Garbh Katha
मोफत सुरू करा

World · दिवस 7 · आठवडा 1

अजून न उच्चारलेले नाव

अजून न उच्चारलेले नाव — जगभरातील गोष्टीचे चित्र

मीरा पहिल्यांदा आई होणार आहे आणि तिच्याकडे नावांनी भरलेली एक वही आहे. तिची आजी कमला म्हणते, नाव अजून तयार नाही.

गोष्टीचे तात्पर्य: एखाद्याला नाव देण्याआधी आपण त्याला ओळखतो आणि त्याच्यावर प्रेम करतो.

या गोष्टीत

पात्रे
मीरा, कमला आजी
मूळ ग्रंथ
भारतीय गावांतल्या नामकरणाच्या परंपरांपासून प्रेरित मूळ कथा
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

दिवस 7 एका नजरेत

आठवडा
आठवडा 1 · ७ पैकी दिवस 7
तिमाही
तिमाही 1
या आठवड्यात बाळ
आठवडा 1: बाळाची वाढ
मंत्र
ॐ

परंपरेनुसार बारसे जन्मानंतर होते, आणि त्याआधीचे महिने संयमाने बाळाला ओळखण्यासाठी असतात. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन सुचवते की बाळाशी बोलणे आणि छोट्या गोष्टी लक्षात घेण्यासाठी थोडे थांबणे यांमुळे आईला बाळाशी अधिक जवळीक वाटू शकते आणि घाई कमी वाटू शकते.

पण प्रेम आधी येते.

कमला आजी पितळेच्या वाडग्यात मटार सोलत होती, तेव्हा तिची नात येऊन तिच्या शेजारी बसली.

त्यांच्या गावात मातीच्या भिंती आणि निळे दरवाजे होते, आणि ते एका संथ नदीच्या काठावर वसले होते. गल्लीत कोणाकडे नवे बाळ येणार असले की सगळे कमला आजीकडे यायचे. ती औषध द्यायची नाही. कोणी विचारल्याशिवाय सल्लाही द्यायची नाही. ती काहीतरी हळू, शांत असे द्यायची. ती वाट पाहायला शिकवायची.

या वसंतात तिची स्वतःची नात मीरा पहिल्यांदा आई होणार होती. मीरा तरुण आणि उत्साही होती, आणि तिच्याकडे नावांनी भरलेली एक वही होती. रोज संध्याकाळी ती आजीच्या शेजारी खाटेवर बसायची आणि ती नावे मोठ्याने वाचायची.

"आरव," ती म्हणाली. "किंवा अनया. किंवा ईशान. किंवा तारा. आजी, यातले कोणते बरोबर?"

कमला आजी हसली आणि मटार सोलत राहिली. "मी आत्ता नाही सांगू शकत," ती म्हणाली. "नाव अजून तयार नाही. आणि बाळही नाही."

मीरा हसली. "पण बाळ अजून किती छोटे आहे, आजी. डॉक्टर म्हणतात, मटाराच्या दाण्यापेक्षाही लहान."

"मग आपण मटार वाट पाहतो तशी वाट पाहू," आजी म्हणाली. "शांतपणे, हिरव्या शेंगेत, सूर्य सांगेपर्यंत की आता वेळ झाली."

दुसऱ्या दिवशी सकाळी आजी मीराला नदीवर घेऊन गेली. पाणी कमी आणि स्वच्छ होते. छोटे चंदेरी मासे पाण्याखाली सुळकन पळत होते. आजीने काठावरच्या एका सपाट दगडाकडे बोट दाखवले.

"त्या दगडाला काय म्हणतात, माहीत आहे?" तिने विचारले.

"तो तर नुसता दगड आहे," मीरा म्हणाली.

"तुझ्यासाठी, हो. पण धुणे धुणाऱ्या बायका त्याला बसायचा दगड म्हणतात, कारण दुपारी त्या त्याच्यावर विसावतात. मुले त्याला बेडकाची खुर्ची म्हणतात, कारण रोज संध्याकाळी एक गुबगुबीत हिरवा बेडूक त्याच्यावर बसतो. आणि नदी? नदी त्याला काहीच म्हणत नाही. नदी फक्त त्याला ओळखते, आणि रोज काळजीने त्याच्याभोवतीने वाहते."

मीरा कितीतरी वेळ त्या दगडाकडे बघत राहिली. तो उन्हात गुळगुळीत आणि उबदार होता.

"नाव," आजी म्हणाली, "म्हणजे आपण एखाद्याला थोडे ओळखू लागल्यावर त्याला जे म्हणतो ते. त्याआधी आपल्याला फक्त त्याला तसे ओळखायचे असते, जसे नदी दगडाला ओळखते. काळजीने. रोज."

त्या संध्याकाळी मीराने आपली वही उघडली नाही. ती पोटावर हात ठेवून बसली आणि म्हणाली, "शुभ संध्याकाळ, बाळा." तिने बाळाला नदी, बेडूक आणि उबदार दगडाबद्दल सांगितले. कोरड्या अंगणावर पडणाऱ्या पावसाचा वास आणि स्वयंपाकघरात आजीच्या गुणगुणण्याचा आवाज, याबद्दलही तिने बाळाला सांगितले.

आठवडे गेले. याआधी कधी लक्षात न आलेल्या गोष्टी मीराच्या लक्षात येऊ लागल्या. दुपारी कडुनिंबाची सावली भिंतीवरून कशी सरकते. नदीकाठी बसल्यावर आपला श्वास कसा हळू होतो. आपले मन कसे अधिक मोठे वाटते, जणू कोणी नवे राहायला आले आहे आणि जागा करते आहे.

काही दिवस ती अजूनही नावांचा विचार करायची. कसे वाटते ते बघायला ती एखादे नाव हळूच बाळाला म्हणून बघायची. काही नावे घट्ट बुटासारखी वाटायची. काही उसन्या शालीसारखी. तिला त्याचे काही वाटले नाही. ती शिकत होती की घाई करायची काहीच गरज नाही.

एका संध्याकाळी, पहिले तारे उगवत असताना, कमला आजी तिच्या शेजारी बसली आणि तिने विचारले, "सापडले का गं?"

मीराने हसून मान हलवली. "अजून नाही. पण मला दुसरेच काहीतरी सापडले."

"ते काय?"

"मला कळले की ज्याला मी कधी पाहिलेच नाही, त्याच्यावर माझे आधीच प्रेम आहे. नावाशिवाय मी त्याच्यावर प्रेम करते. नदी दगडावर करते तसे मी त्याच्यावर प्रेम करते."

कमला आजीचे डोळे पाणावले. तिने मीराचा हात आपल्या दोन्ही हातांत घेतला, जसा मीरा लहान असताना विजांच्या कडकडाटाला घाबरायची तेव्हा घ्यायची.

"मग तू सर्वात महत्त्वाची गोष्ट शिकलीस," ती म्हणाली. "नाव येईल. ते नेहमीच येते. ते स्वप्नात येईल, किंवा एखाद्या गाण्यातून, किंवा त्या छोट्याशा चेहऱ्याच्या पहिल्या दर्शनातून. पण प्रेम आधी येते. प्रेम नेहमीच आधी होते."

आकाश गडद निळे झाले. कडुनिंबाच्या पानांमधून मंद वारा वाहिला. खाली नदीकाठी तो गुबगुबीत हिरवा बेडूक आपल्या दगडावर चढला आणि डराव डराव करू लागला.

मीराने डोळे मिटले आणि ऐकत राहिली. तिला आता कसलीच घाई नव्हती. ती फक्त इथे होती — आजीचा उबदार हात आपल्या हातात घेऊन, संध्याकाळबरोबर, आणि आपल्या आत वाढणाऱ्या त्या बाळाबरोबर.

बाळा, आज रात्री तुला कोणत्याच नावाने हाक मारायची गरज नाही. तू इथे आहेस, याचाच आम्हाला आनंद आहे.

पुढची गोष्ट वाचा →मैत्रीचा पूल

जगभरातील मधील आणखी

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण

स्रोत: जागतिक परंपरेतून प्रेरित मूळ कथा

या गोष्टीमागे

भारतीय घरांमध्ये बाळाचे नाव ठेवणे हा एक लाडका संस्कार आहे — नामकरण, म्हणजेच बारसे — जो बहुतेक वेळा जन्मानंतर काही दिवसांनी होतो, आणि त्याआधी कितीतरी महिने कुटुंबात नावांवर चर्चा चालते. ही मूळ कथा गावांतल्या त्या नामकरणाच्या रीतींपासून आणि त्या मार्गदर्शन करणाऱ्या आज्यांपासून प्रेरित आहे. अर्थांची यादी देण्याऐवजी कमला आजी शेंगेत वाट पाहणाऱ्या मटारातून आणि तीन वेगवेगळ्या लोकांनी तीन वेगवेगळ्या नावांनी हाक मारलेल्या नदीकाठच्या दगडातून शिकवते. मुद्दा सौम्य आणि वेगळा आहे: प्रेम नावाच्या आधी येऊ शकते. मीरा आपली वही बाजूला ठेवते आणि फक्त बाळाला नमस्कार करते. प्रत्येक निर्णय लवकर घ्यायचा ताण वाटणाऱ्या कोणासाठीही ही मन शांत करणारी गोष्ट आहे.

बाळासोबत विचार करा

बाळाचा चेहरा किंवा नाव माहीत नसतानाही तुम्हाला त्याच्याबद्दल आधीच काय वाटते?

संकल्प: माझ्या बाळाला ओळखण्याआधीच मी त्याच्यावर मनापासून प्रेम करते.

आशीर्वाद: कोणतेही नाव उच्चारण्याआधीच आपल्या बाळावर प्रेम करण्याच्या आनंदात तुम्ही विसावा.

पात्रे

मीरा
— मनात अनेक नावे असलेली, उत्साही होणारी आई.
कमला आजी
— संयम शिकवणारी शहाणी आजी.

बोध

एखाद्याला नाव देण्याआधी आपण त्याला ओळखतो आणि त्याच्यावर प्रेम करतो.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

माझ्या बाळा, मी अजून तुला ओळखते आहे, आणि माझे तुझ्यावर आधीच खूप प्रेम आहे.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

आम्ही तुझे नाव कसे ठरवले, तुला माहीत आहे का?

स्रोत: भारतीय गावांतल्या नामकरणाच्या परंपरांपासून प्रेरित मूळ कथा

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 1व्या आठवड्याची माहिती वाचा.

संबंधित गोष्टी

  • छोटा पक्षी आणि पावसाळा · दिवस 24

    अशीच गोष्ट

    भारतीय परंपरेने नेहमीच पावसाळ्याच्या छोट्या खुणांकडे लक्ष ठेवले आहे — अंडी हलवणाऱ्या मुंग्या, केकारव करणारे मोर — आणि वाट पाहणे हा ऋतूचाच भाग मानला आहे. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की आजूबाजूचे छोटे, वर्तमानातले तपशील टिपल्याने प्रतीक्षेची अस्वस्थता — गरोदरपणाची लांब प्रतीक्षाही — हलकी होऊ शकते.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

अजून न उच्चारलेले नाव ही गोष्ट काय शिकवते?

परंपरेनुसार बारसे जन्मानंतर होते, आणि त्याआधीचे महिने संयमाने बाळाला ओळखण्यासाठी असतात. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन सुचवते की बाळाशी बोलणे आणि छोट्या गोष्टी लक्षात घेण्यासाठी थोडे थांबणे यांमुळे आईला बाळाशी अधिक जवळीक वाटू शकते आणि घाई कमी वाटू शकते.

अजून न उच्चारलेले नाव गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?

ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 1 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा