Women of India · दिवस 254 · आठवडा 37
आंडाळ आणि तुळशीची बाग
पेरियाळ्वार या वृद्ध माळ्याला तुळशीच्या रोपाखाली एक छोटी मुलगी सापडते. ते तिचं नाव कोदै ठेवतात आणि मोगरा-झेंडूंमध्ये तिला वाढवतात.
गोष्टीचे तात्पर्य: शुद्ध मनानं अर्पण केलेलं प्रेम ही सगळ्यात सुंदर भेट आहे.
या गोष्टीत
- पात्रे
- आंडाळ (कोदै), पेरियाळ्वार
- मूळ ग्रंथ
- श्रीविल्लीपुत्तूरच्या आंडाळचं श्रीवैष्णव चरित्र (गुरुपरंपरा)
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 254 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 37 · ७ पैकी दिवस 2
- तिमाही
- तिमाही 3
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 37: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- आंडाळ आणि तुळशीची बाग
- मंत्र
- विष्णुसहस्रनाम
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
तमिळ वैष्णव परंपरेतल्या बारा आळ्वार संतांमध्ये आंडाळ ही एकमेव स्त्री आहे, आणि तिची गोष्ट सांगते की कडक नियमांपेक्षा मनापासून अर्पण केलेलं प्रेम जास्त महत्त्वाचं आहे. तुळशीखाली ती सापडल्याचा प्रसंग पालकांना बाळ म्हणजे पृथ्वीची भेट, असं एक हळुवार चित्र देतो. आईच्या शांत मनावरचं संशोधन सुचवतं की हळुवार गाणं आणि पहाटेची शांतता स्वास्थ्याला आधार देऊ शकतात.
तिनं आधी घातलेली माळ मला प्रिय आहे, कारण तिच्यात तिचं प्रेम असतं.
तमिळनाडूतल्या श्रीविल्लीपुत्तूर गावात एका पहाटे विष्णुचित्त नावाचे एक वृद्ध गृहस्थ आपल्या फुलबागेत खणत होते. रोज ते जवळच्या विष्णूच्या मोठ्या मंदिरासाठी फुलं वाढवायचे आणि त्यांच्या माळा गुंफायचे. लोक त्यांना पेरियाळ्वार, म्हणजे थोर भक्त, म्हणायचे.
एका तुळशीच्या रोपाभोवतीची माती ते मोकळी करत असताना त्यांना एक छोटासा आवाज ऐकू आला. त्यांनी खाली वाकून हिरवी पानं बाजूला केली.
तिथे, तुळशीखाली, एक छोटी मुलगी पडली होती.
तिच्याभोवती फक्त सूर्यप्रकाश आणि तुळशीचा सुगंध होता. ती चमकदार, शांत डोळ्यांनी त्यांच्याकडे पाहत होती. ती अजिबात रडत नव्हती.
पेरियाळ्वारांचे हात थरथरू लागले. त्यांना पत्नी नव्हती, मुलंबाळं नव्हती. आपल्या सगळ्यात नाजूक मोगऱ्याच्या कळ्या उचलायचे, तसं त्यांनी अगदी हळुवारपणे बाळाला उचललं आणि छातीशी धरलं.
"बाळा, तू कुठून आलीस?" ते म्हणाले. "पृथ्वीनं तुला एखाद्या फुलासारखं मला दिलं आहे."
त्यांनी तिचं नाव कोदै ठेवलं, ज्याचा तमिळमध्ये अर्थ आहे "माळ". ते तिला घरी घेऊन आले आणि मनातल्या सगळ्या प्रेमानं तिला वाढवलं.
कोदै बागेतच मोठी झाली. मोगऱ्याच्या आणि झेंडूच्या रांगांमधून ती चालायला शिकली. काम करताना विष्णूची गाणी म्हणणाऱ्या आपल्या वडिलांकडून ती गायला शिकली. त्यांच्यासारखीच ती दोऱ्यात एकामागून एक फुलं ओवायला शिकली. आणि मंदिरातल्या देवावर ती आपल्या सगळ्यात लाडक्या मित्रासारखं प्रेम करू लागली.
