Folk Tale · दिवस 118 · आठवडा 17
ओणमला महाबली घरी येतो
केरळमध्ये तिरुवोणमच्या सकाळी छोटी मीनू लवकर उठते. कुटुंब फुलांचा पूक्कळम आणि मोठी मेजवानी तयार करते.
गोष्टीचे तात्पर्य: जेव्हा सगळे समान असतात आणि सगळ्यांची काळजी घेतली जाते, तेव्हा चांगला राजा प्रेमाने आठवला जातो.
या गोष्टीत
- पात्रे
- मीनू, राजा महाबली (मावेली), आजी
- मूळ ग्रंथ
- केरळची ओणम लोकपरंपरा (मावेली लोकगीते)
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 118 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 17 · ७ पैकी दिवस 6
- तिमाही
- तिमाही 2
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 17: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- ओणमला महाबली घरी येतो
- मंत्र
- गायत्री मंत्र
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
ओणम महाबलीच्या आठवणींचा उत्सव आहे, एक राजा जो न्याय आणि उदारतेसाठी आठवला जातो, आणि परंपरा मानते की तो आपले लोक समाधानी आहेत हे पाहण्यासाठी दर वर्षी परत येतो. आईच्या शांततेवरील अभ्यास सूचवतात की कौटुंबिक रीती आणि एकत्र जेवण माणसांना सुरक्षित आणि जोडलेले वाटायला मदत करतात, आणि हेच ओणमचे हृदय आहे.
तो हसण्यात येतो. तो वाटून घेण्यात येतो.
"अम्मा, आज आहे का? आज मावेली येणार आहे का?"
मीनू कावळ्यांच्याही आधी जागी झाली होती. ती केरळमधल्या एका गावात राहायची, जिथे नारळाची झाडे डोलतात आणि नद्या चांदीच्या फितींसारख्या चमकतात, आणि आज तिरुवोणम होता, ओणमचा सगळ्यात महत्त्वाचा दिवस.
तिची आई हसली. "तो येणार आहे, बाळा. पण आधी आपल्याला घर तयार करायला हवे."
केरळमधले लोक राजा महाबलीला प्रेमाने मावेली म्हणतात. जुनी लोकगीते सांगतात की फार पूर्वी तो या भूमीवर राज्य करायचा, आणि त्याच्या काळात सगळे समान होते. कोणी उपाशी नव्हते. कोणी खोटे बोलत नव्हते. कोणाला भीती नव्हती. मुले शेतांत सुरक्षित खेळायची. आजी-आजोबा झाडांखाली गोष्टी सांगायचे. प्रत्येक घरात भांड्यात भात असायचा आणि रात्री दिवा उजळायचा.
पण एके दिवशी, भगवान विष्णूंच्या एका मोठ्या योजनेचा भाग म्हणून, महाबलीला आपले राज्य सोडून खालच्या एका दूरच्या लोकात राहायला जावे लागले. जाण्याआधी त्याने एक इच्छा व्यक्त केली.
"मला वर्षातून एकदा माझ्या लोकांना भेटायला परत येऊ द्या," तो म्हणाला. "ते आनंदात आहेत, एवढेच मला पाहायचे आहे."
त्याची इच्छा पूर्ण झाली. म्हणून दर वर्षी, चिंगम महिन्यात, जेव्हा पावसाळा मवाळ झालेला असतो आणि भूमी ताजी आणि हिरवीगार असते, तेव्हा केरळ एका खास पाहुण्यासाठी तयारी करतो.
मीनूच्या आजीने अंगण स्वच्छ आणि गुळगुळीत होईपर्यंत झाडले. तिच्या बाबांनी दारावर आंब्याची हिरवी पाने बांधली. तिचा भाऊ फुले गोळा करायला धावला.
मग आला मीनूचा सगळ्यात आवडता भाग, पूक्कळम. जमिनीवर कुटुंबाने फुलांची एक मोठी गोल रांगोळी काढली. त्यांनी पिवळा झेंडू, केशरी शेवंती, लहान पांढरी तुंबा फुले, जांभळ्या पाकळ्या आणि चमकदार हिरवी पाने वापरली. मीनूने प्रत्येक पाकळी जपून ठेवली, वर्तुळामागून वर्तुळ, सूर्याच्या कड्यांसारखी.
"मावेली हे बघेल का?" तिने विचारले.
"बघेल," आजी म्हणाली. "तो प्रत्येक पूक्कळम बघतो आणि हसतो."
मीनूच्या आईने फुलांच्या मधोमध मातीची एक छोटी मूर्ती ठेवली. "म्हणजे त्याला कळेल की त्याचे स्वागत आहे," ती म्हणाली. मीनूने वर शेवटचे एक झेंडूचे फूल ठेवले, लहानशा सोनेरी मुकुटासारखे.
खाली नदीवर, पुढून वळलेल्या लांब सर्पनौका पाण्यावरून सरकत होत्या. वल्हेकरी एकत्र गात होते, तालात वल्ही मारत. मोठ्या झाडांच्या फांद्यांना झोके बांधले होते, आणि मुले आभाळाकडे हसत उंच झोके घेत होती.
मीनूची आजी ओणमचे एक जुने गाणे गाऊ लागली, "मावेली नाडु वाणीडुम कालम," त्या दिवसांबद्दल, जेव्हा सगळे लोक एका कुटुंबासारखे, आनंदाने आणि प्रामाणिकपणे राहत होते. मीनूला अजून सगळे शब्द येत नव्हते, पण ती सोबत गुणगुणत राहिली.
दुपारी सगळे कुटुंब जमिनीवर एका रांगेत बसले. प्रत्येकासमोर केळीचे एक मोठे हिरवे पान होते. हे होते सद्या, ओणमची मेजवानी.
एकामागून एक पदार्थ येत गेले. खारट केळ्याचे वेफर्स. गोड शर्करा वरट्टी. लाल लोणचे आणि थंडगार दही. भाज्या आणि खोबऱ्याने भरलेले अवियल. गरम, आंबटगोड सांबार. उंच रचलेला मऊ भात. आणि शेवटी, गूळ आणि नारळाच्या दुधात केलेले गोड, सोनेरी, मलईदार पायसम.
मीनू बोटांनी हळूहळू, आनंदाने जेवली. "हा वर्षातला सगळ्यात छान दिवस आहे," ती म्हणाली.
संध्याकाळ झाली तसे दिवे लावले गेले. अंगणात पूक्कळम उजळून दिसत होता. हवेत फुलांचा आणि खोबरेल तेलाचा सुगंध होता.
मीनू आजीसोबत उंबरठ्यावर बसली. "अम्मम्मा, मावेली आता आला आहे का?"
आजीने आजूबाजूच्या उजळलेल्या चेहऱ्यांकडे बोट दाखवले. शेजारी मिठाई वाटत होते. चुलत भावंडे गात होती. सगळे एकत्र होते.
"तो आला आहे," ती हळूच म्हणाली. "तो हसण्यात येतो. तो वाटून घेण्यात येतो. आपले लोक आनंदात आहेत हे तो पाहतो, आणि त्यामुळे तोही आनंदी होतो. आनंदी घर हेच सगळ्यात सुंदर स्वागत आहे."
मीनूने आपले डोके आजीच्या खांद्यावर टेकवले. तिने कल्पना केली की एक सौम्य, प्रेमळ हसणारा राजा प्रत्येक घरासमोरून जात आहे, प्रत्येक फुलांची रांगोळी पाहत आहे. प्रेम नेहमी घराची वाट शोधते. "भेटायला आल्याबद्दल धन्यवाद, मावेली," ती म्हणाली. "पुढच्या वर्षी पुन्हा ये."
केरळवर तारे उगवले. उबदार वाऱ्यात नारळाची झाडे डोलत होती. अंगणात पूक्कळम शांत आणि तेजस्वी पडून होता, मधोमध एका सोनेरी झेंडूचा मुकुट घालून. दयाळूपणा फुलांनी आठवला जातो, वर्षानुवर्षे.
छोट्या बाळा, एके दिवशी तूही तुझ्या कुटुंबासोबत केळीच्या पानांच्या रांगेत बसशील, आणि आम्ही दर वर्षी तुझे सगळ्यात आनंदी पाहुण्यासारखे स्वागत करू.
लोककथा मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: लोक परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
केरळचा कापणीचा सण ओणम मावेली, म्हणजे राजा महाबली, याच्या घरी येण्याभोवती फिरतो; 'मावेली नाडु वाणीडुम कालम' सारख्या लोकगीतांत तो अशा भूमीचा राजा म्हणून आठवला जातो जिथे सगळे समान होते आणि कोणी उपाशी राहत नव्हते. तिरुवोणमला कुटुंबे फुलांचा पूक्कळम काढतात, केळीच्या पानांवर सद्या जेवतात, झाडांच्या झोक्यांवर झोके घेतात आणि बॅकवॉटरमध्ये सर्पनौकांच्या शर्यती पाहतात. राजाच्या जाण्याची गोष्ट पुन्हा सांगण्याऐवजी, ही हळुवार कथा मीनू नावाच्या एका छोट्या मुलीसोबत सणाचा एक दिवस घालवते, फुलांच्या पहिल्या वर्तुळापासून संध्याकाळच्या दिव्यांपर्यंत, आणि तिची आजी समजावते की मावेली हसण्यातून आणि वाटून घेण्यातून येतो. नवीन बाळाच्या स्वागतासाठी वाट पाहणाऱ्या कौटुंबिक परंपरेचे चित्र म्हणून ही कथा गर्भारपणाला शोभते.
बाळासोबत विचार करा
कोणती कौटुंबिक परंपरा तुला एके दिवशी तुझ्या बाळासोबत वाटून घ्यायला आवडेल?
संकल्प: माझे घर आणि माझे मन एका लाडक्या पाहुण्याच्या स्वागताची तयारी करत आहे.
आशीर्वाद: तुझे मन शांत राहो, तुझा प्रवास आनंदाचा होवो, आणि तुझे बाळ सुंदर गुणांनी भरलेले होवो.
पात्रे
- मीनू
- — फुलांची रांगोळी काढायला मदत करणारी एक उत्साही मुलगी.
- राजा महाबली (मावेली)
- — वर्षातून एकदा आपल्या लोकांना भेटायला येणारा लाडका राजा.
- आजी
- — ती ओणमच्या जुन्या परंपरा जपते.
बोध
जेव्हा सगळे समान असतात आणि सगळ्यांची काळजी घेतली जाते, तेव्हा चांगला राजा प्रेमाने आठवला जातो.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
छोट्या बाळा, आपले घर तुझे फुलांनी आणि प्रेमाने स्वागत करायला नेहमी तयार असेल.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
तुझ्या पूक्कळममध्ये तू कोणती फुले ठेवशील?
स्रोत: केरळची ओणम लोकपरंपरा (मावेली लोकगीते)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 17व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- छोटा पक्षी आणि पावसाळा · दिवस 24
तेच मूल्य
भारतीय परंपरेने नेहमीच पावसाळ्याच्या छोट्या खुणांकडे लक्ष ठेवले आहे — अंडी हलवणाऱ्या मुंग्या, केकारव करणारे मोर — आणि वाट पाहणे हा ऋतूचाच भाग मानला आहे. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की आजूबाजूचे छोटे, वर्तमानातले तपशील टिपल्याने प्रतीक्षेची अस्वस्थता — गरोदरपणाची लांब प्रतीक्षाही — हलकी होऊ शकते.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
ओणमला महाबली घरी येतो ही गोष्ट काय शिकवते?
ओणम महाबलीच्या आठवणींचा उत्सव आहे, एक राजा जो न्याय आणि उदारतेसाठी आठवला जातो, आणि परंपरा मानते की तो आपले लोक समाधानी आहेत हे पाहण्यासाठी दर वर्षी परत येतो. आईच्या शांततेवरील अभ्यास सूचवतात की कौटुंबिक रीती आणि एकत्र जेवण माणसांना सुरक्षित आणि जोडलेले वाटायला मदत करतात, आणि हेच ओणमचे हृदय आहे.
ओणमला महाबली घरी येतो गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 17 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.