Puranas · दिवस 125 · आठवडा 18
अगस्त्य आणि नमणारा पर्वत
विंध्य पर्वताला आपण दुर्लक्षित आहोत असे वाटते आणि तो इतका उंच वाढतो की सूर्याची वाट अडवतो. देव त्याच्याशी हळुवारपणे बोलण्यासाठी त्याचे लाडके गुरू, अगस्त्य ऋषी, यांना पाठवतात.
गोष्टीचे तात्पर्य: हळुवार शब्द आणि आदर सगळ्यात गर्विष्ठ मनालाही मवाळ करू शकतात.
या गोष्टीत
- पात्रे
- विंध्य, अगस्त्य ऋषी
- मूळ ग्रंथ
- पुराणे
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 125 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 18 · ७ पैकी दिवस 6
- तिमाही
- तिमाही 2
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 18: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- अगस्त्य आणि नमणारा पर्वत
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
पुराणांमध्ये अगस्त्य विंध्य पर्वताचा गर्व बळाने नव्हे तर प्रेमळ विनंतीने उतरवतात, आणि परंपरा त्यांना दक्षिणेत विद्या नेणारे ऋषी म्हणून आठवते. आईच्या शांततेवरील अभ्यास सूचवतात की दबावापेक्षा हळुवार, आमंत्रण देणारे शब्द अधिक चांगले काम करतात, पर्वतावर तितकेच घरातही.
मला सगळ्यात उंच व्हायचे होते. पण खाली राहिल्याने किती तरी अधिक जणांना सामावून घेता येते.
महान विंध्य पर्वताच्या सावलीत हत्ती विसावायचे, आणि त्याच्या झाडांवर पक्षी घरटी बांधायचे. तो भारतभूमीच्या मधोमध उभा होता, हिरवागार, विशाल आणि खूप उंच, आणि त्याच्या उतारांवरून नद्या वाहायच्या.
रोज सकाळी विंध्य पूर्वेला सूर्य उगवताना पाहायचा. तो आकाशात चढताना आणि दूर उत्तरेकडच्या मेरू पर्वताभोवती प्रदक्षिणा घालताना पाहायचा. दिवसेंदिवस सूर्य मेरूभोवती फिरायचा, पण कधीच त्याच्याभोवती नाही.
"सूर्य मेरूचा मान ठेवतो आणि माझा का नाही?" विंध्य कुरकुरला. "मीही उंच आहे. मीही बलवान आहे."
म्हणून विंध्य वाढू लागला. तो रोज थोडा थोडा वर ताणला जाऊ लागला. तो इतका उंच झाला की त्याची शिखरे ढगांना भिडली. मग तो आणखी उंच झाला, इतका की तो थेट सूर्याच्या वाटेत उभा राहिला.
आता दक्षिणेकडचे प्रदेश अंधुक झाले. शेतांना सकाळचा प्रकाश मिळेनासा झाला. फुलांनी आपल्या पाकळ्या मिटलेल्याच ठेवल्या. गायींना प्रश्न पडला की दिवस इतके लांब आणि करडे का वाटतात. लोक वर पाहून उसासे टाकू लागले.
देव चिंतेत पडले. "विंध्य दुष्ट नाही," ते म्हणाले. "तो फक्त दुखावलेला आणि गर्विष्ठ आहे. त्याच्याशी हळुवारपणे कोण बोलू शकेल?"
त्यांना अगस्त्य ऋषींची आठवण झाली. अगस्त्य आकाराने लहान होते, पण त्यांचे मन खूप मोठे होते. ते विंध्याचे गुरू होते, आणि पर्वताचे त्यांच्यावर खूप प्रेम होते.
म्हणून अगस्त्य हातात काठी घेऊन, आपली पत्नी लोपामुद्रा सोबत, हळूहळू चालत निघाले. पर्वताच्या पायथ्याशी त्यांनी वर पाहिले, आणि वर, आणखी वर.
"विंध्या, माझ्या लाडक्या," त्यांनी हाक मारली. "मी तुझा जुना गुरू आलो आहे."
सारा पर्वत आनंदाने थरारला. "गुरुदेव! तुम्ही मला भेटायला आलात!"
"मी एक विनंती करायला आलो आहे," अगस्त्य म्हणाले. "मला दक्षिणेला जायचे आहे. पण तू इतका उंच झाला आहेस की माझे म्हातारे पाय तुला चढू शकत नाहीत. मला पलीकडे जाता यावे म्हणून तू थोडा खाली नमशील का?"
विंध्याने वाद घातला नाही. शिष्य आपल्या लाडक्या गुरूला नकार देत नाही. हळूहळू तो महान पर्वत खाली वाकला. त्याची शिखरे ढगांतून खाली आली. त्याचे खांदे इतके खाली झुकले की त्याच्यावरून जाणारी वाट मऊ आणि सोपी झाली.
"धन्यवाद, विंध्या," अगस्त्य म्हणाले. "आता आणखी एक गोष्ट. मी परत येईपर्यंत कृपया असाच राहा. तू माझी वाट पाहशील का?"
"मी वाट पाहीन, गुरुदेव," विंध्य म्हणाला. "कितीही काळ लागला तरी."
अगस्त्य आणि लोपामुद्रा पर्वत ओलांडून गेले. आणि ते पलीकडच्या बाजूने खाली उतरत असताना सूर्यप्रकाश पुन्हा दक्षिणेत ओसंडून आला. शेतांवर उबदार प्रकाश पसरला. फुले उमलली. गायींनी माना वर केल्या. मुले सोनेरी सकाळी खेळायला धावत बाहेर आली.
अगस्त्यांनी दक्षिणेतच आपले घर केले. त्यांनी तिथे शिकवले, तिथे मदत केली आणि तिथल्या लोकांवर प्रेम केले. जुन्या कथा सांगतात की ते पुन्हा कधीच उत्तरेकडे परत चालत आले नाहीत.
आणि विंध्याने आपले वचन पाळले. तो आपल्या गुरूची वाट पाहत खाली आणि सौम्य राहिला. दिवसांची वर्षे झाली. वर्षांची युगे झाली. तरीही तो धीराने आणि शांतपणे वाट पाहत राहिला.
पण वाट पाहता पाहता विंध्याला आपल्या जवळ काय आहे ते जाणवू लागले. त्याने आपल्या ओढ्यांतून पाणी पिणारी हरणे पाहिली. आपल्या आंब्याच्या झाडांत किलबिल करणारे पोपट पाहिले. आता त्याच्यावरून सहज, हसत चढणारी लहान मुले पाहिली.
विंध्याने विचार केला, "मला सगळ्यात उंच व्हायचे होते. पण खाली राहिल्याने किती तरी अधिक जणांना सामावून घेता येते."
आता तो दुखऱ्या मनाने मेरूकडे पाहत नव्हता. सूर्य रोज त्याच्यावर चमकायचा, त्याच्या हिरव्या पाठीवर उबदार, आणि त्याला ते पुरेसे वाटायचे. त्याला वाटायचे की तो स्वतःही पुरेसा आहे.
अगस्त्यांनी त्याला रागावले नव्हते की लाजवले नव्हते. त्यांनी फक्त प्रेमाने विचारले होते, आणि विंध्याचे चांगले मन प्रतिसाद देईल यावर विश्वास ठेवला होता. हीच खऱ्या दयाळूपणाची रीत आहे. दयाळूपणा ढकलत नाही. तो आमंत्रण देतो.
आजही विंध्याच्या टेकड्या भारताच्या मधोमध पसरलेल्या आहेत, खाली आणि रुंद. प्रवासी त्या सहज ओलांडतात. नद्या त्यांच्यातून वळणे घेत वाहतात. प्रेमळ विनंती डोंगरही हलवू शकते. काही जण म्हणतात की शांत रात्री तो जुना पर्वत स्वतःशीच गुणगुणताना ऐकू येतो, अजूनही वाट पाहत, अजूनही समाधानी.
आज रात्री या कथेत मुले विंध्याच्या मऊ हिरव्या खांद्यांवर चढत आहेत, उन्हात हसत. छोट्या बाळा, तुला सगळ्यात उंच किंवा सगळ्यात तेजस्वी होण्याची गरज नाही, फक्त दयाळू हो, आणि तुझ्यावर प्रेम करणाऱ्यांच्या जवळ राहा.
पुराण मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: पुराणे · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
अगस्त्य आणि विंध्य पर्वतरांगेची कथा पुराणांमध्ये आणि महाभारताच्या वनपर्वात सांगितली आहे, आणि विंध्य हिमालयापेक्षा कमी उंच का आहेत याचे कारण म्हणून ती अनेकदा दिली जाते. अगस्त्यांच्या दक्षिणेकडच्या प्रवासामुळे ते तमिळ परंपरेत पूजनीय ठरले, पोधिगै टेकड्यांशी आणि तमिळ विद्येच्या आरंभाशी जोडले गेले. ही कथा इतर पर्वतकथांपेक्षा वेगळी आहे, कारण इथे कोणीही विंध्यावर बळ वापरत नाही: त्याचे गुरू फक्त प्रेमाने विचारतात, आणि तो गर्विष्ठ पर्वत स्वतःहून नमतो. या कथनात विंध्याला नंतर उमगते की खाली राहून तो किती जिवांना आसरा देऊ शकतो. सगळ्यात उंच असण्यापेक्षा पुरेसे असणे चांगले, ही भावना कुटुंब वाढत असताना मनात जपण्यासारखा एक हळुवार विचार आहे.
बाळासोबत विचार करा
कोणाच्या तरी मऊ शब्दाने तुला एखादी घट्ट धरून ठेवलेली गोष्ट सोडायला कधी मदत केली?
संकल्प: मी हळुवारपणे मार्ग दाखवू शकते, आणि प्रेम ऐकले जाते यावर माझा विश्वास आहे.
आशीर्वाद: तुझे मन शांत राहो, तुझा प्रवास आनंदाचा होवो, आणि तुझे बाळ सुंदर गुणांनी भरलेले होवो.
पात्रे
- विंध्य
- — हळव्या मनाचा एक गर्विष्ठ पर्वत.
- अगस्त्य ऋषी
- — ज्यांचे हळुवार शब्द चमत्कार घडवतात असे लाडके गुरू.
बोध
हळुवार शब्द आणि आदर सगळ्यात गर्विष्ठ मनालाही मवाळ करू शकतात.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या छोट्या बाळा, तू उंच आणि बलवान हो, आणि आपल्या गुरूंपुढे नेहमी प्रेमाने नम.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
विंध्य खाली का नमला?
स्रोत: पुराण परंपरा; महाभारत, वनपर्वातही सांगितलेली
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 18व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- उबदार पाव वाटणारा बेकरीवाला · दिवस 65
तेच मूल्य
लंगरपासून अन्नदानापर्यंत भारतीय परंपरा सांगतात की शांतपणे अन्न वाटणं ही सगळ्यात मोठी दयाळूपणा आहे. आईच्या मनःशांतीवरील अभ्यास सुचवतात की देणाऱ्या, एकमेकांशी जोडलेल्या समाजाचा भाग असल्याने कठीण काळात कुटुंबांना अधिक सुरक्षित वाटू शकतं.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
अगस्त्य आणि नमणारा पर्वत ही गोष्ट काय शिकवते?
पुराणांमध्ये अगस्त्य विंध्य पर्वताचा गर्व बळाने नव्हे तर प्रेमळ विनंतीने उतरवतात, आणि परंपरा त्यांना दक्षिणेत विद्या नेणारे ऋषी म्हणून आठवते. आईच्या शांततेवरील अभ्यास सूचवतात की दबावापेक्षा हळुवार, आमंत्रण देणारे शब्द अधिक चांगले काम करतात, पर्वतावर तितकेच घरातही.
अगस्त्य आणि नमणारा पर्वत गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 18 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.