रोज सकाळी पेरियाळ्वार मंदिरासाठी एक ताजी माळ करून टोपलीत ठेवायचे. मग ती मंदिरात नेण्याआधी ते स्नानाला जायचे.
एके दिवशी, कोदै लहान मुलगी असताना, तिनं टोपलीत ठेवलेल्या त्या सुंदर माळेकडे पाहिलं. तिला प्रश्न पडला, "ही देवासाठी पुरेशी सुंदर आहे का?"
तिनं ती उचलली आणि स्वतःच्या गळ्यात घातली. ती विहिरीवर गेली आणि पाण्यात आपलं प्रतिबिंब पाहिलं. माळ सुंदर दिसत होती. ती हसली आणि तिला वाटलं, "हो. मला ती छान दिसते, तर त्यालाही आवडेल." मग तिनं ती जपून पुन्हा टोपलीत ठेवली.
त्यानंतर ती रोज गुपचूप असं करू लागली. रोज पेरियाळ्वार नकळत ती माळ मंदिरात न्यायचे.
मग एका सकाळी ते लवकर परत आले आणि त्यांनी आपल्या मुलीला मंदिराची माळ घालून विहिरीजवळ उभी असलेली पाहिली.
"कोदै!" ते ओरडले. "हे काय केलंस? दुसऱ्या कोणी घातलेली माळ देवाला अर्पण करता येत नाही! ती खराब झाली!"
कोदैनं पटकन माळ काढली, तिचे गाल लाल झाले. ती काहीच बोलली नाही.
त्या दिवशी पेरियाळ्वारांनी अगदी नवी माळ केली आणि तीच मंदिरात नेली.
त्या रात्री त्यांना झोप लागेना. त्यांना सारखा कोदैचा दुःखी चेहरा आठवत होता. शेवटी त्यांचा डोळा लागला, आणि त्यांना एक स्वप्न पडलं. स्वप्नात खुद्द विष्णू त्यांच्याशी बोलले.
"आज तू मला कोदैची माळ का आणली नाहीस?" देवानं विचारलं. "मला तिची आठवण आली. तिनं आधी घातलेली माळ मला प्रिय आहे, कारण तिच्यात तिचं प्रेम असतं. आतापासून मला फक्त तिनं घातलेल्या माळाच आण."
पेरियाळ्वार जागे झाले तेव्हा त्यांच्या चेहऱ्यावर अश्रू होते. ते अजून झोपलेल्या आपल्या मुलीकडे गेले आणि त्यांनी तिच्या डोक्यावरून हात फिरवला.
त्या दिवसापासून पेरियाळ्वारांच्या बागेतली माळ नेहमी आधी कोदै घालायची, आणि मग ती मंदिरात अर्पण व्हायची. लोक तिला आंडाळ म्हणू लागले, म्हणजे "देवावर राज्य करणारी", आणि चूडिक्कोडुत्त नाच्चियार, म्हणजे "स्वतः घातलेली माळ अर्पण करणारी देवी".
आंडाळनं मोठी होऊन सुंदर गाणी लिहिली. तिचं तिरुप्पावै हे तीस गाण्यांचं एक संकलन आहे, ज्यात मार्गळीच्या थंड महिन्यात पहाटेच्या आधी एकमेकींना उठवून एकत्र पूजेला जाणाऱ्या तरुण मुलींचं वर्णन आहे. आजही त्या महिन्यात संपूर्ण दक्षिण भारतात लोक लवकर उठून तिची गाणी म्हणतात. आणि श्रीविल्लीपुत्तूरच्या मंदिरातून आजही दरवर्षी आंडाळच्या देवळातून इतर मंदिरांना एक माळ पाठवली जाते.
जुन्या घरामागच्या बागेत ते तुळशीचं रोप अजूनही हिरवंगार आणि सुगंधी वाढत होतं. रोज सकाळी एक तरुण मुलगी आपल्या वडिलांची गाणी गुणगुणत, मांडीवर दोरा ठेवून, फुलं वेचायला त्याच्याजवळ गुडघे टेकून बसायची.
