Ramayana · दिवस 117 · आठवडा 17
पंचवटीतली हिवाळी सकाळ
पंचवटीतल्या एका धुक्याच्या हिवाळी सकाळी तिघे गोदावरीवर स्नानाला जातात. लक्ष्मण ऋतूचे वर्णन करतो आणि दूर असलेल्या भरताची प्रेमाने आठवण काढतो.
गोष्टीचे तात्पर्य: कुटुंबातल्या सगळ्यांबद्दल प्रेमाने बोला, आणि प्रत्येकातले चांगले लक्षात ठेवा.
या गोष्टीत
- पात्रे
- राम, लक्ष्मण, सीता, भरत
- मूळ ग्रंथ
- रामायण
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 117 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 17 · ७ पैकी दिवस 5
- तिमाही
- तिमाही 2
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 17: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- पंचवटीतली हिवाळी सकाळ
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
अरण्यकांडातला हा शांत प्रसंग हिवाळी सकाळीच्या सौम्य सौंदर्याला कौटुंबिक सलोख्याच्या धड्याशी जोडतो: दुखावलेल्या भावालाही राम आईबद्दल कठोर बोलू देत नाही. घर उबदार कसे राहते, ते हा प्रसंग आईला दाखवतो, प्रेमळ आठवणींतून आणि घरातल्या प्रत्येकाबद्दल गोड बोलण्यातून.
ती आपलीही आई आहे. फक्त आपल्या लाडक्या भावाबद्दल, भरताबद्दल बोल. तेवढे पुरे.
फार पूर्वी, गोदावरी नदीकाठच्या पंचवटीच्या वनात, राम, सीता आणि लक्ष्मण पानांच्या आणि बांबूच्या एका छोट्याशा झोपडीत राहत होते. त्यांच्या भोवती ऋतू एकामागून एक बदलत होते.
वाल्मीकी रामायण एका थंड सकाळीची गोष्ट सांगते, जेव्हा हिवाळा, म्हणजे हेमंत ऋतू, आला होता. रात्री लांब होत्या, आणि सकाळी मऊ पांढऱ्या धुक्यात गुंडाळलेल्या असत.
सूर्य वर येण्याआधीच तिघे नदीवर स्नानाला निघाले. लक्ष्मण हातात घडा घेऊन पुढे चालत होता, आणि सीता दोन्ही भावांच्या मधे, शाल अंगाभोवती घट्ट लपेटून चालत होती.
लक्ष्मणाचे आपल्या भावावर खूप प्रेम होते, आणि त्याला त्याच्याशी गप्पा मारायला आवडायचे. चालता चालता त्याने हिवाळी वनाकडे पाहिले आणि त्याचे वर्णन करू लागला.
"दादा," तो म्हणाला, "हा तुमचा सगळ्यात आवडता ऋतू आहे. बघा, सारे जग कसे विश्रांती घेत आहे. शेते पिकलेल्या धान्याने भरली आहेत, आणि शेतकरी आनंदात आहेत."
"सूर्य दूर दक्षिणेकडे गेला आहे," लक्ष्मण पुढे म्हणाला. "त्याचा प्रकाश चंद्रासारखा फिका आणि सौम्य झाला आहे. दुपारी त्या उन्हात बसायला छान वाटते, पण सावलीत गारवा असतो."
"नदीवरचे धुके बघा," तो म्हणाला. "ते मऊ पडद्यासारखे लोंबते आहे. गोदावरी जेमतेम दिसते, फक्त ऐकू येते, त्या पांढऱ्याखाली कुजबुजत."
सीतेने पाहिले आणि ती हसली. गवताच्या प्रत्येक पात्यावर दवबिंदू लहान मोत्यांसारखे चमकत होते. पाण्याकाठचे लव्हाळे दवाच्या भाराने वाकले होते.
"तिकडे बघा," लक्ष्मण हळूच हसत म्हणाला. "एका रानटी हत्तीला तहान लागली आहे. तो नदीत सोंड घालतो, पण पाणी इतके थंड आहे की तो पटकन सोंड मागे घेतो!"
त्या मोठ्या हत्तीने पुन्हा, हळूहळू आणि जपून प्रयत्न केलेला ते पाहत राहिले, आणि सीताही हसली. पाणपक्षी काठावर शांत उभे होते, सूर्य त्यांना ऊब देईल याची वाट पाहत.
"कमळे मिटली आहेत आणि पाण्याखाली विश्रांती घेत आहेत," लक्ष्मण म्हणाला. "फक्त त्यांचे देठ उरले आहेत. सारे वन शांत आणि धीराने वसंताची वाट पाहत आहे."
मग लक्ष्मण विचारात पडला. "दादा," तो म्हणाला, "मला भरताची आठवण येते आहे. दूर अयोध्येत, तोही या थंडीत पहाटे उठत असेल."
"तो तुमच्यासाठी तपस्व्यासारखा राहतो," लक्ष्मण म्हणाला. "तो जमिनीवर झोपतो आणि साधे अन्न खातो. आत्ताही, मला वाटते, तो कुडकुडत शरयू नदीवर स्नानाला चालला असेल आणि तुमचीच आठवण काढत असेल."
आपल्या धाकट्या भावाबद्दलच्या प्रेमाने त्याचे डोळे भरून आले. पण मग, ते वनात कसे आले याचा विचार करताना, त्याच्या आवाजात थोडा कडवटपणा आला, आणि तो राणी कैकेयीबद्दल अप्रिय बोलू लागला.
राम वाटेत थांबला. तो लक्ष्मणाकडे वळला आणि त्याने हळुवारपणे त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला.
"प्रिय लक्ष्मणा," तो हळूच म्हणाला, "आपली माता कैकेयी हिच्याबद्दल कठोर बोलू नकोस. ती आपलीही आई आहे. फक्त आपल्या लाडक्या भावाबद्दल, भरताबद्दल बोल. तेवढे पुरे."
लक्ष्मणाने नजर खाली केली, आणि त्याचा चेहरा मवाळ झाला. "तुमचे बरोबर आहे, दादा," तो म्हणाला.
रामाचे स्वतःचे मनही भरून आले होते. "भरताची आठवण आली की," तो म्हणाला, "मला त्याचे अमृतासारखे गोड, मृदू शब्द आठवतात. त्याला, शत्रुघ्नाला आणि आपल्या सगळ्या मातांना पुन्हा भेटायची मला ओढ लागली आहे."
तिघे नदीकडे उतरले. आता धुके विरत होते, आणि सूर्याच्या पहिल्या उबदार किरणांनी पाण्याला स्पर्श करून ते सोनेरी केले.
त्यांनी थंड गोदावरीत स्नान केले आणि उगवत्या सूर्याला आणि देवांना अर्घ्य दिले. मग ते तेजस्वी आणि ताजेतवाने होऊन काठावर एकत्र उभे राहिले, आणि प्रकाश वनभर पसरत गेला.
सीतेने सूर्यप्रकाशात शेजारी शेजारी उभ्या असलेल्या दोन्ही भावांकडे पाहिले, आणि थंडी असूनही तिचे मन उबदार झाले. घराच्या गप्पा हळूहळू करत ते तिघे एकत्र झोपडीकडे परत गेले.
छोट्या बाळा, तुझ्या आयुष्यातही धुक्याच्या, शांत हिवाळी सकाळी येतील. तुला नेहमी तुझ्या कुटुंबात ऊब मिळो, आणि तुझ्या प्रिय माणसांबद्दल तू नेहमी गोडच बोलो.
आता विश्रांती घे, छोट्या बाळा, माझ्या प्रेमाच्या मऊ शालीत गुंडाळून.
रामायण मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: रामायण, Aranya कांड · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
संस्कृत कवींना ऋतूंचे चित्र रंगवायला आवडायचे, आणि वाल्मीकींनी अरण्यकांडात हिवाळ्याला एक छोटा स्वतंत्र सर्ग दिला आहे. फिका सूर्य, मोत्यांसारखे दव आणि थंड पाण्याला कचरणारा हत्ती असलेले लक्ष्मणाचे हेमंत ऋतूचे वर्णन भारतीय निसर्गकाव्याचा एक प्राचीन उत्कृष्ट नमुना म्हणून अनेकदा उद्धृत केले जाते. तरीही हा सर्ग जवळजवळ अनपेक्षितपणे एका कौटुंबिक क्षणाकडे वळतो: भरताबद्दलची लक्ष्मणाची ओढ कैकेयीला दोष देण्यात बदलते, आणि राम शांतपणे त्याला सुधारतो. ज्या व्यक्तीच्या इच्छेमुळे राम वनात आला, तिच्याबद्दलच्या रामाच्या सौम्यतेचे हे एक अगदी स्पष्ट चित्र आहे. रात्री वाचणाऱ्या आईसाठी उबदार हिवाळी प्रतिमा आणि गोड बोलण्याची निवड यांचे मिश्रण शांत करणारे आणि हळूच शिकवणारेही आहे.
बाळासोबत विचार करा
तुझ्या कुटुंबात असे कोणी आहे का, ज्याच्याबद्दल तुला यापुढे अधिक हळुवारपणे बोलायला आवडेल?
संकल्प: मी माझे घर उबदार आठवणींनी आणि प्रेमळ शब्दांनी भरते.
आशीर्वाद: थंड सकाळीही तुझे कुटुंब नेहमी उबदार राहो, आणि तुझ्या ओठांवरून प्रेमळ शब्द सहज वाहोत.
पात्रे
- राम
- — कुटुंबातले शब्द प्रेमळ ठेवणारा एक सौम्य मोठा भाऊ.
- लक्ष्मण
- — हिवाळ्याचे सुंदर वर्णन करणारा एक प्रेमळ भाऊ.
- सीता
- — दवबिंदू आणि थंड नदीतला हत्ती पाहून हसणारी.
- भरत
- — दूर असलेला, प्रेमाने आठवला जाणारा भाऊ.
बोध
कुटुंबातल्या सगळ्यांबद्दल प्रेमाने बोला, आणि प्रत्येकातले चांगले लक्षात ठेवा.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
छोट्या बाळा, सगळ्यात थंड सकाळीही आपले घर प्रेमळ शब्दांनी उबदार राहील.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
हत्तीने नदीतून सोंड मागे का घेतली?
स्रोत: वाल्मीकी रामायण, अरण्यकांड, सर्ग 16
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 17व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
पंचवटीतली हिवाळी सकाळ ही गोष्ट काय शिकवते?
अरण्यकांडातला हा शांत प्रसंग हिवाळी सकाळीच्या सौम्य सौंदर्याला कौटुंबिक सलोख्याच्या धड्याशी जोडतो: दुखावलेल्या भावालाही राम आईबद्दल कठोर बोलू देत नाही. घर उबदार कसे राहते, ते हा प्रसंग आईला दाखवतो, प्रेमळ आठवणींतून आणि घरातल्या प्रत्येकाबद्दल गोड बोलण्यातून.
पंचवटीतली हिवाळी सकाळ गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 17 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.