Sikh · दिवस 209 · आठवडा 30
दुधाच्या वाटीवरची जाईची पाकळी
गुरु नानक आणि भाई मर्दाना संतांनी भरलेल्या मुलतान शहराबाहेर विसावतात. संत काठोकाठ भरलेली दुधाची वाटी पाठवतात: शहर आधीच भरले आहे.
गोष्टीचे तात्पर्य: हळुवारपणा आणि नम्रता नेहमी जागा शोधतात.
या गोष्टीत
- पात्रे
- गुरु नानक, भाई मर्दाना
- मूळ ग्रंथ
- जनमसाखी
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 209 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 30 · ७ पैकी दिवस 6
- तिमाही
- तिमाही 3
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 30: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- दुधाच्या वाटीवरची जाईची पाकळी
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
परंपरा सांगते की मुलतानमध्ये गुरु नानकांनी भरलेल्या दुधाच्या वाटीला जाईच्या पाकळीने उत्तर दिले, आणि स्पर्धेऐवजी नम्रता आणि मैत्री दाखवली. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन सुचवते की नव्या किंवा ताणाच्या परिस्थितीला हळुवारपणे सामोरे गेल्याने आईला अधिक निवांत वाटू शकते.
मी फक्त या पाकळीसारखा वर हळुवार विसावेन, आणि थोडासा सुगंध देईन.
मुलतानच्या भिंतींबाहेर एका सावलीच्या झाडाखाली भाई मर्दाना आपला रबाब जुळवत होते, आणि त्याच्या तारा "टिंग, टिंग" वाजत होत्या. ते आणि गुरु नानक कितीतरी दिवस गावोगाव, शहरोशहरी चालत होते, आणि सगळे लोक एकाच निर्मात्याचे एक कुटुंब आहेत हा गुरूंचा संदेश सांगत होते.
मुलतान हे एक प्रसिद्ध शहर होते. ते संतांचे शहर होते. तिथे पीर, सूफी आणि सगळ्या प्रकारचे गुरू होते, आणि प्रत्येकाचे आपले अनुयायी, आपले मेळावे आणि आपले छोटेसे प्रार्थनाघर होते. लोक म्हणायचे की मुलतानमध्ये इतके संत आहेत की एखादा भेटल्याशिवाय रस्त्यावरून चालताच येत नाही.
गुरु नानक डोळे मिटून पक्ष्यांचे गाणे ऐकत बसले होते. मर्दाना एक हळुवार सूर वाजवत होते.
लवकरच शहरातल्या संतांना कळले की एक नवे गुरू आले आहेत. काहींना उत्सुकता वाटली. काहींना थोडी काळजी वाटली.
"इथे आधीच इतके गुरू आहेत," ते एकमेकांना म्हणाले. "हे नवे गुरू आपले अनुयायी तर घेणार नाहीत? खरेच आणखी एकासाठी जागा आहे का?"
ते बोलत राहिले. शेवटी त्यांनी एक संदेश पाठवायचे ठरवले. पण तो त्यांनी शब्दांत पाठवला नाही. त्या काळी ज्ञानी लोक कधी कधी वापरत त्या हळुवार, हुशार पद्धतीने तो पाठवला.
शहराच्या वेशीतून एक तरुण चालत आला. त्याच्या हातात पितळेची एक मोठी वाटी होती. ती ताज्या पांढऱ्या दुधाने अगदी काठोकाठ भरलेली होती, इतकी भरलेली की एक थेंबही सांडू नये म्हणून त्याला हळूहळू, जपून चालावे लागत होते. त्याने ती वाटी गुरु नानकांसमोर ठेवली, नमस्कार केला आणि वाट पाहत उभा राहिला.
मर्दानांनी गोंधळून वाटीकडे पाहिले. "ते आपल्याला प्यायला दूध देत आहेत का?" त्यांनी हळूच विचारले.
गुरु नानक हसले. त्यांना लगेच समजले. संत असे सांगत होते: मुलतान या वाटीसारखे आहे. ते आधीच संतांनी भरलेले आहे, काठोकाठ. आता आणखी कोणासाठी जागा नाही.
गुरूंना राग आला नाही. त्यांनी वाद घातला नाही. त्यांनी रागाने उत्तर पाठवले नाही. उलट त्यांनी आजूबाजूला पाहिले. जवळच जाईचे एक झुडूप होते, छोट्या पांढऱ्या फुलांनी भरलेले, ज्यांचा सुगंध कशाहीपेक्षा गोड होता. गुरु नानकांनी हात पुढे करून हळूच जाईची एकच पाकळी तोडली.
मग अगदी काळजीपूर्वक त्यांनी ती दुधावर ठेवली.
पाकळी तिथे तरंगत राहिली, मऊ आणि पांढरी, पृष्ठभागावर विसावलेली. एकही थेंब काठावरून सांडला नाही. दूध आधी होते तितकेच भरलेले होते. पण आता वाटीतून जाईचा गोड सुगंध दरवळू लागला.
गुरूंनी तरुणाकडे पाहून मान डोलावली, आणि तो वर तरंगणाऱ्या छोट्या पाकळीसह हळूहळू, जपून चालत वाटी शहरात परत घेऊन गेला.
वाटी परत आलेली पाहून मुलतानचे संत ती पाहायला भोवती जमले. आधी त्यांना समजले नाही. मग त्यांच्यातले सगळ्यात म्हातारे, लांब पांढऱ्या दाढीचे एक प्रेमळ पीर हसू लागले.
