Women of India · દિવસ 104 · અઠવાડિયું 15
લલ્લેશ્વરીનું પાણીનું માટલું
યુવાન લલ્લા નદીએ જતાં ભગવાન પોતાના શ્વાસ જેટલા નજીક છે એ વિશે ગાય છે. તેની સાસુ તેના પાણીના માટલામાં એક ભારે પથ્થર સંતાડે છે.
વાર્તાની શીખ: શાંત, આનંદી હૃદય કોઈ પણ બોજ ઊંચકી શકે છે.
આ વાર્તામાં
- પાત્રો
- લલ્લા (લલ દેદ), સાસુ
- સ્રોત ગ્રંથ
- કવયિત્રી લલ દેદ (લલ્લેશ્વરી) વિશેની કાશ્મીરી લોકપરંપરા, 14મી સદી
- વાંચન સમય
- 4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)
દિવસ 104 એક નજરે
- અઠવાડિયું
- અઠવાડિયું 15 · 7 માંથી દિવસ 6
- ત્રિમાસિક
- ત્રિમાસિક 2
- આ અઠવાડિયે બાળક
- બાળક બંધ પોપચાં પાછળથી પણ પ્રકાશ અનુભવી શકે છે. હાડકાં મજબૂત થઈ રહ્યાં છે. અઠવાડિયું 15: બાળકનો વિકાસ
- આજની વાર્તા
- લલ્લેશ્વરીનું પાણીનું માટલું
- મંત્ર
- ૐ
- ગર્ભ સંવાદ
- આ અઠવાડિયે બાળક સાથે વાત કરો
લલ દેદનાં વાખ દરેક ધર્મના કાશ્મીરીઓને પ્રિય છે, અને પરંપરા તેમને આંતરિક શાંતિનો એવો અવાજ માને છે જેને મુશ્કેલીઓ ડગાવી ન શકી. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે ગાવું અને ધીમું, તાલબદ્ધ ચાલવું ભારે દિવસોમાં પણ મનને શાંત કરી શકે છે.
મેં પાણી ઊંચક્યું. પથ્થર પણ સાથે આવ્યો. તેણે મને ગાતાં રોકી નહીં
દરરોજ સવારે, સૂરજ ઊગે તે પહેલાં, એક યુવાન સ્ત્રી માથા પર માટીનું ગોળ માટલું લઈને નદીએ જતી.
આ લગભગ સાતસો વર્ષ પહેલાંની કાશ્મીરની ખીણની વાત છે, જ્યાં પર્વતો બરફ ઓઢતા અને દર પાનખરે ચિનારનાં ઝાડ લાલ અને સોનેરી થઈ જતાં. એ યુવાન સ્ત્રીનું નામ લલ્લા હતું. પછીથી લોકો તેમને લલ દેદ, એટલે કે લલ્લા દાદી કહેવાના હતા. પણ આ વાર્તામાં તેઓ હજી યુવાન હતાં.
લલ્લાને ખીણ બહુ ગમતી. તેમને સવારે લાકડાના ધુમાડાની સુગંધ ગમતી. સરોવરો પર નરમ સફેદ શાલની જેમ તરતું ધુમ્મસ ગમતું. નાની નાની વાતો તેમને અચરજથી ભરી દેતી: પાંદડા પરનું ઝાકળનું ટીપું, ખાબોચિયામાં નહાતી ચકલી, દૂરનાં શિખરો પરનો પહેલો બરફ.
તેમનું લગ્ન એક વ્યસ્ત ઘરમાં થયું હતું. દરરોજ સવારે તેઓ સૂરજ પહેલાં ઊઠતાં. આંગણું વાળતાં. ચૂલો સળગાવતાં. પછી પાણીનું માટલું માથે મૂકીને નીકળી પડતાં.
રસ્તો લાંબો હતો. તે વિલોનાં ઝાડ અને લાકડાના પુલો પાસેથી વળાંક લેતો. લલ્લા ઉતાવળ ન કરતાં. ચાલતાં ચાલતાં તેઓ પોતાને માટે ગાતાં.
તેમનાં ગીતો નાનાં અને સરળ હતાં. તે દરેક હૃદયની અંદરના પ્રકાશ વિશે હતાં. તે ભગવાનને દૂર નહીં, પણ બહુ નજીક શોધવા વિશે હતાં, પોતાના શ્વાસ જેટલા નજીક.
"જંગલોમાં શોધવા કેમ જવું?" તેઓ ગાતાં. "હું જેને શોધું છું તે અહીં જ છે, મારી અંદર."
નદીકિનારે લલ્લાએ ઘૂંટણિયે બેસીને માટલું ભર્યું. પાણી ચમકતું અને ઠંડું હતું. તેમણે વર્તુળોમાં ફેલાતી લહેરો જોઈ અને પાણીમાં દેખાતા આકાશ સામે સ્મિત કર્યું. પછી સાવચેતીથી માટલું ઊંચક્યું અને ઘરે ચાલ્યાં.
તેમનાં સાસુ કડક સ્વભાવનાં હતાં. તેમને લલ્લાનાં શાંત ગીતો સમજાતાં નહીં. "એ બહુ સપનાં જુએ છે," વૃદ્ધા બડબડતાં. "તેણે વધુ ઝડપી થવું જોઈએ. આકાશ સાથે ઓછી વાતો કરવી જોઈએ."
જૂના કથાકારો કહે છે કે એક દિવસ સાસુએ એક નાની યુક્તિ કરી. લલ્લા નીકળે તે પહેલાં તેમણે પાણીના માટલાના તળિયે એક ભારે ગોળ પથ્થર સરકાવી દીધો.
"જોઈએ," તેઓ ગણગણ્યાં, "તેનું ગાવું માટલું જરાય હળવું કરે છે કે નહીં."
લલ્લાને ખબર ન પડી. માટલું ભારે લાગ્યું, પણ તેમણે ફરિયાદ ન કરી. તેઓ બસ થોડું ધીમું ચાલ્યાં અને થોડું ધીમેથી ગાયું. માટલામાંનો પથ્થર હૃદયમાંના ગીતને રોકી શકતો નથી.
નદીએ તેમણે માટલું છલોછલ ભર્યું. પથ્થર પાણી નીચે સંતાયેલો રહ્યો. અને લલ્લા ચહેરા પર તડકો ઝીલતાં ઘરે ચાલ્યાં.
તેઓ આંગણામાં પહોંચ્યાં ત્યારે પરિવાર ભેગો થયો. સાસુ તેમને લથડતાં જોવાની રાહ જોતાં હતાં. નિસાસો સાંભળવાની રાહ જોતાં હતાં.
પણ લલ્લાએ માટલું ધીમેથી નીચે મૂક્યું. "મા, આ રહ્યું પાણી," તેમણે કહ્યું. "નદીનું તાજું."
વૃદ્ધાએ અંદર ડોકિયું કર્યું. પાણી સ્વચ્છ અને સ્થિર હતું અને આકાશના નાના ટુકડા જેવું ચમકતું હતું. અને માટલું, કથાકારો કહે છે, કોઈને યાદ હોય તેના કરતાં વધુ પાણી ભરેલું લાગતું, જાણે નદી પોતે તેમની સાથે ઘરે આવી હોય.
ઘરનાંએ પાણી પીધું. નાહ્યાં. રાંધ્યું. છતાં માટલું ભરેલું જ લાગતું. કૃપા આપણને વારંવાર ભરતી રહે છે.
છેવટે સાસુએ તળિયે હાથ નાખ્યો અને પોતાનો પથ્થર શોધી કાઢ્યો. તેમણે તે હાથમાં પકડીને લલ્લા સામે જોયું, જે બસ સ્મિત કરીને પાછાં પોતાના કામે લાગી ગયાં.
"તું આ આખા રસ્તે ઊંચકીને લાવી?" વૃદ્ધાએ ધીમેથી પૂછ્યું.
"મેં પાણી ઊંચક્યું. પથ્થર પણ સાથે આવ્યો. તેણે મને ગાતાં રોકી નહીં," લલ્લાએ કહ્યું. "પાણી ઊંચકો, અને પથ્થરને ચુપચાપ સાથે આવવા દો."
સાસુ ઘણી વાર સુધી કંઈ બોલ્યાં નહીં. પછી તેમણે પથ્થર દરવાજા પાસે મૂકી દીધો. કદાચ, તે દિવસે તેમના હૃદયમાં કંઈક નરમ થયું.
વર્ષો પછી લલ્લા એ ઘર છોડીને ખીણમાં ફરવા નીકળ્યાં. તેઓ કવયિત્રી અને સાધિકા બન્યાં. તેમણે કાશ્મીરી ભાષામાં પોતાના પદો ગાયા, જેને વાખ કહેવાય છે. ખેડૂતો અને વણકરોએ તે મોઢે કર્યા, અને છસો વર્ષથી વધુ સમય પછી આજે પણ કાશ્મીરીઓ તેને યાદ કરે છે.
આપણે બધા ક્યારેક નાના પથ્થરો ઊંચકીએ છીએ: કોઈ ચિંતા, કોઈ કડવો શબ્દ, કોઈ થાકેલો દિવસ. પણ હૃદય નદીના પાણી જેવું સ્વચ્છ રહી શકે છે.
આંગણામાંના એ ગોળ માટીના માટલાની કલ્પના કરો, છલોછલ ભરેલું અને સવારના આકાશથી ચમકતું. મારા નાનકડા, આજે રાત્રે તું જે પણ ઊંચકે, તારી અંદર અચરજ માટે હંમેશાં જગ્યા છે.
ભારતની નારીઓ માંથી વધુ
3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો
સ્રોત: ભારતની નારીઓ પરંપરાની વાર્તા
આ વાર્તા પાછળ
લલ દેદ, જેમને લલ્લેશ્વરી કે લલ્લા પણ કહેવાય છે, ચૌદમી સદીનાં કાશ્મીરનાં સંત કવયિત્રી હતાં, જેમનાં નાનાં પદો, વાખ, કાશ્મીરી ભાષાની સૌથી જૂની કવિતાઓમાં છે અને આજે પણ ખીણના હિંદુ અને મુસ્લિમ બંને તેને યાદ કરે છે. તેમના શરૂઆતના લગ્નજીવનની વાર્તાઓ, પાણીના માટલામાં સંતાડેલા પથ્થરની વાત સહિત, લેખિત ઇતિહાસને બદલે કાશ્મીરી લોકપરંપરામાં પેઢી દર પેઢી ચાલી આવી છે. આ કથાને ખાસ બનાવે છે એ કે તેને કેટલા ઓછા નાટકની જરૂર છે: લલ્લા વજન અનુભવે છે, પગલાં ધીમાં કરે છે, ગાતી રહે છે, અને ભરેલું, ચમકતું માટલું ચુપચાપ તેના વતી બોલે છે. કોઈ દલીલ નહીં, બસ ધીરજ. પોતાનો નવો ભાર ઊંચકતી ગર્ભવતી માતા માટે તે ધીમે ચાલવાનું, ધીમેથી ગાવાનું અને કૃપાથી આગળ વધવાનું કોમળ ચિત્ર આપે છે.
બાળક સાથે વિચારો
આજે તમે કયો એક નાનો પથ્થર ઊંચક્યો, અને તમને ગાતાં રહેવામાં શાનાથી મદદ મળી?
સંકલ્પ: હું નાના બોજ ઊંચકી શકું છું અને છતાં મારું ગીત જાળવી શકું છું.
આશીર્વાદ: તમારું હૃદય શાંત રહે, તમારી યાત્રા આનંદમય બને, અને તમારું બાળક સુંદર ગુણોથી આશીર્વાદિત થાય.
પાત્રો
- લલ્લા (લલ દેદ)
- — એક આનંદી ગાયિકા જે ક્યારેય ગાવાનું બંધ નથી કરતી.
- સાસુ
- — શરૂઆતમાં કડક, તેમનું હૃદય ધીરે ધીરે નરમ થાય છે.
બોધ
શાંત, આનંદી હૃદય કોઈ પણ બોજ ઊંચકી શકે છે.
તમારા બાળકને શું કહેવું
મારા નાનકડા, રસ્તો ભારે લાગે ત્યારે પણ તું ગાતું રહેજે.
મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો
માટલું ભારે લાગ્યું ત્યારે લલ્લાએ શું કર્યું?
સ્રોત: કવયિત્રી લલ દેદ (લલ્લેશ્વરી) વિશેની કાશ્મીરી લોકપરંપરા, 14મી સદી
આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 15મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.
સંબંધિત વાર્તાઓ
- અવ્વૈયાર અને ઝાડ પરનો છોકરો · દિવસ 60
મળતી આવતી વાર્તા
તમિલ પરંપરા અવ્વૈયારને પોતાના સૌથી જ્ઞાની અવાજોમાંનો એક માને છે, અને આ વાર્તા તેમની નમ્રતા અને રમૂજ બતાવે છે. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે હાસ્ય અને ચાલતાં ચાલતાં શીખવાની તૈયારી, બધું જાણવાનું જે દબાણ ઘણાં માતા-પિતા અનુભવે છે તેને હળવું કરી શકે.
વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો
લલ્લેશ્વરીનું પાણીનું માટલું વાર્તા શું શીખવે છે?
લલ દેદનાં વાખ દરેક ધર્મના કાશ્મીરીઓને પ્રિય છે, અને પરંપરા તેમને આંતરિક શાંતિનો એવો અવાજ માને છે જેને મુશ્કેલીઓ ડગાવી ન શકી. માતાની શાંતિ પરનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે ગાવું અને ધીમું, તાલબદ્ધ ચાલવું ભારે દિવસોમાં પણ મનને શાંત કરી શકે છે.
લલ્લેશ્વરીનું પાણીનું માટલું ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?
આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 15 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.