Garbh Katha
मोफत सुरू करा

World · दिवस 147 · आठवडा 21

बकरीची वाट

मोला नावाची एक म्हातारी बकरी रोज सकाळी डोंगरावरच्या त्याच वाटेने चालते. घराची आठवण येणाऱ्या एका तरुण भिक्षूला प्रश्न पडतो की ती चांगले गवत का शोधत नाही.

गोष्टीचे तात्पर्य: रोज प्रेमाने वारंवार केलेल्या लहान कृतींनी एखादी जागा पवित्र होते.

या गोष्टीत

पात्रे
मोला, तरुण भिक्षू, मठाधिपती
मूळ ग्रंथ
तिबेटी बौद्ध परंपरेतील कोरा (भक्तिपूर्ण प्रदक्षिणा), लडाख
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

दिवस 147 एका नजरेत

आठवडा
आठवडा 21 · ७ पैकी दिवस 7
तिमाही
तिमाही 2
या आठवड्यात बाळ
आठवडा 21: बाळाची वाढ
आजची गोष्ट
बकरीची वाट

परंपरा मानते की प्रार्थना-चक्र फिरवणे किंवा ओळखीच्या वाटेने चालणे यांसारख्या निष्ठेने वारंवार केलेल्या लहान कृतींमध्ये शांत आशीर्वाद असतो. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की स्थिर रोजची दिनचर्या आईला अधिक स्थिर आणि सुरक्षित वाटायला मदत करू शकते.

तोच आशीर्वाद. मोठा नाही. वेगळा नाही. तोच. त्यामुळेच तो आशीर्वाद आहे.

लडाखपासून फार दूर नसलेल्या, हिमालयाच्या पायथ्याशी असलेल्या एका लहानशा गावावर प्रार्थनेचे झेंडे वाऱ्यात फडफडत होते. हवा विरळ आणि थंड होती. वेशीजवळच्या एका दगडी गोठ्यात एक म्हातारी बकरी राहायची. तिचा रंग नदीतल्या दगडांसारखा होता, आणि लहानपणी पडल्यामुळे तिचे डावे शिंग थोडे वाकडे झाले होते.

गावकरी तिला मोला म्हणायचे, म्हणजे आजी. तिचे खरे नाव कोणालाच आठवत नव्हते, आणि तिलाही त्याचे काही वाटत नव्हते.

मोलाची एक वाट होती. रोज सकाळी, लहानशा गोम्पातल्या सगळ्यात लहान भिक्षूंच्या पहिल्या प्रार्थना संपायच्या आधीच, ती आपल्या गवताच्या बिछान्यातून उठायची. एकेक पाय ताणायची. मग चालायला सुरुवात करायची.

गावामागच्या उतारावरून वर. झोपलेल्या अस्वलासारख्या दिसणाऱ्या खडकाजवळून. थंडीत तिखट आणि स्वच्छ वास येणाऱ्या खुज्या जुनिपरच्या झुडपांमधून. हिवाळ्यात गोठणाऱ्या आणि उन्हाळ्यात खळखळणाऱ्या लहानशा ओढ्यापलीकडे. आता कोणीच न फिरवणाऱ्या जुन्या प्रार्थना-चक्राभोवती. आणि पुन्हा खाली.

ते लांब चालणे नव्हते. ते कठीण चालणेही नव्हते. ते तेच चालणे होते, अगदी रोज, कोणी मोजली नसतील इतकी वर्षे.

गाव तिच्याशी प्रेमाने वागायचे. पेमा नावाची एक म्हातारी बाई रोज सकाळी तिच्या दाराजवळ मूठभर जव ठेवायची. मोला जवळून जाताना मुले तिच्या दोन शिंगांमधल्या मऊ जागेवरून हात फिरवायची. कधी कधी मोला पेमाच्या दाराशी थांबून क्षणभर तिच्या गुडघ्यांना टेकायची, ऊबदार आणि स्थिर, आणि मग पुढे जायची.

