Women of India · દિવસ 20 · અઠવાડિયું 3
નાનકડી મીરા અને વાંસળી

નાનકડી રાજકુમારી મીરાને એક સાધુની વાંસળીવાળા કૃષ્ણની મૂર્તિ જોઈએ છે. કૃષ્ણ સપનામાં સાધુને તે મૂર્તિ તેને આપવા કહે છે.
વાર્તાની શીખ: સાચા પ્રેમનો જવાબ હંમેશા મળે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- મીરા, સાધુ
- સ્રોત ગ્રંથ
- મીરાંબાઈના બાળપણની પરંપરાગત કથાઓ, ભક્તમાલ ટીકા પરંપરા
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
દિવસ 20 એક નજરે
- અઠવાડિયું
- અઠવાડિયું 3 · 7 માંથી દિવસ 6
- ત્રિમાસિક
- ત્રિમાસિક 1
- આ અઠવાડિયે બાળક
- ગર્ભધારણ. એક જ કોષ વિભાજિત થવા લાગે છે, જેમાં તમારા બાળકને અનોખું બનાવતું બધું જ છે. અઠવાડિયું 3: બાળકનો વિકાસ
- આજની વાર્તા
- નાનકડી મીરા અને વાંસળી
- મંત્ર
- વિષ્ણુ સહસ્રનામ
- ગર્ભ સંવાદ
- આ અઠવાડિયે બાળક સાથે વાત કરો
પરંપરા કહે છે કે મીરાંબાઈની આજીવન ભક્તિની શરૂઆત બાળપણમાં મળેલી કૃષ્ણની એક નાની મૂર્તિથી થઈ. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે સંગીત અને ગીત, ખાસ કરીને માતાને ગમતાં જાણીતાં ગીતો, દિવસના અંતે હળવા થવાનો એક સરળ રસ્તો બની શકે છે.
સંગીત બહારથી નહોતું આવતું. સંગીત તેના પોતાના હૃદયની અંદરથી આવતું હતું.
ઘણા સમય પહેલાં, પાંચસો કરતાં વધુ વર્ષ પહેલાં, રાજસ્થાનમાં કુડકીના ટેકરી પરના કિલ્લામાં મીરા નામની એક નાનકડી રાજકુમારી રહેતી હતી. તે લગભગ પાંચ વર્ષની હતી, ચમકતી આંખોવાળી, અને એવા પ્રશ્નો પૂછવાની ટેવવાળી જેના જવાબ કોઈ ન આપી શકે.
મીરા ત્યાં પોતાના પિતા, રાવ રતનસિંહ, એક વ્યવહારુ પણ દયાળુ સૈનિક, અને દાદા, મેડતાના વૃદ્ધ રાવ દૂદા સાથે રહેતી. એક ગરમ બપોરે એક ફરતા સાધુ કિલ્લાના દરવાજે આવ્યા. તેમના પગ ધૂળવાળા હતા અને હાથમાં કપડાની એક નાની પોટલી હતી.
સાધુને ભોજન અને પાણી આપવામાં આવ્યાં. તેઓ જમતા હતા ત્યારે મીરા પાસે બેસીને તેમની પોટલી તરફ તાકી રહી. આખરે તેમણે તે ખોલી. અંદર કૃષ્ણની એક નાની, સુંદર મૂર્તિ હતી, શ્યામ અને હસતા, હોઠ પર વાંસળી રાખેલા.
મીરા તેના પરથી નજર હટાવી ન શકી. "મહેરબાની કરીને," તેણે કહ્યું. "શું એ મને મળી શકે?"
સાધુએ પ્રેમથી માથું હલાવ્યું. "નાનકડી, હું રોજ તેમની પ્રાર્થના કરું છું. તેઓ મારી સાથે ફરે છે."
મીરાએ દલીલ ન કરી. પણ સાધુ ગયા પછી, તેણે રાતનું ભોજન ન ખાધું. તે બારી પાસે બેસીને ધીમે ધીમે રડતી રહી, જ્યાં સુધી ઊંઘ ન આવી.
એ જ રાતે સાધુને એક સપનું આવ્યું. સપનામાં કૃષ્ણે તેમને પાછા જઈને મૂર્તિ એ નાનકડી છોકરીને આપવા કહ્યું. તેથી બીજી સવારે તેઓ ફરી દરવાજે હતા, અને તેમણે નાનકડા કૃષ્ણને હળવેથી મીરાના હાથમાં મૂક્યા.
એ દિવસથી મીરા અને તેના કૃષ્ણ ક્યારેય જુદા ન પડ્યા. તેણે તેમને નાનાં કપડાં પહેરાવ્યાં અને રેશમના દોરાનો નાનો હીંચકો બનાવ્યો. દરેક ભોજનમાં તે પોતાના ભાણામાંથી થોડું તેમને ધરતી, અને રાતે તેમને ગીત ગાઈ સંભળાવતી.
થોડા સમય પછી, તેને કંઈક સંભળાવા લાગ્યું. એ વાંસળીનો અવાજ હતો, સંગીતની એક પાતળી, મીઠી લકીર, જાણે દૂર કોઈ પક્ષી ગાતું હોય. ક્યારેક સાંજની પૂજા માટે ફૂલો પરોવતાં તેને સંભળાતું. ક્યારેક રાતે પથારીમાં સૂતાં. તે તેને આનંદ અને મીઠી ઝંખનાથી એક સાથે ભરી દેતું.
"તને સંભળાય છે?" એક દિવસ તેણે પોતાની પિતરાઈ બહેનને પૂછ્યું. તેઓ આંગણામાં બેસીને ચાંદીની થાળીમાં મોગરો ગોઠવતી હતી.
બહેને ધ્યાનથી સાંભળ્યું. તેને ફુવારો, દીવાલ પરનાં કબૂતર અને દરવાજા બહાર લુહારનો ખણખણાટ સંભળાયો. "મીરા, મને તો કંઈ નથી સંભળાતું," તેણે કહ્યું. "ફૂલો પૂરાં કર. રાણીમાને પૂજા માટે, સાંજની પ્રાર્થના માટે, જોઈએ છે."
મીરાને એકલું લાગ્યું. બીજા કોઈને કેમ નથી સંભળાતું? મીરાએ એક એવી વાંસળી સાંભળી જે બીજા કોઈને સંભળાતી નહોતી. અઠવાડિયાં વીત્યાં તેમ તે શાંત અને સપનાળુ બનતી ગઈ. શિક્ષકો કહેતા કે તેનું ધ્યાન નથી, અને તેની માંને ચિંતા થતી કે તેની તબિયત સારી નથી.
એક સાંજે, તેના પિતાએ તેને ઊંચી અટારી પર એકલી ચંદ્ર તરફ જોતી જોઈ. "દીકરી, તું અહીં બહાર શું કરે છે?" તેમણે પૂછ્યું.
"હું સાંભળું છું," મીરાએ કહ્યું. "વાંસળી. કૃષ્ણ વગાડે છે."
રાવ રતનસિંહે કિલ્લાની અંધારી દીવાલો અને નીચેના નગર તરફ જોયું. તેમને ફક્ત તમરાંનો અવાજ સંભળાયો. તેમણે પોતાનો ભારે, કોમળ હાથ તેના ખભા પર મૂક્યો.
"મીરા, કોઈ વાંસળી નથી," તેમણે બને તેટલા પ્રેમથી કહ્યું. "કદાચ ગરમીને લીધે હશે. કે થાકને લીધે."
મીરાનું ગળું ભરાઈ આવ્યું. એક ક્ષણ માટે સંગીત અટકી ગયું, અને બધું સપાટ અને ફિક્કું લાગ્યું. કદાચ પિતાજી સાચા હતા. કદાચ તે ગાંડપણ કરતી હતી.
પછી તેણે પોતાના હાથમાંની નાનકડી મૂર્તિ તરફ જોયું, જે તે બધે સાથે રાખતી, અને તેને કંઈક સમજાયું. તે વાંસળી બહાર, બગીચામાં અને દીવાલો પર, શોધતી હતી. સંગીત બહારથી નહોતું આવતું. સંગીત તેના પોતાના હૃદયની અંદરથી આવતું હતું. એટલે જ બીજા કોઈને નહોતું સંભળાતું. એ તેનું પોતાનું હતું.
તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો, અને ફરી એ ત્યાં હતું, નરમ અને સ્થિર. જે તમે ઊંડાણથી અનુભવો છો, તેને બીજા કોઈના પુરાવાની જરૂર નથી. "પિતાજી, ચિંતા ન કરો," તેણે તેમની સામે હસીને કહ્યું. "હું સારી છું."
તેમણે લાંબી ક્ષણ સુધી તેની સામે જોયું. પછી, કેમ તે બરાબર જાણ્યા વગર, તેઓ પણ હસ્યા. શાંત ચંદ્ર નીચે બંને થોડી વાર વધુ અટારી પર સાથે ઊભાં રહ્યાં.
તે રાતે, મીરાએ પોતાના નાનકડા કૃષ્ણને પથારી પાસે રેશમના હીંચકા પર બેસાડ્યા. તેણે વાંસળીની ધૂન ગણગણતાં તેને હળવેથી આગળ-પાછળ ઝુલાવ્યો, જ્યાં સુધી તેને ઊંઘ ન આવી.
મારા નાનકડા, તારી અંદર પણ તારું પોતાનું સંગીત છે, અને અમે હંમેશા તારી સાથે તેને સાંભળીશું.
ભારતની નારીઓ માંથી વધુ
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: ભારતની નારીઓ પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
મીરાંબાઈનું બાળપણ નાભાદાસના ભક્તમાલ સાથે જોડાયેલી ટીકા-પરંપરા અને રાજસ્થાનની મૌખિક વાર્તાઓમાંથી આવેલી દંતકથાઓમાં યાદ કરાય છે, અને તેમનાં ભજનો આજે પણ આખા ભારતમાં ગવાય છે. મીરાની બીજી વાર્તાઓની જેમ, આમાં પણ સપના પછી પાછી આપેલી સાધુની નાની કૃષ્ણ-મૂર્તિ છે. તેને જુદી બનાવે છે સંગીત: નાનકડી રાજકુમારીને એક પાતળી, મીઠી વાંસળી સંભળાતી રહે છે જે બીજા કોઈને નથી સંભળાતી, અને જ્યારે પિતા પ્રેમથી કહે છે કે કોઈ વાંસળી નથી, ત્યારે તે સમજે છે કે તે તેના પોતાના હૃદયમાં વાગે છે. આ અંદરની શોધ તેને એ શાંત સંગીતની સુખદ ગર્ભાવસ્થા-કથા બનાવે છે જે માં અને બાળક વહેંચી શકે છે.
બાળક સાથે વિચારો
આ ગર્ભાવસ્થાની એવી કઈ એક વાત છે જે ફક્ત તમે જ અનુભવી શકો છો? આજે, ભલે બીજું કોઈ ધ્યાન ન આપે, તમે તેને થોડી જગ્યા કેવી રીતે આપી શકો?
સંકલ્પ: હું મારી અંદરની લાગણી પર ભરોસો કરું છું. મારા બાળક સાથેનો મારો શાંત સંબંધ સાચો છે.
આશીર્વાદ: આજે તમને તમારું પોતાનું શાંત સંગીત સંભળાય, અને તમે તેના પર ભરોસો કરો.
પાત્રો
- મીરા
- — એક નાનકડી રાજકુમારી જે પૂરા હૃદયથી કૃષ્ણને પ્રેમ કરે છે.
- સાધુ
- — કૃષ્ણના સપના પછી તેઓ મૂર્તિ પાછી આપે છે.
બોધ
સાચા પ્રેમનો જવાબ હંમેશા મળે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
મારા નાનકડા, જેમ મીરા પોતાના કૃષ્ણ માટે ગાતી, તેમ હું રોજ તારા માટે ગાઈશ.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
મીરાએ પોતાના નાનકડા કૃષ્ણ માટે શું બનાવ્યું?
સ્રોત: મીરાંબાઈના બાળપણની પરંપરાગત કથાઓ, ભક્તમાલ ટીકા પરંપરા
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા વિષ્ણુ સહસ્રનામનો જાપ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 3મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- લલ્લેશ્વરીનું પાણીનું માટલું · દિવસ 104
મળતી આવતી વાર્તા
લલ દેદનાં વાખ દરેક ધર્મના કાશ્મીરીઓને પ્રિય છે, અને પરંપરા તેમને આંતરિક શાંતિનો એવો અવાજ માને છે જેને મુશ્કેલીઓ ડગાવી ન શકી. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે ગાવું અને ધીમું, તાલબદ્ધ ચાલવું ભારે દિવસોમાં પણ મનને શાંત કરી શકે છે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
નાનકડી મીરા અને વાંસળી વાર્તા શું શીખવે છે?
પરંપરા કહે છે કે મીરાંબાઈની આજીવન ભક્તિની શરૂઆત બાળપણમાં મળેલી કૃષ્ણની એક નાની મૂર્તિથી થઈ. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે સંગીત અને ગીત, ખાસ કરીને માતાને ગમતાં જાણીતાં ગીતો, દિવસના અંતે હળવા થવાનો એક સરળ રસ્તો બની શકે છે.
નાનકડી મીરા અને વાંસળી ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?
આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 3 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.