते की तुम्ही आत्ता बाळाशी कुजबुजता ते शब्द आयुष्यभराची सुरक्षिततेची भावना बनतात. आईची शिकवण हा असा निवारा आहे, जो मूल सगळीकडे सोबत नेते.
"तू मला हाक मारलीस, बाळा," ती म्हणाली. "मी इथे आहे."
डुखे हा चमकदार डोळ्यांचा एक बारीकसा मुलगा होता. तो आपल्या आईसोबत सुंदरबनाच्या कडेला एका छोट्या मातीच्या झोपडीत राहायचा. सुंदरबन हे खारफुटीच्या झाडांचे एक विशाल हिरवेगार वन आहे, जिथे मोठ्या नद्या समुद्राला मिळतात आणि झाडे खाऱ्या पाण्यात उभी असतात. डुखे आणि त्याची आई खूप गरीब होते, पण रोज संध्याकाळी आई त्याचा हात धरून त्याला लक्षात ठेवायला एक नाव शिकवायची.
"तू कधी एकटा पडलास, वाट चुकलास, बाळा," ती म्हणायची, "तर बोनबीबीला हाक मार. ती वनाची देवी आहे, आणि तिच्या झाडांखालून चालणाऱ्या प्रत्येकाची ती काळजी घेते." झोपण्याआधी डुखे ते नाव हळूच स्वतःशी म्हणायचा. ते खांद्याभोवती उबदार पांघरुणासारखे वाटायचे.
एका वसंतात डुखेचा काका धोना झोपडीवर आला. धोना मध गोळा करायचा. तो एक उंच माणूस होता, त्याच्याकडे मोठी नाव होती, आणि श्रीमंत होण्याची त्याहूनही मोठी इच्छा होती. "मुलाला माझ्यासोबत येऊ दे," तो म्हणाला. "तो नावेवर मदत करेल, आणि तुझ्यासाठी मध आणि मेण घरी आणेल." डुखेच्या आईला त्याला पाठवायचे नव्हते, पण त्यांच्या भांड्यात अगदी थोडेच तांदूळ उरले होते.
म्हणून डुखे कपड्यांचे एक छोटे गाठोडे घेऊन नावेत चढला. नाव फक्त एक ठिपका होईपर्यंत त्याची आई चिखलाच्या काठावर उभी राहून हात हलवत होती. "नाव लक्षात ठेव, बाळा," ती पाण्यापलीकडे हाक मारून म्हणाली. डुखेनेही हात हलवला आणि ते नाव आपल्या मनात जपून ठेवले.
नाव अनेक दिवस वळणावळणाच्या खाड्यांमधून गेली. चिखलावर खेकडे तिरके पळत होते, आणि मुळांमधून खंड्या पक्षी निळ्या रंगात चमकून जात होते. शेवटी ते एका बेटावर पोहोचले, जिथे फांद्यांवर दाट, सोनेरी मधाची पोळी लटकत होती. पण इथले वन दक्षिण रायचे होते — खोल वनावर राज्य करणारा आणि प्रत्येक पाहुण्याकडून भेट मागणारा एक गर्विष्ठ वाघराजा.
धोना लोभी होता, आणि त्याने एक निष्ठुर सौदा केला. त्याने डुखेला किनाऱ्यावर जाऊन सरपण गोळा करायला सांगितले, आणि मुलगा झाडांमध्ये गुंतलेला असताना धोना मध घेऊन गुपचूप नाव घेऊन निघून गेला. डुखे हातभर काड्या घेऊन काठावर परत आला, तेव्हा नाव गेली होती. तिथे फक्त नदी होती — विशाल, करडी आणि शांत.
डुखे एका मुळावर बसला आणि त्याला स्वतःला खूप लहान वाटू लागले. संध्याकाळचा उजेड मावळत होता, आणि खारफुटीच्या झाडांच्या लांब सावल्या पाण्यावर पडत होत्या. वनात कुठेतरी खोलवर वाघराजा जवळ येत असताना पाने सळसळली. तेव्हा डुखेला आपल्या हातातला आईचा हात आठवला, आणि संध्याकाळच्या दिव्याजवळचा तिचा आवाज आठवला.
त्याने डोळे मिटले आणि मनापासून हाक मारली. "बोनबीबी, माँ बोनबीबी, वनाच्या देवी, मला मदत कर!" त्याचा आवाज बारीक होता, पण तो पक्ष्यासारखा झाडांमधून दूरवर गेला. आणि खूप दूर, आपल्या तेजस्वी वनातल्या घरात, बोनबीबीने तो ऐकला.
ती लगेच आली, आपला भाऊ शाह जंगली याच्यासोबत पाण्यावरून येत — तो एक बलवान, निष्ठावान माणूस होता, जो नेहमी तिच्या सोबत असायचा. बोनबीबीने मऊ हिरवी ओढणी घेतली होती, आणि तिचा चेहरा शांत तळ्यासारखा स्थिर होता. ती काठावर उतरली आणि तिने डुखेला आपल्या कुशीत घेतले. "तू मला हाक मारलीस, बाळा," ती म्हणाली. "मी इथे आहे."
दक्षिण रायने बोनबीबीला तिथे उभी पाहिले, तेव्हा तो झाडांमध्येच थांबला. हे वन तिचेही घर आहे, आणि तिच्यावर विश्वास ठेवणाऱ्या प्रत्येकाची ती काळजी घेते, हे त्याला ठाऊक होते. बोनबीबी त्याच्याशी ठामपणे पण प्रेमाने बोलली, आणि वाघराजाने आपले मोठे पट्टेदार डोके झुकवले. त्याने मुलाला शांतपणे सोडण्याचे वचन दिले, आणि तो शांतपणे खोल वनात परत निघून गेला.
मग बोनबीबीने ओढणीच्या टोकाने डुखेचे अश्रू पुसले. तिने त्याला सोनेरी मधाच्या बरण्या आणि मऊ मेणाचे गठ्ठे दिले — काकाने कधी गोळा केले होते त्याहूनही जास्त. "आता तू आईकडे घरी जाशील," ती म्हणाली. तिने आपला मित्र सेख याला बोलावले — एक प्रचंड, सौम्य मगर — आणि डुखे भेटवस्तू मांडीवर घेऊन त्याच्या रुंद पाठीवर बसला.
सेख रात्रभर खाड्यांमधून सहज पोहत राहिला. खारफुटीवर तारे उगवले, आणि सेख डुखेला घरी नेत असताना पाणी हळूच गात होते. सकाळपर्यंत डुखेला ती छोटी मातीची झोपडी आणि चुलीतून निघणारी धुराची बारीक रेघ दिसू लागली. त्याची आई काठावर बसली होती, तो गेल्यापासून रोज बसायची तशीच.
ती धावत पाण्यात आली आणि हसत-रडत तिने त्याला जवळ घेतले. बोनबीबीच्या मधामुळे आणि मेणामुळे ते पुन्हा कधीच उपाशी राहिले नाहीत. आणि त्यानंतर रोज संध्याकाळी आई आणि मुलगा मिळून एक छोटा दिवा लावायचे आणि वनदेवीचे आभार मानायचे.
बाळा, तू हाक मारशील तेव्हा ती ऐकणारे कोणीतरी नेहमी असेल. तुझ्या आईचा आवाज आत्ताही तुला धरून आहे — उबदार आणि सुरक्षित, डुखेभोवतीच्या बोनबीबीच्या मिठीसारखा.
लोककथा मधील आणखी
बाळासोबत विचार करा
लहानपणी कोणी तुम्हाला दिलासा देणारे कोणते शब्द दिले, जे तुम्ही आजही मनात जपता?
संकल्प: माझा आवाज ही एक सुरक्षित जागा आहे, जी माझे बाळ नेहमी लक्षात ठेवेल.
पात्रे
- डुखे
- — आईचे शब्द लक्षात ठेवणारा एक गरीब मुलगा.
- बोनबीबी
- — सगळ्यांचे रक्षण करणारी वनदेवी.
- डुखेची आई
- — एकटे असताना कोणाला हाक मारायची, हे ती त्याला शिकवते.
बोध
श्रद्धा आणि आईची शिकवण आपल्याला सुरक्षित ठेवतात.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
बाळा, तू कधीच एकटा नाहीस. माझे प्रेम आणि आशीर्वाद नेहमी तुझ्यासोबत असतील.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
एकटा असताना डुखेने कोणाला हाक मारली?
स्रोत: सुंदरबनाची बोनबीबी आख्यायिका (बंगाली लोकपरंपरा, बोनबीबी जहूरनामा)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्था आहार तक्ता वाचा.
संबंधित गोष्टी
- प्रेमाने बोललेला बैल · दिवस 190
तेच मूल्य
नंदिविसाल जातकात परंपरा सांगते की प्रेमळ बोलणं बळ देतं, तर कठोर शब्द ते हिरावून घेतात. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवतं की स्वतःशी सौम्यपणे बोलणं आणि घरातले प्रेमळ शब्द आईला अधिक सक्षम आणि शांत वाटायला मदत करू शकतात.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
बोनबीबी डुखेला सुरक्षित ठेवते ही गोष्ट काय शिकवते?
ही गोष्ट आठवण करून देते की तुम्ही आत्ता बाळाशी कुजबुजता ते शब्द आयुष्यभराची सुरक्षिततेची भावना बनतात. आईची शिकवण हा असा निवारा आहे, जो मूल सगळीकडे सोबत नेते.