Garbh Katha
मोफत सुरू करा

World · दिवस 238 · आठवडा 34

रानडुक्कर आणि कोल्ही

एका शांत सकाळी एक रानडुक्कर ओकच्या झाडावर आपले सुळे घासतो. जंगलात कुठेच अडचण नसल्याने एक कुतूहल असलेली कोल्ही हसते.

गोष्टीचे तात्पर्य: सगळं ठीक असतानाच तयारी करण्याची सगळ्यात चांगली वेळ असते.

या गोष्टीत

पात्रे
रानडुक्कर, कोल्ही
मूळ ग्रंथ
इसापनीती
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

दिवस 238 एका नजरेत

आठवडा
आठवडा 34 · ७ पैकी दिवस 7
तिमाही
तिमाही 3
या आठवड्यात बाळ
आठवडा 34: बाळाची वाढ

ईसापची ही छोटी बोधकथा तयारीला काळजीऐवजी शांततेचं रूप देते: सगळं ठीक असतानाच आपण तयारी करतो, म्हणजे धावपळीच्या दिवसांतही आपण स्थिर राहतो. गरोदरपणाच्या शेवटच्या आठवड्यांत ती आईच्या घरटं सजवण्याच्या ओढीचा आणि शांत नियोजनाचा हळुवार सन्मान करते.

भीती नसताना तयारी करणं सोपं असतं. आणि तयार असलं की भीती वाटत नाही.

फार पूर्वी, ओकच्या एका जुन्या जंगलात एक रानडुक्कर राहत होता. त्याची पाठ गोल आणि राठ केसांची होती, नाक ओलं आणि काळं, आणि दोन वाकडे पांढरे सुळे नव्या चंद्रकोरीसारखे चमकायचे.

त्या सकाळी जंगल अगदी शांत होतं. पानांमधून ऊन मऊ सोनेरी नाण्यांसारखं खाली उतरत होतं. नेच्यांवर दव चमकत होतं, आणि दूर कुठेतरी एक सुतारपक्षी हळूच टकटक करत होता.

रानडुक्कर दुडक्या चालीने आपल्या आवडत्या ओकच्या झाडाकडे गेला. त्याची साल जाड आणि खरखरीत होती, त्याच्या कामासाठी अगदी योग्य. त्याने पाय रोवले, डोकं खाली केलं आणि सुरुवात केली.

खसर, खसर. खसर, खसर. त्याने आधी एक सुळा सालीवरून सावकाश घासला, मग दुसरा. काळजीपूर्वक, संयमाने, तो डोकं इकडे-तिकडे वळवत प्रत्येक सुळा गुळगुळीत आणि मजबूत करत होता.

तेवढ्यात वाटेने एक कोल्ही फिरत फिरत आली. तिचं अंग सुंदर लाल होतं, शेपटीचं टोक पांढरं, आणि डोळे चमकदार, कुतूहलाने भरलेले. सगळे काय करतात हे जाणून घ्यायला तिला खूप आवडायचं.

मऊ पानांवर तिच्या पंजांचा जराही आवाज होत नव्हता, आणि सकाळच्या प्रत्येक नव्या वासाला तिचं नाक फुरफुरत होतं.

ती थांबली आणि थोडा वेळ रानडुकराकडे पाहत राहिली. खसर, खसर. खसर, खसर. शेवटी तिला गप्प राहवलं नाही.

"नमस्कार, रानडुक्करदादा," मान तिरकी करत ती म्हणाली. "तुम्ही हे काय करताय?"

"नमस्कार, कोल्हीताई," रानडुक्कर नम्रपणे म्हणाला. "मी माझे सुळे धारदार करतो आहे."

कोल्हीने सगळीकडे पाहिलं. डावीकडे, उजवीकडे, वर झाडांत आणि खाली लांब हिरव्या वाटेवर. सगळं शांत होतं. फुलांवरून फुलपाखरं तरंगत होती.

"पण का?" ती हसली. "इथे तर काहीच अडचण नाही. जंगल शांत आहे. कोणीही तुमचा पाठलाग करत नाही. तुम्ही थंड चिखलात लोळत, ओकची फळं खात, उन्हात डुलकी काढू शकला असतात."

रानडुकराने काम थांबवलं. त्याने डोकं वर करून आपल्या छोट्या, शहाण्या डोळ्यांनी कोल्हीकडे पाहिलं. तो रागावला नव्हता. तो फक्त विचारात होता.

"म्हणूनच तर मी हे आत्ता करतो आहे," तो म्हणाला.

"अडचण येते तेव्हा," रानडुक्कर पुढे म्हणाला, "ती पटकन येते. त्या दिवशी काहीही धारदार करायला वेळ नसेल. मला माझे सुळे लगेच तयार हवे असतील."

"म्हणून मी शांत दिवसांत तयारी करतो," तो म्हणाला, "जेव्हा माझं मन शांत असतं आणि शरीराला विश्रांती मिळालेली असते. मग कधी कठीण दिवस आला, तर मला घाई करावी लागणार नाही की काळजी करावी लागणार नाही. मी आधीच तयार असेन."

कोल्ही मऊ शेवाळावर बसली. तिने असा कधी विचारच केला नव्हता. ती नेहमी काहीतरी घडेपर्यंत थांबायची, आणि मग मोठ्या धांदलीत इकडे-तिकडे धावायची.

"हम्म," ती सावकाश म्हणाली. "शांत सकाळ तयारी करायला चांगली वेळ आहे, असं वाटतं."

"ती सगळ्यात चांगली वेळ आहे," रानडुक्कर प्रेमाने म्हणाला. "भीती नसताना तयारी करणं सोपं असतं. आणि तयार असलं की भीती वाटत नाही."

कोल्ही हसली. तिने बीचच्या झाडाच्या मुळांखालच्या आपल्या छोट्या बिळाकडे पाहिलं, आणि हिवाळ्यासाठी गोळा करायची राहिलेली सुकी पानं तिला आठवली.

"मला वाटतं," उठून शेपटी झटकत ती म्हणाली, "ऊन आहे तोवर आज मी जाऊन माझं बीळ उबदार करते."

"छान कल्पना," रानडुक्कर म्हणाला. आणि तो पुन्हा आपल्या कामाला लागला. खसर, खसर. खसर, खसर.

त्या उजळ सकाळभर जंगल आपल्याच सौम्य पद्धतीने कामात होतं: रानडुक्कर आपल्या झाडापाशी, कोल्ही पानं गोळा करत, खारी दाणे लपवत, पक्षी घरटी विणत.

आणि शेवटी थंड वारे आले, तेव्हा कोल्ही आपल्या बिळात उबदार होती, आणि रानडुक्कर शांत आणि मजबूत होता. दोघांनाही अजिबात घाई करावी लागली नाही.

ईसापने ही छोटीशी बोधकथा फार पूर्वी ग्रीसमध्ये सांगितली, हे शिकवायला की सगळं ठीक असतानाच तयारी करण्याची सगळ्यात चांगली वेळ असते.

बाळा, मी आत्ता, या शांत आणि निवांत दिवसांत, तुझ्यासाठी तयारी करते आहे. मी छोटे कपडे घड्या घालून ठेवते आहे, एक मऊ जागा तयार करते आहे, आणि माझं मन प्रेमाने भरते आहे.

तू येशील, तेव्हा सगळं तुझी वाट पाहत असेल, तयार आणि उबदार. आता विसावा घे, बाळा, माझ्या प्रेमाच्या शांत जंगलात.

पुढची गोष्ट वाचा →सूर्योदय गोळा करणारा मुलगा

जगभरातील मधील आणखी

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले

स्रोत: इसापनीती · पारंपरिक पुनर्कथन

या गोष्टीमागे

ईसापच्या बोधकथा कोणी लिहून ठेवण्याच्या खूप आधीपासून प्राचीन ग्रीसमध्ये तोंडी सांगितल्या जायच्या, आणि ही त्यातली सर्वात छोट्या कथांपैकी एक आहे: एक रानडुक्कर, एक कोल्ही, एक झाड आणि एक शहाणं उत्तर. मुंगी आणि नाकतोड्यासारख्या तयारीबद्दलच्या अनेक बोधकथांचा शेवट कोणीतरी थंडीत आणि भुकेला राहण्याने होतो. इथे कोणालाही शिक्षा होत नाही; कोल्हीला फक्त एक चांगली कल्पना ऐकू येते आणि ती आपलं बीळ उबदार करायला जाते. हे सौम्य रूप तिला गरोदरपणाच्या शेवटच्या आठवड्यांसाठी अगदी योग्य बनवतं, जेव्हा अनेक आयांना आवरण्याची, घड्या घालण्याची आणि नीट लावण्याची तीव्र ओढ लागते. रानडुकराचं शांत काम त्या घरटं सजवण्याच्या ओढीला एक शांत प्रतिष्ठा देतं, आणि आठवण करून देतं की तयारी काळजीतून नव्हे तर शांततेतून वाढू शकते.

बाळासोबत विचार करा

या आठवड्यात एखाद्या शांत दिवशी तू तुझ्या बाळासाठी कोणती एक छोटी गोष्ट तयार करू शकतेस?

संकल्प: मी माझ्या बाळासाठी शांतपणे, एकेक हळुवार पाऊल टाकत तयारी करते.

आशीर्वाद: तू प्रत्येक दिवसाला शांत आणि तयार राहून, स्थिर मनाने आणि उबदार घराने सामोरी जावोस.

पात्रे

रानडुक्कर
— सगळं शांत असताना तयारी करणारा एक संयमी प्राणी.
कोल्ही
— लवकर तयारी करायला शिकणारी एक कुतूहल असलेली मैत्रीण.

बोध

सगळं ठीक असतानाच तयारी करण्याची सगळ्यात चांगली वेळ असते.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

बाळा, या शांत दिवसांत मी तुझ्यासाठी तयारी करते आहे. सगळं तुझी वाट पाहत असेल, उबदार आणि प्रेमाने भरलेलं.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

काहीच अडचण नसताना रानडुकराने सुळे का धारदार केले?

स्रोत: ईसापच्या बोधकथा, 'रानडुक्कर आणि कोल्ही'

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गायत्री मंत्र जप करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 34व्या आठवड्याची माहिती वाचा.

संबंधित गोष्टी

  • काठी धरून ठेवणारं कासव · दिवस 196

    तेच मूल्य

    पंचतंत्रात परंपरा सांगते की कधी गप्प राहायचं हे कळणं आपलं रक्षण करू शकतं, तर घाईचे शब्द आपली पकड सोडवू शकतात. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवतं की टीकेला प्रतिक्रिया देण्यापूर्वी थांबल्याने आईला स्थिर राहायला मदत होऊ शकते.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

रानडुक्कर आणि कोल्ही ही गोष्ट काय शिकवते?

ईसापची ही छोटी बोधकथा तयारीला काळजीऐवजी शांततेचं रूप देते: सगळं ठीक असतानाच आपण तयारी करतो, म्हणजे धावपळीच्या दिवसांतही आपण स्थिर राहतो. गरोदरपणाच्या शेवटच्या आठवड्यांत ती आईच्या घरटं सजवण्याच्या ओढीचा आणि शांत नियोजनाचा हळुवार सन्मान करते.

रानडुक्कर आणि कोल्ही गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?

ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 34 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा