Sikh · दिवस 166 · आठवडा 24
आनंदपूरमधील आजीचा दिवा
माता गुजरी आनंदपूरमध्ये आपल्या नातवांसोबत, जोरावर आणि फतेहसोबत, दिव्याजवळ बसतात. एकच प्रकाश सगळ्यांमध्ये राहतो हे दाखवण्यासाठी त्या एका दिव्यावरून दुसरा दिवा लावतात.
गोष्टीचे तात्पर्य: दिवा दुसरा दिवा लावल्याने कधीच आपला प्रकाश गमावत नाही.
या गोष्टीत
- पात्रे
- माता गुजरी, जोरावर सिंग, फतेह सिंग
- मूळ ग्रंथ
- जनमसाखी
- वाचनाचा वेळ
- 3 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 166 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 24 · ७ पैकी दिवस 5
- तिमाही
- तिमाही 2
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 24: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- आनंदपूरमधील आजीचा दिवा
- मंत्र
- हनुमान चालीसा
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
शीख परंपरा माता गुजरींना आनंदपूरमध्ये लहान साहिबजाद्यांना गुरबाणी आणि सेवा शिकवणाऱ्या प्रेमळ आजी म्हणून आठवते. आईच्या शांततेवरील अभ्यास सुचवतात की संध्याकाळचे हळुवार नियम आणि एकत्र ऐकलेल्या गोष्टी आई आणि कुटुंबाला जवळचे आणि निवांत वाटायला मदत करू शकतात.
दिवा दुसरा दिवा लावल्याने आपला प्रकाश गमावत नाही.
पंजाबच्या हिरव्या टेकड्यांमधील आनंदपूर — आनंदाच्या नगरीत — संध्याकाळ हळुवारपणे उतरली. शेवटचा प्रकाश नदीवर चमकत होता, आणि गुरूंच्या घराच्या अंगणात एकेक करून दिवे लावले जात होते.
माता गुजरी सगळ्यात मोठ्या दिव्याजवळ एका लाकडी पाटावर बसल्या होत्या. त्या दहावे शीख गुरू, गुरू गोबिंद सिंग यांच्या आई होत्या, आणि त्यांचे केस कापसासारखे पांढरे होते. त्यांच्या दोन्ही बाजूंना त्यांचे दोन धाकटे नातू बसले होते — सहा वर्षांचा जोरावर सिंग आणि चार वर्षांचा फतेह सिंग.
दुपारभर मुलांनी लंगरमध्ये मदत केली होती — ते मोफत स्वयंपाकघर, जिथे श्रीमंत असो वा गरीब, सगळे जमिनीवर एकत्र बसून जेवतात. जोरावरने पाणी वाहिले होते. फतेहने एका वेळी एक चपाती, अगदी जपून वाहिली होती, आणि डाळ फक्त थोडीशीच सांडली होती.
"दादी," आजीच्या गुडघ्यावर टेकून फतेह म्हणाला, "लंगरमध्ये एका माणसाने माझ्या कुर्त्यावर पाणी उडवले. त्याने साधे सॉरीसुद्धा म्हटले नाही."
माता गुजरी हसल्या आणि आपली मऊ शाल दोघांभोवती ओढली. "मग गुरू नानकांनी गायलेली सगळ्यात पहिली गोष्ट तुम्हाला सांगते," त्या म्हणाल्या. "इक ओंकार. एकच प्रकाश आहे, आणि तो प्रत्येक सजीवात राहतो."
"माझ्यात?" फतेहने विचारले. "तुझ्यात." "जोरावरमध्ये?" "जोरावरमध्ये." फतेहने कपाळाला आठ्या घातल्या. "मला पाणी उडवलेल्या माणसात?"
"त्याच्यातही," माता गुजरी म्हणाल्या. "कदाचित तो थकला असेल, किंवा घाईत असेल. तोच प्रकाश त्याच्यातही आहे, चमकण्याची वाट पाहत."
जोरावर दिव्याकडे पाहत होता. "दादी, जर प्रकाश सगळ्यांमध्ये आहे, तर काही लोक इतके अंधारलेले का वाटतात?"
माता गुजरींनी पायरीवरून एक न लावलेला छोटा मातीचा दिवा घेतला आणि त्याच्या हातात दिला. "तो माझ्या दिव्याजवळ धर," त्या म्हणाल्या. त्याने त्याची वात त्यांच्या ज्योतीकडे झुकवली, आणि ती छोट्याशा फडफडीने पेटली. आता दोन ज्योती होत्या.
"बघ," त्या म्हणाल्या. "माझा दिवा लहान झाला का?" जोरावरने नकारार्थी मान हलवली. माता गुजरी हसल्या. "दिवा दुसरा दिवा लावल्याने आपला प्रकाश गमावत नाही. कोणी अंधारलेले वाटले, तर त्यांचा दिवा लावणारा दिवा तू होऊ शकतोस."
फतेहलाही संधी हवी होती, म्हणून त्यांनी मिळून तिसरा दिवा लावला, आणि अंगण थोडे अधिक उजळले. मग त्यांनी मुलांना हळूच शब्द म्हणायला शिकवले — इक ओंकार, सतनाम — आणि झोप येईपर्यंत मुले ते पुन्हा पुन्हा म्हणत राहिली.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी लंगरमध्ये एक म्हातारा वाटसरू कोपऱ्यात थंडीने कुडकुडत बसला होता. फतेहने त्याच्याकडे पाहिले, मग घरी धावत जाऊन आपले स्वतःचे छोटे घोंगडे ओढत परत आला. जोरावरने ते म्हाताऱ्याच्या खांद्याभोवती गुंडाळायला मदत केली.
वाटसरूचा चेहरा दिव्यासारखा उजळला. माता गुजरी दारातून पाहत होत्या, आणि त्यांचे डोळे चमकत होते. ऊब दिल्याने वाढते. त्यांच्या नातवांना हे आधीच कळले होते.
बाळा, तुझ्यातही एक प्रकाश आहे, आणि तुझी आई तो रोज हळुवारपणे लावत आहे.
शीख मधील आणखी
2 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: जनमसाखी · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
गुरू गोबिंद सिंग यांच्या आई माता गुजरी यांना शीख स्मृतीत आनंदपूर साहिबमध्ये आपल्या नातवांना गुरबाणी आणि सेवा — लंगरमध्ये केली जाणारी निःस्वार्थ सेवा — यांच्यासोबत वाढवण्यात मदत केल्याबद्दल पूजनीय मानले जाते. संध्याकाळचे हे दृश्य त्या परंपरेवर आणि गुरू ग्रंथ साहिबची सुरुवात ज्याने होते त्या मूल मंत्राच्या पहिल्या शब्दांवर — इक ओंकार, एक कर्ता — आधारलेली एक हळुवार कल्पना आहे. ती इतक्या थोड्यात किती सांगते हे तिचे वेगळेपण: एक मातीचा दिवा मंद न होता दुसरा दिवा लावतो, आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळी एक लहान मुलगा आपले घोंगडे कुडकुडणाऱ्या वाटसरूकडे घेऊन जातो. एका पिढीकडून दुसऱ्या पिढीकडे प्रकाश पोहोचवणारी आजी, नव्या सदस्याची वाट पाहणाऱ्या कुटुंबासाठी एक कोमल प्रतिमा आहे.
बाळासोबत विचार करा
दयाळूपणाचा कोणता छोटा प्रकाश तुम्हाला तुमच्या बाळापर्यंत सगळ्यात जास्त पोहोचवायला आवडेल?
संकल्प: मी माझा प्रकाश वाटते तेव्हा तो वाढतो, आणि माझ्या बाळाला त्याची ऊब जाणवते.
आशीर्वाद: बाळा, प्रत्येक वेळी तू तुझा प्रकाश वाटशील तेव्हा तो वाढो, आणि तुला भेटणाऱ्या प्रत्येक मनाला ऊब देवो.
पात्रे
- माता गुजरी
- — दिवा आणि गुरबाणीतून शिकवणारी प्रेमळ आजी.
- जोरावर सिंग
- — आजीच्या ज्योतीवरून दिवा लावणारा जिज्ञासू सहा वर्षांचा मुलगा.
- फतेह सिंग
- — क्षमा करायला शिकणारा आणि आपले घोंगडे देऊन टाकणारा चार वर्षांचा मुलगा.
बोध
दिवा दुसरा दिवा लावल्याने कधीच आपला प्रकाश गमावत नाही.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
बाळा, तुझ्यात एक प्रकाश आहे, आणि मी तो रोज हळुवारपणे लावत आहे.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
दुःखी वाटणाऱ्या कोणासाठी तू दिवा कसा होऊ शकतोस?
स्रोत: शीख परंपरा, आनंदपूर साहिब; गुरू ग्रंथ साहिबमधील मूल मंत्र
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी हलका गर्भावस्था योग करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 24व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
आनंदपूरमधील आजीचा दिवा ही गोष्ट काय शिकवते?
शीख परंपरा माता गुजरींना आनंदपूरमध्ये लहान साहिबजाद्यांना गुरबाणी आणि सेवा शिकवणाऱ्या प्रेमळ आजी म्हणून आठवते. आईच्या शांततेवरील अभ्यास सुचवतात की संध्याकाळचे हळुवार नियम आणि एकत्र ऐकलेल्या गोष्टी आई आणि कुटुंबाला जवळचे आणि निवांत वाटायला मदत करू शकतात.
आनंदपूरमधील आजीचा दिवा गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 24 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.