Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Saints & Scientists · દિવસ 171 · અઠવાડિયું 25

તુકારામ અને ચકલીઓ

દેહૂમાં ઇંદ્રાયણી નદીના કિનારે સંત તુકારામનો સૌથી સારો પાક થાય છે. પક્ષીઓને ભગાડવાને બદલે તે અભંગ ગાય છે અને તેમને ખાવા દે છે.

વાર્તાની શીખ: ઉદાર હૃદય દરેક જીવને પરિવાર તરીકે જુએ છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
તુકારામ, જીજાઈ, ચકલીઓ
સ્રોત ગ્રંથ
સંત તુકારામની વારકરી પરંપરા (લોકપ્રિય જીવનકથા)
વાંચન સમય
5 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 171 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 25 · 7 માંથી દિવસ 3
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 2
આ અઠવાડિયે બાળક
બાળક જાણીતા અવાજો પર પ્રતિક્રિયા આપે છે. વાળનો રંગ અને બનાવટ દેખાવા લાગે છે. અઠવાડિયું 25: બાળકનો વિકાસ

પરંપરા કહે છે કે મહારાષ્ટ્રના વારકરી કવિ-સંત તુકારામ દરેક જીવમાં વિઠ્ઠલને જોતા અને ભરોસો રાખતા કે ઉદારતા પાછી ફરે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે દયાનાં કાર્યો અને સમુદાયની લાગણી માતાને સહારો અનુભવવામાં મદદ કરી શકે છે.

"દુનિયા પાસે ઘણા હાથ છે," તેમણે ધીમેથી કહ્યું. "જ્યારે એક હાથ ખૂલે છે, ત્યારે બીજા હાથને યાદ આવે છે કે તેઓ પણ ખૂલી શકે છે."

મહારાષ્ટ્રમાં ધીમે વહેતી ઇંદ્રાયણી નદીના કિનારે આવેલા દેહૂ ગામના એક નાના ખેતરમાં જુવારના સોનેરી છોડ લહેરાતા હતા. એ ખેતર તુકારામ નામના એક શાંત માણસનું હતું. તે ધનવાન નહોતા. તેમનું અનાજ માંડ આખું વર્ષ ચાલતું. પણ દરેક ઋતુમાં તે ખેતરમાં વાવણી કરતા, તેના પર વિઠ્ઠલનાં ગીત ગાતા, અને ભરોસો રાખતા કે જે ઊગશે તે પૂરતું હશે.

આ વર્ષે પાક ખૂબ સુંદર હતો. પડોશીઓ ખેતરની કિનારે ઊભા રહીને જોતા જ રહી ગયા.

"તુકારામ," એક વૃદ્ધ ખેડૂતે કહ્યું, "આ તારા જીવનનો સૌથી સારો પાક છે. હવે તારે તેની રખેવાળી કરવી પડશે. પક્ષીઓ આવશે. ખિસકોલીઓ આવશે. જો તું લાકડી લઈને ખેતરમાં નહીં બેસે, તો તારી પાસે કંઈ નહીં બચે."

તુકારામે માથું હલાવ્યું. "હું ખેતરમાં બેસીશ."

બીજા દિવસે સવારે, સૂરજ ઊગે તે પહેલાં, તે બગલમાં નાની ચટાઈ લઈને ખેતરે ગયા. તેમની પાસે ન લાકડી હતી, ન ગોફણ. તેમની પાસે ફક્ત તેમનાં નાનાં મંજીરાં હતાં, એ તાલ જે તે ગાતી વખતે વગાડતા.

તે ખેતરની કિનારે બેઠા અને રાહ જોવા લાગ્યા.

પહેલી ચકલી પરોઢે આવી. તે એક છોડ પર બેઠી, તુકારામ સામે જોયું અને માથું નમાવ્યું.

તુકારામ તેની સામે હસ્યા. "ખા, નાનકડી," તેમણે કહ્યું. "તારે પણ પરિવારનું પેટ ભરવાનું છે."

ચકલીએ ખાધું. પછી બીજી આવી. પછી પાંચ. પછી વીસ. જલદી જ આખું ખેતર નાનાં ભૂરાં પક્ષીઓથી જીવંત થઈ ગયું, ઠેકડા મારતાં, દાણા ચણતાં અને ચીંચીં કરતાં. તેમના નાનકડા વજનથી છોડ નમી ગયા.

પસાર થતા એક ગામવાસીએ બૂમ પાડી, "તુકારામ! હાથ હલાવ! તેમને ભગાડ!"

તુકારામે હાથ ઊંચો કર્યો, પણ ફક્ત સામે હાથ હલાવવા માટે. પછી તે મંજીરાં વગાડતાં ધીમેથી એક અભંગ ગાવા લાગ્યા. ચકલીઓ ઊડી ન ગઈ. તે વધુ શાંતિથી ખાવા લાગી.

દિવસો સુધી તે ત્યાં બેસતા, અને દિવસો સુધી પક્ષીઓ આવતાં. ખિસકોલીઓ પણ આવી, ખેતરના ઉંદરો પણ, અને એક વાર ગભરાયેલી આંખોવાળું એક નાનું હરણ પણ.

"આવ, મિત્ર," તુકારામ દરેકને કહેતા. "ખા. આજે પૂરતું છે."

એક બપોરે તેમનાં પત્ની જીજાઈ કપડામાં બાંધેલું ભાથું લઈને આવ્યાં. તે ખેતરની કિનારે અટક્યાં અને અડધા ખવાયેલા છોડ, વ્યસ્ત પક્ષીઓ અને શાંતિથી ગાતા પતિને જોઈ રહ્યાં.

"આ શિયાળામાં આપણે શું ખાઈશું?" તેમણે પૂછ્યું, અને તેમનો અવાજ જરા ધ્રૂજ્યો.

તુકારામ પાસે કોઈ સહેલો જવાબ નહોતો.

"જીજાઈ," તેમણે કહ્યું, "જ્યારે હું તેમને ખાતાં જોઉં છું, ત્યારે મારી અંદર કંઈક ભરાઈ જાય છે. ભૂખ્યા જીવ સામે હું હાથ ઉપાડી શકતો નથી."

જીજાઈ તેમની બાજુમાં બેસી ગયાં. તે લાંબો સમય ચકલીઓને જોતાં રહ્યાં. આખરે તેમણે ધીમેથી કહ્યું, "તો ગાઓ. હું થોડી વાર તમારી સાથે બેસું છું."

એ સાંજે તે ઘેર ગયાં અને દાળ ખરીદવા પિત્તળનો એક નાનો લોટો વેચી દીધો. તેમણે તુકારામને કહ્યું નહીં.

અઠવાડિયાં વીતી ગયાં. છોડ પાતળા ને પાતળા થતા ગયા. કાપણીના દિવસે ગામલોકો મદદ કરવા દાતરડાં લઈને આવ્યા, અને શેઢે જ અટકી ગયા. લગભગ કંઈ જ બચ્યું નહોતું.

વૃદ્ધ ખેડૂતે માથું ધુણાવ્યું. "તુકારામ, તેં આ શું કર્યું? તારો પરિવાર શું ખાશે?"

"હું તેમને ભગાડી ન શક્યો," તુકારામે સાદાઈથી કહ્યું. "દરેકની આંખો બાળક જેવી હતી."

કેટલાક ગામલોકોએ તેમને મૂરખ કહ્યા. કેટલાકે સંત કહ્યા. તેમણે જાણે બેમાંથી એક પણ શબ્દ સાંભળ્યો જ નહીં.

એ રાત્રે તે જીજાઈ સાથે પોતાના નાના ઓટલા પર બેઠા અને મુઠ્ઠીભર ભાત ખાધા. તેમણે જીજાઈના થાકેલા ચહેરા સામે જોયું.

