Jain · દિવસ 186 · અઠવાડિયું 27
સંગમની ખીરની વાટકી
નાનો ભરવાડ છોકરો સંગમ ખીર ખાવા ઝંખે છે, અને દયાળુ પાડોશીઓ તેની માને ખીર બનાવવામાં મદદ કરે છે. જ્યારે ઉપવાસી જૈન મુનિ બારણે આવે છે, ત્યારે સંગમ ખુશીથી બધી ખીર તેમને આપી દે છે.
વાર્તાની શીખ: ખુશ દિલથી આપેલું દાન એવી મીઠાશ આપે છે જે કાયમ રહે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- સંગમ, ધન્યા, જૈન મુનિ
- સ્રોત ગ્રંથ
- જૈન કથાઓ
- વાંચન સમય
- 5 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
દિવસ 186 એક નજરે
- અઠવાડિયું
- અઠવાડિયું 27 · 7 માંથી દિવસ 4
- ત્રિમાસિક
- ત્રિમાસિક 2
- આ અઠવાડિયે બાળક
- ત્રીજું ત્રિમાસિક નજીક છે. મગજની પ્રવૃત્તિ વધે છે અને બાળકને હેડકી આવી શકે છે. અઠવાડિયું 27: બાળકનો વિકાસ
- આજની વાર્તા
- સંગમની ખીરની વાટકી
- મંત્ર
- ગાયત્રી મંત્ર
- ગર્ભ સંવાદ
- આ અઠવાડિયે બાળક સાથે વાત કરો
ભેટ કેટલી મોટી છે તેના કરતાં ખુશીથી આપવું વધુ મહત્વનું છે. આ વાર્તા ઉદાર અને શાંત દિલ કેળવે છે.
તેનું પેટ હજી ખાલી હતું, પણ તેનું દિલ ભરેલું હતું.
સંગમ એક નાનો ભરવાડ છોકરો હતો. તેના પગ ધૂળવાળા હતા, ચહેરા પર ચમકતું સ્મિત હતું અને બકરીઓ ચરાવવા માટે હાથમાં લાંબી લાકડી હતી. તે પોતાની મા ધન્યા સાથે જૂના ભારતના એક ગામને છેડે નાનકડી માટીની ઝૂંપડીમાં રહેતો હતો. ધન્યા ગરીબ હતી, પણ ખૂબ નરમ અને મહેનતુ હતી. રોજ તે બીજાનાં ઘર વાળતી, અને રોજ સંગમ ગામની બકરીઓને લીલી ટેકરીઓ પર ચરાવવા લઈ જતો.
એક સવારે આખું ગામ તહેવારની તૈયારી કરતું હતું. બારણાં પર ધજાઓ ફરફરતી હતી, અને દરેક રસોડામાંથી મીઠી વાનગીઓની સુગંધ આવતી હતી. સાંજે સંગમ ઘરે આવ્યો ત્યારે તેણે બીજાં બાળકોને ખીર ખાતાં જોયાં. ખીર એટલે ચોખા, દૂધ અને ખાંડની મલાઈદાર મીઠાઈ. તેમની વાટકીઓ ભરેલી હતી અને ચહેરા ખુશ હતા. સંગમના પેટમાં ગડગડ થઈ, અને તે દોડીને મા પાસે ગયો.
"મા," તેણે કહ્યું, "આજે મને પણ ખીર મળશે? બસ એક વાર, તહેવાર માટે?" ધન્યાએ પોતાનાં ખાલી વાસણોમાં જોયું. તેમાં ન દૂધ હતું, ન ચોખા, ન ખાંડ. તેની આંખો ભરાઈ આવી, કારણ કે તે દીકરાને જે જોઈતું હતું તે આપી શકતી ન હતી. તે બારણે બેસી ગઈ અને ધીમે ધીમે રડવા લાગી.
પાડોશીઓએ તેનો અવાજ સાંભળ્યો અને શું થયું તે જોવા આવ્યા. વાત સમજાઈ ત્યારે તેમનાં દિલ પીગળી ગયાં. "રડ નહીં, બહેન," એક બહેને કહ્યું, અને તે દૂધનું વાસણ લઈ આવી. બીજી બહેન મુઠ્ઠી ભરીને ચોખા લાવી. ત્રીજી ખાંડની નાની બરણી લાવી. "તારા દીકરા માટે ખીર બનાવ," તેમણે પ્રેમથી કહ્યું. "આજે તહેવાર છે, અને આજે દરેક બાળક ખુશ હોવું જોઈએ."
ધન્યાએ તેમનો વારંવાર આભાર માન્યો. તેણે નાનો ચૂલો સળગાવ્યો અને લાકડાના ચમચાથી હલાવતાં હલાવતાં ધીમે ધીમે ખીર રાંધી. ઝૂંપડી ગરમ, મીઠી સુગંધથી ભરાઈ ગઈ. ખીર તૈયાર થઈ ત્યારે તેણે સંગમ માટે માટીની વાટકીમાં કાઢી અને ઠંડી થવા મૂકી. "થોડી વાર રાહ જો, બેટા," તેણે કહ્યું. "હું પાણી ભરી આવું." પછી તે માટલું લઈને બહાર ગઈ.
સંગમ વાટકી પાસે બેસીને ઊડતી વરાળ જોતો હતો. એટલામાં તેણે બારણે કોઈને શાંતિથી ઊભેલા જોયા. તે એક જૈન મુનિ હતા, સાદા સફેદ વસ્ત્રમાં, શાંત અને કોમળ ચહેરાવાળા. તેમણે આખો મહિનો કંઈ ખાધું ન હતું, કારણ કે તેઓ લાંબો ઉપવાસ કરતા હતા. આજે તેઓ થોડું ભોજન લેવા ગામમાં આવ્યા હતા.
સંગમનું દિલ ખુશીથી ઊછળી પડ્યું. તેણે મોટેરાંઓને કહેતાં સાંભળ્યું હતું કે પવિત્ર મુનિને ભોજન આપવું એ સૌથી સુંદર કામોમાંનું એક છે. તે પોતાની ભૂખ સાવ ભૂલી ગયો. તે કૂદીને ઊભો થયો, બંને હાથે ખીરની વાટકી ઉપાડી અને મુનિ તરફ ધરી. "કૃપા કરીને, મહારાજ," તેણે કહ્યું, "આ લો. તાજી અને મીઠી છે."
મુનિએ ખોબો ધર્યો, અને સંગમે ખીર રેડવા માંડી. તેણે પોતાના માટે જરા પણ ન રાખી. તે મોટા સ્મિત સાથે રેડતો જ ગયો, રેડતો જ ગયો, જ્યાં સુધી વાટકી સાવ ખાલી ન થઈ ગઈ. મુનિએ શાંતિથી ભોજન લીધું અને હાથ ઊંચો કરીને બાળકને આશીર્વાદ આપ્યા. પછી જેમ શાંતિથી આવ્યા હતા તેમ જ શાંતિથી ચાલ્યા ગયા.
સંગમ ફરી બેઠો. તેને આખા શરીરમાં હળવું અને ખુશ લાગતું હતું. તેનું પેટ હજી ખાલી હતું, પણ તેનું દિલ ભરેલું હતું. ધન્યા પાણી લઈને પાછી આવી ત્યારે તેણે ખાલી વાટકી જોઈ. "આટલી જલદી પૂરી કરી નાખી?" તેણે હસીને પૂછ્યું. સંગમ બસ હસ્યો. તે હજી ભૂખ્યો હશે એમ માનીને માએ વાસણમાં બચેલી છેલ્લી ખીર કાઢીને તેને આપી.
સંગમે તે ધીમે ધીમે ખાધી, અને તે તેણે ક્યારેય ખાધેલી કોઈ પણ વસ્તુ કરતાં વધુ મીઠી લાગી. તે રાતે તેણે માને મુનિની વાત ન કહી. તે એ ખુશીની લાગણીને છાતીમાં ઝગમગતા નાના દીવાની જેમ અંદર જ સાચવી રાખવા માગતો હતો. તે ચહેરા પર સ્મિત સાથે જ પોતાની સાદડી પર સૂઈ ગયો.
સંગમે આટલા મુક્ત મને અને આટલી ખુશીથી આપ્યું હતું, એટલે તેનું દાન મોટો આશીર્વાદ બની ગયું. આવતા જન્મે તે રાજગૃહ નગરમાં એક ખૂબ ધનવાન વેપારીના દીકરા શાલિભદ્ર તરીકે જન્મ્યો. તેની પાસે ગણી ન શકાય એટલું ધન હતું. છતાં તે નાનો ભરવાડ છોકરો હતો ત્યારે જેવો હતો, તેવો જ નરમ અને ઉદાર રહ્યો.
સમય જતાં શાલિભદ્ર એક સમજદારીની વાત શીખ્યો. તેણે જોયું કે ધનથી તે ખુશ થતો ન હતો. દિલને સાચો આનંદ તો આપવામાં મળતો હતો, એ જ આનંદ જે તેણે ખીરની વાટકી ધરતી વખતે અનુભવ્યો હતો. આપવાનો આનંદ જ સૌથી સાચો આનંદ છે. તે શાંત અને દયાળુ બન્યો, અને પોતાની પાસે જે હતું તે બધા સાથે વહેંચવા લાગ્યો.
નાનકડા, ખુશ દિલથી આપેલી સૌથી નાની ભેટ જ સૌથી કીમતી ભેટ છે. તું હંમેશાં આનંદથી વહેંચજે, અને તારું દિલ સંગમના દિલ જેવું હૂંફાળું અને ભરેલું રહે.
જૈન માંથી વધુ
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: જૈન કથાઓ · પરંપરાગત પુનઃકથન
આ વાર્તા પાછળ
જૈન કથાકારો ઘણી વાર રાજગૃહના ધનવાન યુવાન શાલિભદ્રનું જીવન કહે છે, અને ઘણા તેની શરૂઆત તેના આગલા જન્મથી કરે છે, જ્યારે તે સંગમ નામનો ગરીબ ભરવાડ છોકરો હતો. આ કથા એ પહેલા ભાગ પર અટકે છે. તહેવારના દિવસે પાડોશીઓ તેની માને ખીર બનાવવામાં મદદ કરે છે, અને સંગમ ખુશીમાં પોતાની ભૂખ ભૂલીને આખી વાટકી મહિનાભરના ઉપવાસી મુનિના હાથમાં રેડી દે છે. વાર્તા એટલે જુદી છે કે દાન નાનું છે અને આનંદ ખૂબ મોટો, અને પછીનું ધન આપવાના સુખ કરતાં ઓછું કીમતી બતાવ્યું છે. ગર્ભાવસ્થામાં તે વાંચવાથી મીઠી યાદ આવે છે કે ખુશીથી આપેલું દાન જ દિલને ઘડે છે.
બાળક સાથે વિચારો
ક્યારે કોઈ નાના દાનથી તમને ઊંડો આનંદ થયો હતો?
સંકલ્પ: હું આનંદથી આપું છું, અને મારું દિલ ભરેલું અને શાંત રહે છે.
પાત્રો
- સંગમ
- — એક નાનો છોકરો, જે આપવાના આનંદમાં પોતાની ભૂખ ભૂલી જાય છે.
- ધન્યા
- — તેની નરમ, વહાલી મા.
- જૈન મુનિ
- — એક શાંત મુનિ, જે બાળકના ખુલ્લા દિલને આશીર્વાદ આપે છે.
બોધ
ખુશ દિલથી આપેલું દાન એવી મીઠાશ આપે છે જે કાયમ રહે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
મારા નાનકડા, તું સંગમની જેમ વહેંચવાનો આનંદ જાણે. દિલથી આપેલી ભેટ સૌથી મીઠી હોય છે.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
પોતાની ખીર આપી દીધા પછી સંગમને કેવું લાગ્યું?
સ્રોત: જૈન પરંપરા; સંગમ (પછીથી શાલિભદ્ર)ની કથા
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા ગાયત્રી મંત્રનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 27મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
સંગમની ખીરની વાટકી વાર્તા શું શીખવે છે?
ભેટ કેટલી મોટી છે તેના કરતાં ખુશીથી આપવું વધુ મહત્વનું છે. આ વાર્તા ઉદાર અને શાંત દિલ કેળવે છે.
સંગમની ખીરની વાટકી ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?
આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 27 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.