एका सकाळी एका तरुण भिक्षूचे तिच्याकडे लक्ष गेले. तो नवा होता, दक्षिणेकडच्या एका मोठ्या मठातून इकडे पाठवलेला. त्याच्या मनात खूप प्रश्न होते, आणि त्याला घराची आठवण येत होती.

त्याने मोलाला वर चढताना पाहिले. खाली येताना पाहिले. मग तो मठाधिपतींकडे गेला.

"रिनपोछे," तो म्हणाला, "ती म्हातारी बकरी रोज त्याच वाटेने का चालते? वर आणखी चांगले गवत आहे. ती जास्त आराम करू शकते. तिला हे करायची गरज नाही."

मठाधिपती त्सांपाचा एक लहान वाडगा खात होते, म्हणजे बटर-चहात मिसळलेले भाजलेल्या जवाचे पीठ. त्यांनी घाई केली नाही. त्यांनी दुसरा वाडगा तरुण भिक्षूकडे सरकवला.

"आधी खा," ते म्हणाले. "तू पहाटेच्या आधीपासून जागा आहेस."

तरुण भिक्षूने खाल्ले. त्सांपा ऊबदार आणि खमंग होता. त्याच्या छातीत काहीतरी घट्ट झालेले हळूहळू सैल होऊ लागले.

"तू बरोबर आहेस," शेवटी मठाधिपती म्हणाले. "तिला हे करायची गरज नाही." त्यांनी आणखी एक घास घेतला. "तिने ते करायचं ठरवलं आहे."

मग ते ती गोष्ट बोलले जी तरुण भिक्षूला आयुष्यभर आठवत राहिली.

"तिचे पाय रोज डोंगराला आशीर्वाद देतात. तोच आशीर्वाद. मोठा नाही. वेगळा नाही. तोच. त्यामुळेच तो आशीर्वाद आहे. जर तिने रोज आपली वाट बदलली, तर ते फक्त एक फिरणे झाले असते."

तरुण भिक्षू बाहेर गेला. वारा थंड होता आणि डोक्यावर झेंडे फडफडत होते. त्याने उताराकडे वर पाहिले. पहिल्यांदाच त्याला गवतात एक पुसटशी गडद रेषा दिसली, जिथे वर्षानुवर्षे मोलाचे खूर उमटत आले होते.

ती रेषा इतकी हलकी होती की कुठे पाहायचे हे माहीत नसेल तर दिसणारही नाही. इतकी स्थिर की सगळा डोंगरच तिच्याकडे झुकल्यासारखा वाटायचा.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी तो लवकर उठला. तो मोलाच्या शेजारी चालत उतारावरून वर गेला, झोपलेल्या अस्वलाजवळून, ओढ्यापलीकडे. जुन्या प्रार्थना-चक्राजवळ तो थांबला आणि त्याला हलकासा धक्का दिला. ते करकरले, आणि मग फिरू लागले.

त्या दिवसापासून कोणी ना कोणी ते चक्र नेहमी फिरवू लागले. तरुण भिक्षूला घरापासून इतके दूर असल्यासारखे वाटणे थांबले. रोज सकाळी पेमा आपल्या दारातून दोघांना हात हलवायची, आणि मोलाचे जव नेहमी वाट पाहत असायचे.

हिवाळ्यात, जेव्हा उतार बर्फाने झाकला जायचा, तेव्हाही मोला बाहेर पडायची. तरुण भिक्षू हातात काठी घेऊन तिच्या पुढे चालायचा, बर्फ बाजूला सारत, म्हणजे तिला ती रेषा सापडावी. वसंत येईपर्यंत त्या रेषेलगतचे गवत डोंगरावरच्या इतर कुठल्याही जागेपेक्षा जास्त हिरवे उगवले.

