World · दिवस 188 · आठवडा 27
फुलांचा चमत्कार
एक दयाळू म्हातारं जोडपं शिरो नावाच्या एका छोट्या पांढऱ्या कुत्र्याची काळजी घेतं. त्यांची दया पुन्हा पुन्हा भेटींच्या रूपानं परत येते, ज्या ते गावाबरोबर वाटून घेतात.
गोष्टीचे तात्पर्य: दया आणि वाटून घेणं पुन्हा पुन्हा फुलतं, तर लोभाच्या हाती काहीच लागत नाही.
या गोष्टीत
- पात्रे
- म्हातारं जोडपं, शिरो, लोभी शेजारी
- मूळ ग्रंथ
- जपानी लोककथा हानासाका जिइसान (झाडांना बहर आणणारे आजोबा)
- वाचनाचा वेळ
- 5 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 188 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 27 · ७ पैकी दिवस 6
- तिमाही
- तिमाही 2
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 27: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- फुलांचा चमत्कार
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
या जपानी लोककथेत परंपरा सांगते की नुकसान झाल्यानंतरही दया देत राहते, तर लोभाच्या हाती काहीच लागत नाही. आईच्या शांत मनावरचं संशोधन सुचवतं की दुःखाच्या क्षणांत सौम्य अर्थ शोधल्यानं आईला अधिक आशावादी वाटू शकतं.
तुम्ही दुःखाचं रूपांतर फुलांमध्ये केलंत.
तांदळाची शेतं आणि एका सौम्य टेकडीच्या मधे असलेल्या जपानमधल्या एका छोट्या गावात चेरीची झाडं उघडीबोडकी आणि करडी उभी होती. ही "झाडांना बहर आणणारे आजोबा" नावाची एक जुनी जपानी गोष्ट आहे.
गावाच्या टोकाला एका छोट्याशा घरात एक दयाळू म्हातारे लाकूडकाम करणारे आजोबा आणि त्यांची बायको राहत होते. त्यांना मूलबाळ नव्हतं, पण आजूबाजूच्या प्रत्येक गोष्टीवरच्या शांत प्रेमानं त्यांचं मन भरलेलं होतं.
एका संध्याकाळी गावातून घरी परतताना त्यांना वाटेच्या कडेला थरथरणारं एक छोटंसं पांढरं पिल्लू दिसलं. त्याचा एक पाय दुखावला होता. आजींनी गुडघ्यावर बसून त्याला मिठीत घेतलं.
"बिचारं पिल्लू," त्या म्हणाल्या. "चल, आमच्याबरोबर घरी चल."
त्यांनी त्याचा पाय स्वच्छ केला, त्याला मऊ कापडात गुंडाळलं आणि गरम भात खाऊ घातला. त्यांनी त्याचं नाव शिरो ठेवलं, म्हणजे "पांढरा", कारण त्याची फर ताज्या बर्फासारखी पांढरी होती. त्यांच्या मायेनं तो चांगला धष्टपुष्ट झाला, आणि त्याच्या हलणाऱ्या शेपटीनं ते शांत घर आनंदानं भरून गेलं.
एका सकाळी शिरो आजोबांची बाही ओढू लागला आणि उत्साहानं भुंकू लागला. तो त्यांना बागेत, एका जुन्या दगडी दिव्याच्या पायथ्याशी घेऊन गेला आणि खणू लागला.
"काय रे, छोट्या मित्रा?" आजोबा हसत म्हणाले. त्यांनी कुदळ आणली आणि शिरोनं दाखवलेल्या जागी खणलं. थोडं खाली जाताच त्यांना जुन्या सोन्याच्या नाण्यांनी भरलेली एक लाकडी पेटी सापडली.
ते म्हातारं जोडपं लोभी झालं नाही. त्यांनी त्या सोन्यानं शेजाऱ्यांना मदत केली, गळकी छपरं दुरुस्त केली आणि गावातल्या आजी-आजोबांसाठी उबदार रजया घेतल्या.
शेजारी आणखी एक म्हातारं जोडपं राहत होतं, ज्यांचं मन लहान आणि हावरट होतं. सोन्याबद्दल ऐकल्यावर त्यांनी शिरोला काही दिवसांसाठी मागून घेतलं.
"त्याच्याशी प्रेमानं वागा," आजी म्हणाल्या. "त्याचं मन फार हळवं आहे."
