World · दिवस 35 · आठवडा 5
सूर्योदय गोळा करणारा मुलगा
कोकण किनाऱ्यावरचा ईशान हा मुलगा रोज सकाळी कड्यावर चढून मनात सूर्योदय गोळा करतो. पावसाळा अनेक दिवस सूर्य लपवतो, तेव्हा त्याला आपला संग्रह रिकामा वाटतो, म्हणून त्याची आई लीला होड्या बनवणाऱ्या म्हाताऱ्या जोसेफकाकांना बोलावते.
गोष्टीचे तात्पर्य: आपल्याला आवडणारा प्रकाश करड्या दिवसांतही आपल्या आत चमकू शकतो.
या गोष्टीत
- पात्रे
- ईशान, लीला, जोसेफकाका
- मूळ ग्रंथ
- कोकण किनाऱ्यावर घडणारी मूळ कथा
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 35 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 5 · ७ पैकी दिवस 7
- तिमाही
- तिमाही 1
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 5: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- सूर्योदय गोळा करणारा मुलगा
- मंत्र
- विष्णुसहस्रनाम
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
अनेक भारतीय कुटुंबे सूर्योदयाला रोजचा आशीर्वाद मानून नमस्कार करतात, आणि चांगले क्षण आठवणे ही करड्या दिवसांतून प्रकाश घेऊन जाण्याची एक जुनी रीत आहे. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की आनंदी आठवणी तपशिलाने आठवल्याने दिवस जड वाटत असताना आईचा मूड सुधारू शकतो.
"पाहिलंस? तू त्यांना गमावलेले नाहीस. तू त्यांना जपून ठेवले आहेस. ते सगळे तुझ्या आत आहेत, आणि कोणताही पाऊस त्यांना धुवून नेऊ शकत नाही."
ईशान, अनवाणी पायांचा आणि झोपाळलेल्या, चमकत्या डोळ्यांचा एक शांत मुलगा, रोज पहाटे समुद्रावरच्या कड्याकडे जाणारी लाल वाट चढून जायचा. तो कोकण किनाऱ्यावरच्या एका छोट्या कोळीवाड्यात राहायचा, हिरव्या डोंगरांच्या आणि विशाल अरबी समुद्राच्या मधे, आणि सारे गाव झोपलेले असतानाच तो नेहमी वर जायचा.
रोज सकाळी, मासेमारीच्या होड्या निघण्याआधी, ईशान आपल्या आवडत्या जागी, कड्याच्या टोकावरच्या एका सपाट खडकावर बसायचा. तो तिथे एका खास कारणासाठी असायचा. ईशान सूर्योदय गोळा करायचा.
तो कॅमेरा किंवा बरणी वापरत नसे. तो फक्त अगदी शांत बसून पाहत राहायचा. गडद निळे आकाश मऊ होत जांभळे, मग गुलाबी होताना तो पाहायचा. डोंगरांवरून सूर्याची पहिली सोनेरी कड उगवताना आणि प्रकाश पाण्यापर्यंत धावत जाताना तो पाहायचा. तो हे सगळे श्वासात भरून घ्यायचा आणि ती भावना आपल्या आत धरून ठेवायचा, जसा आपण चहाचा गरम कप हातात धरतो.
मग तो शांत, आनंदी चेहऱ्याने घरी जायचा. त्याची आई लीला हिला त्याचा हळवा स्वभाव खूप आवडायचा, जरी तो काय विचार करतो आहे याचे तिला अनेकदा कुतूहल वाटायचे.
मग पावसाळा आला. तो गडगडाटासह आला नाही. तो जड करड्या आकाशासह आणि न थांबणाऱ्या पावसासह आला. एक दिवस, मग दोन, मग पाच, सूर्य अजिबात दिसला नाही. समुद्र करडा, आकाश करडे, आणि मासेमारीच्या होड्या वाळूवर ओढून ठेवलेल्या.
ईशानला वाटले जणू जगातले सगळे रंग वाहून गेले आहेत, आणि त्याच्यातलेही. त्याने कड्यावर जाणे बंद केले. त्याऐवजी तो खिडकीजवळ हनुवटी हातावर टेकवून गजांवरून ओघळणारा पाऊस पाहत बसायचा.
"हा फक्त पावसाळा आहे, राजा," लीला त्याच्या केसांवरून हात फिरवत म्हणाली. "ढगांच्या मागे सूर्य अजूनही आहे."
"पण मला तो जाणवत नाही, आई," ईशान म्हणाला. "सगळे रंग गेले. माझा संग्रह रिकामा झाला."
लीलाचे मन दुखले. गरम कांजी, म्हणजे भाताची उबदार पेज, किंवा पांघरूण देऊन हे दुरुस्त होणारे नव्हते. म्हणून तिने रेनकोट घातला आणि गल्लीतून म्हाताऱ्या जोसेफकाकांना भेटायला गेली.
जोसेफकाका होड्या बनवणारे सुतार होते, आणि चर्चजवळच्या लाकडाच्या भुशाने भरलेल्या एका छोट्या घरात राहायचे. लोक दुःखी असले की त्यांच्याकडे जायचे, कारण ते नीट ऐकून घ्यायचे.
लीलाने त्यांना ईशानबद्दल आणि त्याच्या सूर्योदयांबद्दल सांगितले. जोसेफकाका गुडघ्यांवर आपले मोठे खरखरीत हात स्थिर ठेवून ऐकत राहिले. तिचे बोलणे संपल्यावर त्यांनी मान डोलावली आणि आपली छत्री उचलली.
घरी आल्यावर ते खिडकीजवळ ईशानच्या शेजारी बसले. बराच वेळ ते काहीच बोलले नाहीत, आणि दोघे फक्त एकत्र पाऊस पाहत राहिले.
शेवटी ते म्हणाले, "मी ऐकलंय की तू मोठा संग्राहक आहेस, ईशान. तू गोळा केलेला सर्वात सुंदर सूर्योदय कोणता?"
सुरुवातीला ईशानला बोलायचे नव्हते. पण मग त्याने जोसेफकाकांना मागच्या एप्रिलमधल्या एका सकाळबद्दल सांगितले, जेव्हा आकाश पिकलेल्या पपईच्या रंगाचे झाले होते. त्याने डिसेंबरच्या एका थंड सकाळबद्दल सांगितले, जेव्हा सूर्य एखाद्या चमकत्या नाण्यासारखा उगवला होता, आणि दव थेट किनाऱ्यापर्यंत चमकत होते.
बोलता बोलता त्याचे डोळे पुन्हा चमकू लागले.
जोसेफकाका हसले. "पाहिलंस? तू त्यांना गमावलेले नाहीस. तू त्यांना जपून ठेवले आहेस. ते सगळे तुझ्या आत आहेत, आणि कोणताही पाऊस त्यांना धुवून नेऊ शकत नाही."
हळूहळू ईशानला समजले. संग्रह कड्यावर नव्हता की आकाशात नव्हता. तो त्याच्या आत होता.
"सूर्योदय पाहणे ही चांगली गोष्ट आहे," जोसेफकाका म्हणाले. "पण तू जी भावना घरी घेऊन येतोस, तोच खरा खजिना आहे. त्याला स्वच्छ आकाशाची गरज नाही. फक्त तू आठवण ठेवायची गरज आहे."
दुसऱ्या दिवशी सकाळीही ढग खाली आणि जड होते. पण तरीही ईशान लवकर उठला, आपला पिवळा रेनकोट घातला आणि आपल्या खडकावर चढला. तो बसला आणि त्याने डोळे मिटले.
त्याने आकाशाकडे पाहिले नाही. त्याऐवजी त्याने पपईच्या रंगाची ती सकाळ, पाण्यावरचे सोने आणि चेहऱ्यावरची ऊब आठवली. ती भावना त्याच्या छातीत पसरताना त्याला जाणवली, उबदार आणि तेजस्वी, जणू त्याचा स्वतःचा एक छोटा सूर्य.
घराच्या दारातून लीला त्याला पाहत होती, करड्या समुद्रावरच्या करड्या कड्यावर एक छोटी, स्थिर आकृती. तो बराच वेळ तिथे डोळे मिटून हसत बसला, आणि पाऊस त्याच्या टोपीवर हळुवार टपटपत राहिला.
बाळा, एक दिवस तुझाही तेजस्वी सकाळींचा स्वतःचा संग्रह असेल, आणि तो गोळा करायला आम्ही तुला मदत करू.
जगभरातील मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: जागतिक परंपरेतून प्रेरित मूळ कथा
या गोष्टीमागे
कोकण किनाऱ्यावरच्या एका कोळीवाड्यात घडणारी ही पारंपरिक कथा नसून एक मूळ आधुनिक कथा आहे, जी किनारपट्टीवरच्या महाराष्ट्रीय जीवनाच्या लयीतून आली आहे: लांब पावसाळा, लाकडी होड्या आणि ज्यांना सगळे काका म्हणतात ते होड्यांचे सुतार. तिचा शांत नायक वस्तू नव्हे तर भावना गोळा करतो, प्रत्येक गुलाबी-सोनेरी पहाट आपल्या आत जपतो. ती वेगळी ठरते ती तिच्या वळणामुळे: सल्ल्यातून नव्हे, तर खिडकीजवळ उदास मुलाच्या शेजारी बसून त्याला फक्त त्याचा सर्वात सुंदर सूर्योदय आठवायला सांगणाऱ्या एका वडीलधाऱ्यांमुळे. आपण गोळा केलेला प्रकाश करड्या दिवसांतही आपल्या आत राहतो, हा गरोदरपणात मनात बाळगण्यासारखा दिलासा देणारा विचार आहे.
बाळासोबत विचार करा
दिवसात कितीही अडचणी आल्या तरी, आपल्या आतल्या आश्चर्याशी आणि शांततेशी जोडून घेण्यासाठी तुम्ही रोज कोणती छोटी, श्रद्धेची कृती करू शकता?
संकल्प: माझ्या आत असा प्रकाश आहे जो कोणताही ढग लपवू शकत नाही. मी आणि माझे बाळ ऊब आणि शांततेने वेढलेले आहोत.
आशीर्वाद: तुम्हाला आणि तुमच्या बाळाला आपल्या आत प्रकाशाचा आणि शांतीचा अमर्याद झरा सापडो. तुमचा आतला सूर्योदय नेहमी तेजस्वी राहो, आणि तुमचे दिवस आश्चर्याने आणि अढळ शांततेने भरून जावोत.
पात्रे
- ईशान
- — प्रत्येक सूर्योदय जपणारा मुलगा.
- लीला
- — ईशानची आई, जिला माहीत आहे कोणाला बोलवायचे.
- जोसेफकाका
- — नीट ऐकून घेणारे होड्यांचे म्हातारे सुतार.
बोध
आपल्याला आवडणारा प्रकाश करड्या दिवसांतही आपल्या आत चमकू शकतो.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
बाळा, तू माझा सूर्योदय आहेस. करड्या दिवसांतही तुझा प्रकाश माझ्या आत उजळतो.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
ढगाळ असताना ईशानला सूर्योदय कुठे सापडला?
स्रोत: कोकण किनाऱ्यावर घडणारी मूळ कथा
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी विष्णुसहस्रनाम जप करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 5व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- नदीशी बोलणारी मुलगी · दिवस 19
अशीच गोष्ट
भारतीय परंपरेने गंगेला न मागता देणारी आई मानले आहे, आणि वाहत्या पाण्याजवळ बसणे हा शांतता मिळवण्याचा जुना मार्ग आहे. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की निसर्गातले स्थिर आवाज लक्षपूर्वक ऐकल्याने श्वास संथ होऊ शकतो आणि धावपळीचे मन निवू शकते.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
सूर्योदय गोळा करणारा मुलगा ही गोष्ट काय शिकवते?
अनेक भारतीय कुटुंबे सूर्योदयाला रोजचा आशीर्वाद मानून नमस्कार करतात, आणि चांगले क्षण आठवणे ही करड्या दिवसांतून प्रकाश घेऊन जाण्याची एक जुनी रीत आहे. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की आनंदी आठवणी तपशिलाने आठवल्याने दिवस जड वाटत असताना आईचा मूड सुधारू शकतो.
सूर्योदय गोळा करणारा मुलगा गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 5 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.