बाळा, तूही पृथ्वीतून उमललेल्या एखाद्या फुलासारखं आमच्याकडे आलं आहेस, आणि तू स्पर्श करशील त्या प्रत्येक गोष्टीवर आम्ही प्रेम करू.
भारतातील स्त्रिया मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: भारतातील स्त्रिया परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
बारा आळ्वारांमधली एकमेव स्त्री असलेली आंडाळ श्रीवैष्णव गुरुपरंपरेत कोदै म्हणून आठवली जाते, म्हणजे श्रीविल्लीपुत्तूरच्या मंदिरबागेत पेरियाळ्वारांना तुळशीखाली सापडलेलं बाळ. तिचं तिरुप्पावै आजही संपूर्ण मार्गळी महिन्यात पहाटेच्या आधी म्हटलं जातं, आणि विष्णूला अर्पण करण्याआधी तिनं स्वतः घातलेल्या माळेमुळे तिला 'स्वतः घातलेली माळ अर्पण करणारी' ही उपाधी मिळाली. संतकथांमध्ये तिची कथा वेगळी आहे, कारण सुरुवातीला चूक वाटणारी भक्तीच नेमकी देवाला सगळ्यात प्रिय ठरते. होणाऱ्या पालकांसाठी पृथ्वीतून फुलासारखं येणाऱ्या बाळाची ही प्रतिमा विशेष हळुवार आहे.
बाळासोबत विचार करा
रोज सकाळी तुमच्या बाळासाठी प्रेमाचं कोणतं छोटं, रोजचं अर्पण तुम्ही करू शकता?
संकल्प: माझं बाळ एक भेट आहे. माझ्या प्रेमामुळे मी अर्पण करते ती प्रत्येक गोष्ट मौल्यवान होते.
आशीर्वाद: तुझ्या प्रेमामुळे तू अर्पण करशील ती प्रत्येक गोष्ट मौल्यवान होवो, आणि तुझ्या सकाळी गाण्यांनी भरलेल्या असोत.
पात्रे
- आंडाळ (कोदै)
- — मनापासून विष्णूसाठी गाणारी एक मुलगी.
- पेरियाळ्वार
- — एक प्रेमळ वडील आणि मंदिरासाठी माळा गुंफणारे माळी.
बोध
शुद्ध मनानं अर्पण केलेलं प्रेम ही सगळ्यात सुंदर भेट आहे.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या बाळा, तू आमच्यासाठी पृथ्वीतून उमललेल्या फुलासारखी एक भेट आहेस.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
पेरियाळ्वारांना छोटी कोदै कुठे सापडली?
स्रोत: श्रीविल्लीपुत्तूरच्या आंडाळचं श्रीवैष्णव चरित्र (गुरुपरंपरा)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी विष्णुसहस्रनाम जप करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 37व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- सरोजिनीची गाणी · दिवस 97
अशीच गोष्ट
सरोजिनी नायडूंच्या कविता रोजच्या भारतीय जीवनाचा उत्सव साजरा करतात, आणि परंपरा सांगते की बाळाचं पहिलं संगीत म्हणजे घराचा आवाज. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवतं की गाणं आणि गुणगुणणं पालकांना शांत करू शकतं, आणि गर्भातलं बाळ नंतरच्या महिन्यांत आवाज ऐकू शकतं.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
आंडाळ आणि तुळशीची बाग ही गोष्ट काय शिकवते?
तमिळ वैष्णव परंपरेतल्या बारा आळ्वार संतांमध्ये आंडाळ ही एकमेव स्त्री आहे, आणि तिची गोष्ट सांगते की कडक नियमांपेक्षा मनापासून अर्पण केलेलं प्रेम जास्त महत्त्वाचं आहे. तुळशीखाली ती सापडल्याचा प्रसंग पालकांना बाळ म्हणजे पृथ्वीची भेट, असं एक हळुवार चित्र देतो. आईच्या शांत मनावरचं संशोधन सुचवतं की…
आंडाळ आणि तुळशीची बाग गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 37 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.