पण शेजारी प्रेमानं वागला नाही. त्यानं शिरोला ओढत आपल्या शेतात नेलं आणि खजिना शोध म्हणून त्याच्यावर ओरडला. घाबरलेल्या पिल्लानं खणलं, पण त्याला फक्त फुटकी मडकी आणि दगड सापडले. शेजारी इतका रागावला आणि इतका उद्धटपणे वागला की शिरो निसटून झाडांमध्ये पळून गेला. त्या संध्याकाळी आजी-आजोबा त्याला शोधत आले, तेव्हा त्यांचं लाडकं पिल्लू एका पाइनच्या झाडाखाली थरथरत बसलेलं त्यांना दिसलं. त्यांनी त्याला जवळ घेतलं आणि त्यानं त्यांचे चेहरे चाटले.
ते त्याला घरी घेऊन आले आणि त्याच्या मऊ कापडात गुंडाळलं. दुसऱ्या दिवशी सकाळी, आपला मित्र सुखरूप आहे म्हणून आभार मानण्यासाठी, त्यांनी बागेत दगडी दिव्याजवळ, जिथे त्याला खजिना सापडला होता, तिथे पाइनचं एक छोटं रोप लावलं.
ते पाइनचं झाड आश्चर्य वाटेल इतक्या वेगानं वाढलं. एकाच ऋतूत ते उंच आणि मजबूत झालं. आजोबांनी त्याच्या लाकडापासून एक उखळ कोरलं, भात कुटण्यासाठीचं एक भांडं.
त्या संध्याकाळी आजींनी रात्रीच्या जेवणासाठी कुटायला त्यात मूठभर तांदूळ टाकले. त्या कुटू लागल्या, तसं ते भांडं मऊ, गोड भाताच्या वड्यांनी भरून ओसंडू लागलं. पुन्हा एकदा त्यांचं छोटं घर भरून गेलं, आणि पुन्हा एकदा त्यांनी सगळं काही संपूर्ण गावाबरोबर वाटून घेतलं.
लोभी शेजाऱ्यांनी उखळही मागून नेलं. पण त्यांच्यासाठी त्यातून फक्त धूळ निघाली. रागाच्या भरात शेजाऱ्यानं उखळ मोडलं आणि आपल्या चुलीत जाळून टाकलं.
आजी-आजोबा ते परत मागायला आले, तेव्हा तिथे करड्या राखेच्या ढिगाशिवाय काहीच उरलं नव्हतं. त्यांना वाईट वाटलं, पण राग आला नाही. आजोबांनी ती राख जपून एका छोट्या कापडी पिशवीत गोळा केली. त्यांच्या लाडक्या मित्राच्या भेटींपैकी एवढंच उरलं होतं.
हिवाळा खूप लांबला होता. त्यांच्या बागेतलं जुनं चेरीचं झाड उघडंबोडकं आणि करडं उभं होतं, जणू त्यानंही आशा सोडली होती.
"चला, शिरोची ही शेवटची भेट या जुन्या झाडाला देऊया," आजी हळूच म्हणाल्या.
आजोबांनी चिमूटभर बारीक करडी राख घेतली आणि फांद्यांवर उधळली.
त्याच क्षणी, जिथे जिथे राख पडली तिथे तिथे फुलं उमलली, गुलाबी आणि पांढऱ्या फुलांचे ढग. एका श्वासात ते सगळं उघडं झाड फुलांनी झाकून गेलं, जणू एकाच दुपारी वसंत ऋतू आला होता.
नेमकं त्याच वेळी प्रांताचे सरदार आपल्या सेवकांसह रस्त्यावरून जात होते. झोपलेल्या हिवाळी बागेतलं ते एकमेव फुललेलं झाड पाहून ते थांबले आणि बघतच राहिले. त्यांनी आजोबांना बोलावलं, आणि आजोबांनी त्यांना सगळी गोष्ट सांगितली: शिरोची, सोन्याची, भाताच्या वड्यांची आणि राखेची.
सरदार बराच वेळ शांत राहिले. मग ते म्हणाले, "तुम्ही दुःखाचं रूपांतर फुलांमध्ये केलंत. माझ्या रस्त्याकडेची झाडंही तुम्ही फुलवाल का?"
मग आजोबा एकामागून एक झाडावर चढले, चिमूटभर राख उधळत गेले, आणि प्रत्येक उघडं चेरीचं झाड फुलांनी बहरून गेलं. सरदारांनी त्या जोडप्याला उबदार रेशमी कपडे आणि त्यांचं स्वतःचं एक छोटं शेत बक्षीस दिलं, म्हणजे त्यांना पुन्हा कधीच उपाशी राहावं लागणार नाही.
त्या संध्याकाळी ते जोडपं आपल्या दाराबाहेर बसलं होतं. मंद वाऱ्याच्या झुळकीनं चेरीच्या पाकळ्या उबदार बर्फासारख्या त्यांच्याभोवती अलगद खाली येत होत्या. काही पाकळ्या बागेतल्या दगडी दिव्याजवळ पडल्या, आणि त्यांच्या पायाशी अंग मुडपून बसलेल्या, शेपटी हलवणाऱ्या एका छोट्या पांढऱ्या कुत्र्यावरही.
बाळा, दयेचा प्रत्येक छोटासा कण, अगदी चिमूटभरसुद्धा, काहीतरी फुलवू शकतो.
जगभरातील मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: जागतिक परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
हानासाका जिइसान, म्हणजे 'झाडांना बहर आणणारे आजोबा', ही एक प्रसिद्ध जपानी लोककथा आहे. ती पिढ्यानपिढ्या मुलांना सांगितली जाते आणि अनेकदा तिथल्या चेरी-बहराच्या ऋतूवरच्या प्रेमाशी जोडली जाते. दयाळू आणि लोभी शेजाऱ्यांच्या अनेक गोष्टींसारखीच ही गोष्ट चांगुलपणाला बक्षीस देते, पण तिची खरी गोडी यात आहे की प्रेमाचं एक काम नव्या नव्या रूपांत परत येत राहतं: वाचवलेलं एक पांढरं पिल्लू, एक पाइनचं झाड, भाताच्या वड्यांनी ओसंडणारं उखळ, आणि शेवटी चिमूटभर राख जी हिवाळ्यातल्या उघड्या चेरीच्या झाडाला गुलाबी-पांढऱ्या फुलांनी बहरवते. हे पुनर्कथन सगळे क्षण सौम्य ठेवतं आणि गळणाऱ्या पाकळ्यांखाली जोडप्याच्या पायाशी अंग मुडपून बसलेल्या शिरोवर संपतं. अनपेक्षित रीतीनं फुलणाऱ्या दयेबद्दलची ही गर्भारपणात वाचायला एक सुंदर गोष्ट आहे.
बाळासोबत विचार करा
काहीही परत अपेक्षा न ठेवता आज तुम्ही कोणतं छोटंसं दयाळू काम करू शकता?
संकल्प: मी हळुवार हातानं दयेची बीजं पेरते, आणि मला विश्वास आहे की सौंदर्य आपल्या वेळेला नक्की फुलेल.
आशीर्वाद: तुला नेहमी दयाळू राहण्याचं बळ मिळो. तुझं मन आश्चर्यासाठी नेहमी खुलं राहो. आणि प्रत्येक दुःखाच्या राखेतून तुला सौंदर्य फुलताना दिसो.
पात्रे
- म्हातारं जोडपं
- — जे मिळेल ते सगळं वाटून घेणारी सौम्य मनं.
- शिरो
- — एक निष्ठावान छोटा कुत्रा, ज्याचं प्रेम पुन्हा पुन्हा भेटी आणतं.
- लोभी शेजारी
- — त्यांना खजिना हवा असतो, पण त्यांना फक्त धूळ मिळते.
बोध
दया आणि वाटून घेणं पुन्हा पुन्हा फुलतं, तर लोभाच्या हाती काहीच लागत नाही.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या बाळा, तुझी दया चेरीच्या फुलांसारखी बहरो. आपल्याला जे काही मिळेल, ते आपण प्रेमानं वाटून घेऊ.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
तुला काय वाटतं, झाडं त्या दयाळू जोडप्यासाठीच का फुलली?
स्रोत: जपानी लोककथा हानासाका जिइसान (झाडांना बहर आणणारे आजोबा)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 27व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- वणवा शांत झाला ती रात्र · दिवस 199
तेच मूल्य
भागवत पुराणातली परंपरा सांगते की मित्रांनी विश्वास ठेवला आणि एकत्र राहिले तेव्हा कृष्णाने त्यांना वणव्यापासून वाचवलं. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवतं की विश्वास आणि प्रियजनांनी सांभाळल्याची भावना आईला भीती हाताळायला मदत करू शकते.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
फुलांचा चमत्कार ही गोष्ट काय शिकवते?
या जपानी लोककथेत परंपरा सांगते की नुकसान झाल्यानंतरही दया देत राहते, तर लोभाच्या हाती काहीच लागत नाही. आईच्या शांत मनावरचं संशोधन सुचवतं की दुःखाच्या क्षणांत सौम्य अर्थ शोधल्यानं आईला अधिक आशावादी वाटू शकतं.
फुलांचा चमत्कार गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 27 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.