निरभ्र संध्याकाळी गोम्पाच्या छपरावरून ती दिसायची: डोंगरावर वर जाऊन परत येणारा एक पातळ हिरवा धागा, जो एका लहानशा दगडी गोठ्यापाशी संपायचा, जिथे एक म्हातारी बकरी आपल्या गवतात रवंथ करत पडलेली असायची.

बाळा, तुझी आई रोज संध्याकाळी जे काही नेमाने करते, ती तुझ्यासाठीच तयार होत असलेली एक लहानशी वाट आहे.

पुढची गोष्ट वाचा →चहाचा रुमाल

जगभरातील मधील आणखी

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले

स्रोत: जागतिक परंपरेतील कथा

या गोष्टीमागे

तिबेटी बौद्ध साधनेत जागा वारंवार, भक्तीने केलेल्या हालचालींमुळे पवित्र होतात: मठ आणि डोंगरांभोवती कोरा, म्हणजे प्रदक्षिणा, आणि लडाखमध्ये अगदी ओळखीचे असलेले प्रार्थना-चक्रांचे रोजचे फिरवणे. ही कोमल कथा एखाद्या लिखित स्रोतातून नव्हे, तर याच परंपरेतून उगवली आहे. तिची वेगळी नायिका वाकड्या शिंगाची एक म्हातारी बकरी आहे, जिच्या न बदलणाऱ्या सकाळच्या चालण्याने डोंगरावर एक पुसटशी रेषा उमटते. घराची आठवण येणारा एक तरुण भिक्षू आधी त्यावर प्रश्न विचारतो, मग तिच्यासोबत चालू लागतो, विसरलेले प्रार्थना-चक्र पुन्हा फिरवतो, आणि हिवाळ्यात तिची वाट मोकळी करतो, तोपर्यंत ती रेषा सगळ्यात हिरवी होते. गर्भवती आईसाठी ही कथा रोज केल्या जाणाऱ्या लहान नेमांचा सुंदर सन्मान करते, जे बाळासाठी खास तयार झालेली वाट बनतात.

बाळासोबत विचार करा

तुमचा कोणता लहानसा रोजचा नेम सध्या तुम्हाला तुमची स्वतःची 'बकरीची वाट' वाटतो?

संकल्प: माझे स्थिर, साधे दिवस हा एक आशीर्वाद आहे, आणि माझ्या बाळाला त्यांच्या लयीत सुरक्षित वाटते.

आशीर्वाद: मोलाच्या धीराच्या वाटेसारखी, तुमची कोमल रोजची लय तुमच्या बाळाला आशीर्वाद देवो.

पात्रे

मोला
— वाकड्या शिंगाची एक निष्ठावान म्हातारी बकरी.
तरुण भिक्षू
— घराची आठवण येणारा आणि जिज्ञासू, तो आशीर्वाद ओळखायला शिकतो.
मठाधिपती
— त्सांपा आणि शहाणपण वाटणारे प्रेमळ गुरू.

बोध

रोज प्रेमाने वारंवार केलेल्या लहान कृतींनी एखादी जागा पवित्र होते.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

माझ्या बाळा, मी रोज तुझ्याशी बोलते तो प्रत्येक क्षण आपल्या दोघांसाठी एक लहानसा आशीर्वाद आहे.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

मोला रोज सकाळी आपल्या चालण्यात कशाकशाजवळून जायची?

स्रोत: तिबेटी बौद्ध परंपरेतील कोरा (भक्तिपूर्ण प्रदक्षिणा), लडाख

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 21व्या आठवड्याची माहिती वाचा.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

बकरीची वाट ही गोष्ट काय शिकवते?

परंपरा मानते की प्रार्थना-चक्र फिरवणे किंवा ओळखीच्या वाटेने चालणे यांसारख्या निष्ठेने वारंवार केलेल्या लहान कृतींमध्ये शांत आशीर्वाद असतो. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की स्थिर रोजची दिनचर्या आईला अधिक स्थिर आणि सुरक्षित वाटायला मदत करू शकते.

बकरीची वाट गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?

ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 21 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा