Sikh · દિવસ 166 · અઠવાડિયું 24
આનંદપુરમાં દાદીનો દીવો
માતા ગુજરી આનંદપુરમાં પોતાના પૌત્રો જોરાવર અને ફતેહ સાથે દીવા પાસે બેસે છે. તેઓ એક દીવાથી બીજો દીવો પ્રગટાવીને બતાવે છે કે એક જ જ્યોત સૌમાં વસે છે.
વાર્તાની શીખ: બીજો દીવો પ્રગટાવવાથી કોઈ દીવાનો પ્રકાશ ક્યારેય ઓછો થતો નથી.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- માતા ગુજરી, જોરાવર સિંહ, ફતેહ સિંહ
- સ્રોત ગ્રંથ
- જનમસાખી
- વાંચન સમય
- 3 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
દિવસ 166 એક નજરે
- અઠવાડિયું
- અઠવાડિયું 24 · 7 માંથી દિવસ 5
- ત્રિમાસિક
- ત્રિમાસિક 2
- આ અઠવાડિયે બાળક
- ફેફસાંમાં શાખાઓ અને સર્ફેક્ટન્ટ બનાવતા કોષો વિકસે છે. બાળકનું ઊંઘવા-જાગવાનું નિયમિત ચક્ર બને છે. અઠવાડિયું 24: બાળકનો વિકાસ
- આજની વાર્તા
- આનંદપુરમાં દાદીનો દીવો
- મંત્ર
- હનુમાન ચાલીસા
- ગર્ભ સંવાદ
- આ અઠવાડિયે બાળક સાથે વાત કરો
શીખ પરંપરા માતા ગુજરીને એ પ્રેમાળ દાદી તરીકે યાદ કરે છે, જેમણે આનંદપુરમાં નાના સાહિબજાદાઓને ગુરબાણી અને સેવા શીખવી. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે સાંજની કોમળ વિધિઓ અને સાથે કહેવાતી વાર્તાઓ માતા અને પરિવારને નિકટતા અને સ્થિરતા અનુભવવામાં મદદ કરી શકે છે.
બીજો દીવો પ્રગટાવવાથી કોઈ દીવાનો પ્રકાશ ઓછો થતો નથી.
પંજાબની લીલી ટેકરીઓમાં આવેલા આનંદના નગર આનંદપુરમાં સાંજ હળવેથી ઊતરી. છેલ્લો પ્રકાશ નદી પર ચમકતો હતો, અને ગુરુના ઘરના આંગણામાં દીવા એક પછી એક પ્રગટાવાતા હતા.
માતા ગુજરી સૌથી મોટા દીવા પાસે લાકડાના નીચા બાજઠ પર બેઠાં હતાં. તેઓ દસમા શીખ ગુરુ, ગુરુ ગોબિંદ સિંહનાં માતા હતાં, અને તેમના વાળ રૂ જેવા સફેદ હતા. તેમની બંને બાજુ તેમના બે સૌથી નાના પૌત્રો બેઠા હતા, છ વર્ષના જોરાવર સિંહ અને ચાર વર્ષના ફતેહ સિંહ.
આખી બપોર છોકરાઓએ લંગરમાં મદદ કરી હતી, એ મફત રસોડું જ્યાં અમીર કે ગરીબ, સૌ સાથે જમીન પર બેસીને જમે છે. જોરાવરે પાણી ઊંચક્યું હતું. ફતેહે એક વખતે એક જ રોટલી, ખૂબ કાળજીથી ઊંચકી હતી, અને દાળ થોડીક જ ઢોળી હતી.
"દાદી," ફતેહે તેમના ઘૂંટણ પર ટેકો દેતાં કહ્યું, "લંગરમાં એક માણસે મારા કુર્તા પર પાણી ઉડાડ્યું. તેણે સૉરી પણ ન કહ્યું."
માતા ગુજરી મલક્યાં અને પોતાની નરમ શાલ બંને છોકરાઓની આસપાસ વીંટાળી. "તો ચાલો, તમને ગુરુ નાનકે ગાયેલી સૌથી પહેલી વાત કહું," તેમણે કહ્યું. "ઇક ઓંકાર. એક જ જ્યોત છે, અને તે દરેક જીવમાં વસે છે."
"મારામાં?" ફતેહે પૂછ્યું. "તારામાં." "જોરાવરમાં?" "જોરાવરમાં." ફતેહે ભવાં ચડાવ્યાં. "જેણે મારા પર પાણી ઉડાડ્યું તે માણસમાં?"
"તેનામાં પણ," માતા ગુજરીએ કહ્યું. "કદાચ તે થાકેલો હશે, કે ઉતાવળમાં હશે. એ જ જ્યોત તેનામાં પણ છે, ચમકવાની રાહ જોતી."
જોરાવર દીવા સામે જોઈ રહ્યો હતો. "દાદી, જો જ્યોત સૌમાં હોય, તો કેટલાક લોકો આટલા અંધારા કેમ લાગે છે?"
માતા ગુજરીએ પગથિયા પરથી માટીનો એક નાનો, ઓલવાયેલો દીવો લીધો અને તેને આપ્યો. "તેને મારા દીવા પાસે રાખ," તેમણે કહ્યું. તેણે તેની વાટ તેમની જ્યોત તરફ નમાવી, અને નાના ઝબકારા સાથે તે પ્રગટી ઊઠી. હવે બે જ્યોત હતી.
"જો," તેમણે કહ્યું. "શું મારો દીવો નાનો થયો?" જોરાવરે માથું ધુણાવ્યું. માતા ગુજરી મલક્યાં. "બીજો દીવો પ્રગટાવવાથી કોઈ દીવાનો પ્રકાશ ઓછો થતો નથી. કોઈ અંધારું લાગે, ત્યારે તું એ દીવો બની શકે જે તેનો દીવો પ્રગટાવે."
ફતેહને પણ વારો જોઈતો હતો, તેથી તેમણે સાથે મળીને ત્રીજો દીવો પ્રગટાવ્યો, અને આંગણું થોડું વધુ ઝળહળી ઊઠ્યું. પછી તેમણે તેમને એ શબ્દો હળવેથી બોલતાં શીખવ્યા, ઇક ઓંકાર, સતનામ, અને છોકરાઓને ઊંઘ આવી ત્યાં સુધી તેઓ વારંવાર બોલતા રહ્યા.
બીજે દિવસે સવારે, લંગરમાં, એક વૃદ્ધ મુસાફર ખૂણામાં ધ્રૂજતો બેઠો હતો. ફતેહે તેની સામે જોયું, પછી દોડીને ઘરે ગયો અને પોતાનો નાનો ધાબળો ઘસડતો પાછો આવ્યો. જોરાવરે તેને વૃદ્ધના ખભાની આસપાસ વીંટાળવામાં મદદ કરી.
મુસાફરનો ચહેરો દીવાની જેમ ઝળહળી ઊઠ્યો. માતા ગુજરી બારણેથી જોતાં હતાં, અને તેમની આંખો ચમકતી હતી. હૂંફ આપી દેવાથી વધે છે. તેમના પૌત્રો આ શીખી ગયા હતા.
નાનકડા બાળ, તારામાં પણ એક જ્યોત છે, અને તારી માતા રોજ તેને હળવેથી પ્રગટાવી રહી છે.
શીખ માંથી વધુ
2 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: જનમસાખી · પરંપરાગત પુનઃકથન
આ વાર્તા પાછળ
ગુરુ ગોબિંદ સિંહનાં માતા, માતા ગુજરી, શીખ સ્મૃતિમાં આનંદપુર સાહિબમાં પોતાના પૌત્રોને ગુરબાણી અને સેવા — લંગરમાં થતી નિઃસ્વાર્થ સેવા — સાથે ઉછેરવા માટે પૂજનીય છે. સાંજનું આ દૃશ્ય એ જ પરંપરા અને મૂળ મંત્રના શરૂઆતના શબ્દો — ઇક ઓંકાર, એક સર્જનહાર — પર આધારિત એક કોમળ કલ્પના છે, જેનાથી ગુરુ ગ્રંથ સાહિબ શરૂ થાય છે. તેની ખાસિયત એ છે કે તે બહુ થોડામાં ઘણું કહી દે છે: માટીનો એક દીવો ઝાંખો થયા વગર બીજો દીવો પ્રગટાવે છે, અને બીજે દિવસે સવારે એક નાનો છોકરો ધ્રૂજતા મુસાફર માટે પોતાનો ધાબળો લઈ આવે છે. એક પેઢીથી બીજી પેઢી સુધી પ્રકાશ પહોંચાડતી દાદી, પોતાના સૌથી નવા સભ્યની રાહ જોતા પરિવાર માટે કોમળ છબી છે.
બાળક સાથે વિચારો
દયાનો કયો નાનો પ્રકાશ તમે તમારા બાળકને સૌથી વધુ આપવા માગો છો?
સંકલ્પ: મારો પ્રકાશ વહેંચવાથી વધે છે, અને મારું બાળક તેની હૂંફ અનુભવે છે.
આશીર્વાદ: નાનકડા બાળ, તું જ્યારે જ્યારે તારો પ્રકાશ વહેંચે, ત્યારે તે વધે, અને તું મળે એ દરેક હૃદયને તે હૂંફ આપે.
પાત્રો
- માતા ગુજરી
- — પ્રેમાળ દાદી, જે દીવા અને ગુરબાણીથી શીખવે છે.
- જોરાવર સિંહ
- — છ વર્ષનો જિજ્ઞાસુ છોકરો, જે દાદીની જ્યોતથી દીવો પ્રગટાવે છે.
- ફતેહ સિંહ
- — ચાર વર્ષનો છોકરો, જે માફ કરતાં શીખે છે અને પોતાનો ધાબળો આપી દે છે.
બોધ
બીજો દીવો પ્રગટાવવાથી કોઈ દીવાનો પ્રકાશ ક્યારેય ઓછો થતો નથી.
તમારા બાળકને શું કહેવું
નાનકડા બાળ, તારામાં એક જ્યોત છે, અને હું રોજ તેને હળવેથી પ્રગટાવું છું.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
ઉદાસ હોય એવી કોઈ વ્યક્તિ માટે તું દીવો કેવી રીતે બની શકે?
સ્રોત: શીખ પરંપરા, આનંદપુર સાહિબ; ગુરુ ગ્રંથ સાહિબનો મૂળ મંત્ર
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા હળવો ગર્ભાવસ્થા યોગ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 24મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
આનંદપુરમાં દાદીનો દીવો વાર્તા શું શીખવે છે?
શીખ પરંપરા માતા ગુજરીને એ પ્રેમાળ દાદી તરીકે યાદ કરે છે, જેમણે આનંદપુરમાં નાના સાહિબજાદાઓને ગુરબાણી અને સેવા શીખવી. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે સાંજની કોમળ વિધિઓ અને સાથે કહેવાતી વાર્તાઓ માતા અને પરિવારને નિકટતા અને સ્થિરતા અનુભવવામાં મદદ કરી શકે છે.
આનંદપુરમાં દાદીનો દીવો ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?
આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 24 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.