"મને માફ કરજે," તેમણે કહ્યું.

જીજાઈએ પોતાનો હાથ તેમના હાથ પર મૂક્યો. "આજે રાત્રે ભાત છે. કાલની વાત કાલે જોઈશું."

સવારે કંઈક નવાઈ જેવું બન્યું. એક પડોશી અનાજની નાની ટોપલી લઈને બારણે આવ્યો. "મારો પાક સારો થયો. આ લો."

પછી બીજો બાજરીની એક બોરી લઈને આવ્યો. "મારા પરિવારને જોઈએ તેના કરતાં મારી પાસે વધારે છે."

પછી બાજુના ગામની એક સ્ત્રી ઘઉંનું પોટલું લઈને આવી. "મેં એ માણસ વિશે સાંભળ્યું જેણે ચકલીઓને ખવડાવ્યું. હું તેનાં બાળકોને ખવડાવવા માગું છું."

સાંજ સુધીમાં, નાના ઘરમાં ખેતર આપત તેના કરતાં વધુ અનાજ ભેગું થઈ ગયું.

જીજાઈ આ બધાની વચ્ચે જમીન પર બેઠાં હતાં, આંખો પહોળી કરીને. "કેવી રીતે?" તેમણે પૂછ્યું.

તુકારામે ઘઉંનો એક દાણો ઉપાડ્યો અને લાંબો સમય આંગળીઓ વચ્ચે પકડી રાખ્યો.

"દુનિયા પાસે ઘણા હાથ છે," તેમણે ધીમેથી કહ્યું. "જ્યારે એક હાથ ખૂલે છે, ત્યારે બીજા હાથને યાદ આવે છે કે તેઓ પણ ખૂલી શકે છે."

જીજાઈ હસવા લાગ્યાં, એક થાકેલું, હૂંફાળું હાસ્ય, જે અડધે રસ્તે આંસુમાં ફેરવાઈ ગયું.

બહાર, બારી પાસેની નીચી ડાળી પર, ત્રણ ચકલીઓ રાત માટે બેસી ગઈ હતી. ઠંડી હવામાં પીંછાં ફુલાવીને તે હારબંધ બેઠી હતી, અંદરના દીવાને જોતી. તુકારામે એક વાર, ખૂબ ધીમેથી, મંજીરાં વગાડ્યાં, અને સૌથી નાની ચકલીએ પોતાનું માથું પાંખ નીચે સંતાડી દીધું.

નાનકડા, આ ઘરમાં દરેક ભૂખ્યા હૃદય માટે પૂરતો પ્રેમ છે, અને તારા માટે તો ભરપૂર બચે છે.

આગળની વાર્તા વાંચો →તુકારામનાં તરતાં ગીતો

સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો માંથી વધુ

4 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: સંતો અને વૈજ્ઞાનિકો પરંપરાની વાર્તા

આ વાર્તા પાછળ

પુણે પાસેના દેહૂના સત્તરમી સદીના કવિ-સંત તુકારામ વારકરી પરંપરાનો પ્રિય અવાજ છે, અને પંઢરપુર ચાલીને જતા યાત્રીઓ આજે પણ તેમના અભંગ ગાય છે. લોકપ્રિય જીવનકથાઓ કહે છે કે જે ખેતરની રખેવાળી કરવાની હતી, તેમાંથી તેમણે પક્ષીઓને ખાવા દીધું, અને આ રજૂઆત એ જાણીતી કથાને અનુસરે છે. આ રજૂઆતને હૂંફ આપે છે તેમનાં પત્ની જીજાઈ: ચિંતિત, વ્યવહારુ, છતાં તેમની બાજુમાં બેસીને સાંભળતાં, અને પછી કહેતાં કે કાલની વાત કાલે જોઈશું. પછી પડોશીઓ અનાજ લઈને આવે છે, જે બતાવે છે કે એક ખુલ્લો હાથ બીજાને પણ હાથ ખોલવાનું યાદ અપાવે છે. ગર્ભવતી મા માટે આ ભરોસા, વહેંચણી અને સંતોષની શાંત વાર્તા છે.

પુણે પાસે ઇન્દ્રાયણી નદીના કાંઠે વસેલું દેહૂ તુકારામની કથાનું હૃદય છે. યાત્રાળુઓ તેમના ઘરે બનેલા મંદિર અને ભંડારા ટેકરી પર જાય છે, જ્યાં મનાય છે કે તેઓ ધ્યાનમાં બેસતા, અને દર વર્ષે અષાઢી એકાદશી સુધીમાં પંઢરપુર પહોંચવા તેમની પાદુકાવાળી પાલખી દેહૂથી નીકળે છે, જેની સાથે લાખો વારકરીઓ તેમના અભંગ ગાતાં ચાલે છે. તેમનાં પદો મહારાષ્ટ્રની શાળાઓમાં ભણાવાય છે અને રોજની મરાઠીમાં ટાંકવામાં આવે છે. એક જાણીતો અભંગ શરૂ થાય છે — 'વૃક્ષવલ્લી આમ્હા સોયરી વનચરે' — વૃક્ષો, વેલાઓ અને વનના જીવો આપણાં પોતાનાં સગાં છે. ભાવિ માતા માટે આ કોમળ પંક્તિ આખો દિવસ મનમાં રાખવા જેવો સુંદર વિચાર છે.

બાળક સાથે વિચારો

આજે હું ક્યાં કસીને પકડી રહી છું? જો હું મારો હાથ થોડો પણ ખોલું, તો શું હળવું થાય?

સંકલ્પ: પૂરતું છે. મારે આટલું કસીને પકડી રાખવાની જરૂર નથી.

આશીર્વાદ: તમારા હાથ સહેલાઈથી ખૂલે. તમારાં ખેતરો ઘણાંનું પેટ ભરે. પક્ષીઓ તમારી દયા યાદ રાખે.

પાત્રો

તુકારામ
— એક કવિ-સંત, જે પોતાનું ખેતર પક્ષીઓ સાથે વહેંચે છે.
જીજાઈ
— તેમનાં પત્ની, જેમને શિયાળાની ચિંતા છે.
ચકલીઓ
— નાનાં મહેમાનો, જેમને પરિવારનું પેટ ભરવાનું છે.

બોધ

ઉદાર હૃદય દરેક જીવને પરિવાર તરીકે જુએ છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

નાનકડા, તું હંમેશાં ખુશીથી વહેંચે અને તને લાગે કે પૂરતું છે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

તુકારામે ચકલીઓને શું કહ્યું?

સ્રોત: સંત તુકારામની વારકરી પરંપરા (લોકપ્રિય જીવનકથા)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગર્ભ સંવાદ — બાળક સાથે વાતો અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 25મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • હેલન કેલર અને 'પાણી' શબ્દ

    મળતી આવતી વાર્તા

    હેલનની સફળતા એક એવાં શિક્ષિકાથી આવી જેમણે પાઠ નિષ્ફળ લાગ્યા પછી પણ લાંબો સમય પ્રયત્ન ચાલુ રાખ્યો. ધીરજ અને પ્રેમભરી હાજરી એવા દરવાજા ખોલે છે જે બીજું કશું ખોલી ન શકે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

તુકારામ અને ચકલીઓ વાર્તા શું શીખવે છે?

પરંપરા કહે છે કે મહારાષ્ટ્રના વારકરી કવિ-સંત તુકારામ દરેક જીવમાં વિઠ્ઠલને જોતા અને ભરોસો રાખતા કે ઉદારતા પાછી ફરે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે દયાનાં કાર્યો અને સમુદાયની લાગણી માતાને સહારો અનુભવવામાં મદદ કરી શકે છે.

તુકારામ અને ચકલીઓ ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 25 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો