World · दिवस 72 · आठवडा 11
मैत्रीचा पूल
नदीच्या दोन्ही बाजूंची दोन गावं एकमेकांना फक्त हात हलवतात. मीरा एका काठावर गाते आणि अरुण दुसऱ्या काठावरून शीळ घालून उत्तर देतो.
गोष्टीचे तात्पर्य: मैत्री माणसांना जोडणारे पूल बांधते.
या गोष्टीत
- पात्रे
- मीरा, अरुण
- मूळ ग्रंथ
- दोन गावांमधल्या मैत्रीवरची एक हळुवार मूळ कथा
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 72 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 11 · ७ पैकी दिवस 2
- तिमाही
- तिमाही 1
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 11: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- मैत्रीचा पूल
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
परंपरा सांगते की मनापासून सुरू केलेल्या छोट्या कृतीही अख्ख्या समाजाला एकत्र आणू शकतात. आईच्या मनःशांतीवरील अभ्यास सुचवतात की गर्भावस्थेत जोडलेलं आणि आधार मिळाल्यासारखं वाटणं महत्त्वाचं असतं, आणि ही कथा भोवतालच्या लोकांकडे पूल बांधण्याची एक हळुवार आठवण करून देते.
पूल म्हणजे फक्त लाकूड आणि दोर. त्याला सावरून धरते ती मैत्री.
मीरा, मंदिराच्या घंटेसारखा स्वच्छ आवाज असलेली एक छोटी मुलगी, नदीकाठच्या एका सपाट खडकावर बसून गात होती. खूप वर्षांपूर्वीची ती एक उबदार संध्याकाळ होती, आणि सूर्य झाडांमागे बुडत होता.
नदी अरुंद आणि वेगवान होती, आणि शेवाळलेल्या दगडांवरून खळखळत वाहायची. पूर्वेच्या काठावर, जिथे मीरा बसली होती, आम्रपूर गाव होतं, जिथले लोक आंबे पिकवायचे. पश्चिमेच्या काठावर केसरपूर होतं, जिथले लोक भात पिकवायचे. त्यांच्यामधलं पाणी खोल नव्हतं, पण ते गार आणि वेगवान होतं, आणि दगड निसरडे होते.
कोणाला आठवत होतं तेव्हापासून, ही दोन गावं पाण्यापलीकडून एकमेकांना फक्त हात हलवत होती. आम्रपूरची आंब्याची झाडं फळांनी लगडली की केसरपूरच्या लोकांना फक्त वाऱ्यावरून येणारा गोड वास मिळायचा. केसरपूरचं भात सोनेरी झालं की आम्रपूरचे लोक ते फक्त दुरूनच कौतुकाने बघायचे.
केसरपूरमध्ये अरुण नावाचा एक मुलगा राहायचा, ज्याला आपल्या बाजूच्या एका सपाट खडकावर बसून शीळ घालायला आवडायचं. एका संध्याकाळी मीराने एका गाण्याची एक ओळ गायली, आणि अरुणने पुढची ओळ शिळेत परत वाजवली. मीरा हसली आणि पुन्हा गायली, आणि अरुणने पुन्हा शीळ घातली. लवकरच रोज संध्याकाळी सूर्य मावळताना ते नदीपलीकडून एकत्र संगीत करू लागले.
"मला पलीकडे येता आलं असतं तर," एक दिवस मीरा ओरडून म्हणाली. "मी तुझ्यासाठी एक आंबा आणला असता."
"मलाही पलीकडे येता आलं असतं तर," अरुणने परत हाक दिली. "मी तुझ्यासाठी गरम भाताचा एक वाडगा आणला असता."
त्या रात्री मीराने आजीला नदीपलीकडच्या मुलाबद्दल सांगितलं. आजी थोडा वेळ शांत राहिली. मग म्हणाली, "खूप पूर्वी तिथे एक छोटासा लाकडी पूल होता. पावसाळ्यातल्या पावसाने तो वाहून नेला, आणि कोणी तो पुन्हा बांधला नाही. प्रत्येक गावाला वाटलं की दुसऱ्या गावाने तो बांधावा."
नेमकं त्याच क्षणी, नदीपलीकडे, अरुणचे आजोबा त्याला हीच गोष्ट सांगत होते.
म्हणून दुसऱ्या संध्याकाळी मीरा गायली नाही. त्याऐवजी तिने हाक मारली, "अरुण! आपणच तो पूल बांधला तर?"
अरुण हसला. "आपण तर फक्त लहान मुलं आहोत!"
"मग आपण छोट्यापासून सुरुवात करू," मीरा म्हणाली.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी मीरा बांबूचा एक लांब दांडा घेऊन नदीवर आली, आणि अरुणनेही एक आणला. अजून ते एकमेकांपर्यंत पोहोचू शकत नव्हते. पण प्रत्येकाने आपापल्या काठावरच्या झाडाच्या एका भक्कम मुळाला आपला दांडा बांधला. ही एक सुरुवात होती. मोठ्या गोष्टी एका छोट्या दांड्यापासूनही सुरू होऊ शकतात.
लवकरच मोठ्या माणसांच्या ते लक्षात आलं. आम्रपूरमध्ये, मीराचे काका, जे सुतार होते, आपली हत्यारं घेऊन खाली आले. "पूल बांधायचाच असेल," ते प्रेमाने कुरकुरले, "तर नीट बांधा." केसरपूरमध्ये, गवतापासून मजबूत दोर वळायला येणारे अरुणचे बाबा, मुलाशेजारी बसले आणि कामाला लागले.
दिवसेंदिवस आणखी लोक येऊ लागले. आंबे पिकवणाऱ्यांनी लाकूड आणलं, आणि भात पिकवणाऱ्यांनी दोर आणले. वाटा गुळगुळीत करायला मुलांनी छोटे दगड वाहून आणले. आज्यांनी पाणी आणि भाजलेले चणे, कुरकुरीत चणे, आणले, आणि काम चालू असताना त्या काठावर बसून गोष्टी सांगत राहिल्या.
सुरुवातीला प्रत्येक गाव फक्त आपल्याच बाजूला काम करत होतं. पण पूल फक्त एकाच बाजूने बांधता येत नाही, म्हणून लवकरच त्यांना पाण्यापलीकडे हाका माराव्या लागल्या. "हा दोर पुरेसा लांब आहे का?" "तुमचं टोक आणखी वर धरा!" "थांबा, थांबा, आता ओढा!" हळूहळू ते एकमेकांची नावं आणि विनोद शिकले, आणि एकाच गोष्टींवर हसू लागले.
मग तो दिवस आला जेव्हा शेवटची फळी मधोमध बसवली गेली. मीराचे काका एका टोकाला उभे राहिले, आणि अरुणचे बाबा दुसऱ्या टोकाला. हळूहळू, जपून, ते एकमेकांकडे चालत आले, आणि नदीच्या मधोमध त्यांनी हस्तांदोलन केलं. दोन्ही काठांवरून इतका मोठा जल्लोष झाला की झाडांवरचे पक्षी उडून गेले.
मीरा आंब्यांची टोपली घेऊन धावत पलीकडे निघाली. अरुण दुसऱ्या बाजूने केळीच्या पानात गुंडाळलेला भात घेऊन धावला. ते मधोमध भेटले, पाण्यावर पाय झुलवत बसले, आणि त्यांनी आपलं पहिलं जेवण एकत्र वाटून खाल्लं. वाटून घेतल्याने शेजारी मित्र बनतात.
त्या संध्याकाळी दोन्ही गावांनी नदीकाठी मेजवानी केली. आंबे आणि भात होते, गाणी आणि शिट्ट्या होत्या, जुन्या गोष्टी आणि नवे मित्र होते. खाली नदी अजूनही खळखळत होती, पण आता तीही हसत असल्यासारखं वाटत होतं.
तारे उगवले तेव्हा मीरा आणि अरुण पुलाच्या मधोमध बसले, एक गात आणि एक शीळ घालत, अगदी पूर्वीसारखेच. काठावरून मीराची आजी त्यांच्याकडे बघून हसली. ती हळूच म्हणाली, "पूल म्हणजे फक्त लाकूड आणि दोर. त्याला सावरून धरते ती मैत्री."
दोन्ही गावं झोपी जाईपर्यंत संगीत पाण्यावर तरंगत राहिलं, आणि नवा पूल चांदण्यात त्यांच्यामध्ये शांतपणे उभा राहिला.
माझ्या बाळा, तू मैत्रीचे अनेक पूल बांधावेस, आणि पलीकडे तुझी वाट बघणारा एक मित्र नेहमी असावा.
जगभरातील मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: जागतिक परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
भारतीय गावकथांच्या धर्तीवर लिहिलेली ही मूळ कथा एका वेगवान, अरुंद नदीच्या दोन काठांवर घडते: आंब्यांचं आम्रपूर आणि भाताचं केसरपूर. पावसाळ्यात वाहून गेलेला पूल पुन्हा कधीच बांधला गेला नाही, कारण प्रत्येक गाव दुसऱ्याची वाट बघत राहिलं. कथेला वेगळं करतं ते म्हणजे सुरुवात कोण करतं: एका काठावर गाणारी मीरा, आणि शीळ घालून उत्तर देणारा अरुण, प्रत्येकजण बांबूचा एकच दांडा बांधतो. हळूहळू सुतार, दोर वळणारे, शेतकरी आणि खाऊ घेऊन येणाऱ्या आज्या सामील होतात. होणाऱ्या पालकांसाठी ही एक आनंदी कथा आहे, की छोट्या, आशादायी सुरुवाती मुलांभोवती अख्ख्या समाजाला कशा एकत्र आणतात.
बाळासोबत विचार करा
मला कोणाच्या अधिक जवळ जावंसं वाटतं, आणि त्यासाठी मी कोणतं छोटं पहिलं पाऊल उचलू शकते?
संकल्प: मी उबदारपणे हात पुढे करते, आणि माझ्याकडे आणि माझ्या बाळाकडे हात पुढे करणाऱ्या लोकांचं मी स्वागत करते.
आशीर्वाद: अर्थपूर्ण नाती आणि प्रेमळ बंध तुमचं आयुष्य समृद्ध करोत.
पात्रे
- मीरा
- — नदीपलीकडे गाणी गाणारी एक मुलगी.
- अरुण
- — शीळ घालून उत्तर देणारा आणि पलीकडे जाण्याचं स्वप्न बघणारा एक मुलगा.
बोध
मैत्री माणसांना जोडणारे पूल बांधते.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या बाळा, तू जिथे जाशील तिथे मैत्रीचे पूल बांधावेस.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
मीरा आणि अरुणला एकमेकांसोबत काय वाटून घ्यायचं होतं?
स्रोत: दोन गावांमधल्या मैत्रीवरची एक हळुवार मूळ कथा
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 11व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- वडाखालची बासरी · दिवस 98
अशीच गोष्ट
परंपरेत वड हे गावाचं एकत्र येण्याचं ठिकाण मानलं जातं, जिथे गावाचं जगणं वाटलं जातं आणि जोडलं जातं. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवतं की हळुवार संगीत आणि शांतपणे ऐकून घेणं ताण कमी करू शकतं, आपल्या शरीरातला आणि आपल्या कुटुंबातलाही.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
मैत्रीचा पूल ही गोष्ट काय शिकवते?
परंपरा सांगते की मनापासून सुरू केलेल्या छोट्या कृतीही अख्ख्या समाजाला एकत्र आणू शकतात. आईच्या मनःशांतीवरील अभ्यास सुचवतात की गर्भावस्थेत जोडलेलं आणि आधार मिळाल्यासारखं वाटणं महत्त्वाचं असतं, आणि ही कथा भोवतालच्या लोकांकडे पूल बांधण्याची एक हळुवार आठवण करून देते.
मैत्रीचा पूल गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 11 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.