"दिसले?" ते हळूच म्हणाले. "आपण त्यांना सांगितले की शहर भरले आहे. आणि त्यांनी उत्तर दिले: मी कोणतीही जागा घेणार नाही. मी कोणालाही बाहेर ढकलणार नाही. मी एक थेंबही सांडणार नाही. मी फक्त या पाकळीसारखा वर हळुवार विसावेन, आणि थोडासा सुगंध देईन."
संत शांत झाले. एकेक करून त्यांच्या काळज्या सकाळच्या उन्हातल्या दवासारख्या वितळून गेल्या.
"असे उत्तर देणारा माणूस," म्हातारे पीर म्हणाले, "प्रतिस्पर्धी नाही. तो मित्र आहे."
त्या संध्याकाळी मुलतानचे संत एकत्र वेशीबाहेर आले. गुरु नानक बसले होते त्या झाडाजवळ येऊन त्यांनी त्यांचे प्रेमाने स्वागत केले. ते त्यांच्याजवळ गवतावर बसले. मर्दानांनी रबाब वाजवला, आणि गुरूंनी प्रत्येक हृदयात चमकणाऱ्या एकाच ज्योतीचे गीत गायले. संतांनी ऐकले. काहींच्या डोळ्यांत पाणी आले, आणि काही सोबत गाऊ लागले.
मुलतानवर तारे उगवले तेव्हा कोण मोठा किंवा कोणाचे जास्त अनुयायी अशी कोणतीच चर्चा नव्हती. होते फक्त संगीत, मैत्री, आणि संध्याकाळच्या हवेतला जाईचा सुगंध.
शेवटी सगळे घरी गेल्यावर, वाटी घेऊन आलेला तो तरुण एकटाच वेशीबाहेर परत आला. त्याने झुडपावरचे जाईचे एक फूल तोडून कानामागे खोचले, आणि गवताच्या कडेला शांत बसून ऐकत राहिला, मर्दाना शेवटचा एक हळुवार सूर वाजवत असताना.
बाळा, तू कुठेही गेलास तरी तुला ढकलावे लागणार नाही; तुझा स्वतःचा गोडवाच तुझ्यासाठी जागा करेल.
शीख मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: जनमसाखी · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
गुरु नानकांची मुलतान भेट त्यांच्या प्रवासांच्या जनमसाखी परंपरेचा भाग आहे, आणि काठोकाठ भरलेल्या दुधाच्या वाटीची गोष्ट शीख घरांत आणि गुरुद्वारांतील प्रवचनांत नम्रतेचा धडा म्हणून सांगितली जाते. अनेक संतांचे आणि पीरांचे शहर म्हणून ओळखले जाणारे मुलतान एकही शब्द न बोलता आपला संदेश पाठवते, आणि गुरूही त्याच मूक भाषेत उत्तर देतात. त्यांचे उत्तरच ही कथा वेगळी करते: दुधावर तरंगणारी जाईची एकच पाकळी, काहीही न सांडता फक्त सुगंध देणारी. संतांना ते समजते आणि ते मित्र म्हणून बाहेर येतात, आणि संध्याकाळ मर्दानांच्या रबाबात आणि एकत्र गायलेल्या गीतांत संपते. गर्भवती वाचकासाठी हे न ढकलता जागा करणाऱ्या हळुवार अस्तित्वाचे शांत चित्र आहे.
बाळासोबत विचार करा
तुमच्या बाळाचे येणे तुमच्या कुटुंबाच्या आयुष्यात कोणता नवा 'सुगंध' आणेल?
संकल्प: माझे बाळ आमच्या कुटुंबात गोडवा आणते, आणि आम्हा सगळ्यांसाठी जागा आहे.
आशीर्वाद: बंद दाराला तुम्ही नेहमी हळुवार हसूने सामोरे जावे, आणि तुमच्या असण्याने प्रत्येक जागा थोडी अधिक गोड व्हावी.
पात्रे
- गुरु नानक
- — शब्दांशिवाय हळुवार उत्तर देणारे गुरू.
- भाई मर्दाना
- — त्यांचे निष्ठावान संगीतकार सोबती.
बोध
हळुवारपणा आणि नम्रता नेहमी जागा शोधतात.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
बाळा, तू जिथे जाशील तिथे जाईच्या पाकळीसारखे हलके आणि गोड तरंगावेस.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
गुरु नानकांनी दुधाच्या वाटीवर काय ठेवले?
स्रोत: शीख जनमसाखी परंपरा (मुलतानमध्ये गुरु नानक)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 30व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- ऐकणारा झरा · दिवस 172
अशीच गोष्ट
परंपरेनुसार गुरु नानकांनी अभिमान आणि रागाला शांतता आणि क्षमेने उत्तर दिलं, आणि गुरुद्वारा पंजा साहिब आजही ती कथा जपतो. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवतं की चिडचिडीला संयमाने उत्तर दिल्याने आईला आपली मनःशांती जपायला मदत होऊ शकते.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
दुधाच्या वाटीवरची जाईची पाकळी ही गोष्ट काय शिकवते?
परंपरा सांगते की मुलतानमध्ये गुरु नानकांनी भरलेल्या दुधाच्या वाटीला जाईच्या पाकळीने उत्तर दिले, आणि स्पर्धेऐवजी नम्रता आणि मैत्री दाखवली. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन सुचवते की नव्या किंवा ताणाच्या परिस्थितीला हळुवारपणे सामोरे गेल्याने आईला अधिक निवांत वाटू शकते.
दुधाच्या वाटीवरची जाईची पाकळी गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 30 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.