Folk Tale · दिवस 131 · आठवडा 19
पाट्टीचे वडे आणि कावळा
पाट्टी रोज सकाळी सोनेरी वडे करते आणि मागणाऱ्या प्रत्येकाला एक देते. काका कावळी एक वडा पळवते, आणि नरी कोल्हा स्तुती करून तो तिच्याकडून मिळवतो.
गोष्टीचे तात्पर्य: आपण सहज मागू शकतो आणि वाटू शकतो, तेव्हा हिसकावण्याची किंवा फसवण्याची गरज नाही.
या गोष्टीत
- पात्रे
- पाट्टी, काका कावळी, नरी कोल्हा
- मूळ ग्रंथ
- तमिळ लोकपरंपरा (आजी, कावळा आणि कोल्हा)
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 131 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 19 · ७ पैकी दिवस 5
- तिमाही
- तिमाही 2
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 19: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- पाट्टीचे वडे आणि कावळा
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
कावळा, कोल्हा आणि वडा ही तमिळ मुलांची सर्वात आवडती गोष्ट आहे, आणि ही सौम्य आवृत्ती खुशामतीविषयीच्या जुन्या धड्यात आजीच्या उदारतेची भर घालते. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की उबदार, क्षमाशील प्रतिसादांमुळे मुलांना सुरक्षित वाटते, आणि पाट्टी ते कसे दिसते हे दाखवते.
भूक लागणे यात लाज वाटण्यासारखे काही नाही. पण पुढच्या वेळी, फक्त मागून घ्या.
पाट्टी ही एक छोटीशी म्हातारी आजी होती. तिच्या हसण्यात एक दात पडलेला दिसे आणि तिचे सुरकुतलेले हात भराभर चालत. ती तमिळनाडूमधल्या आपल्या गावात मोठ्या वडाच्या झाडाखाली बसत असे. रोज सकाळी तिच्या गरम वड्यांचा, म्हणजे उडदाच्या कुरकुरीत तळलेल्या वड्यांचा, आलं आणि कढीपत्त्याने भरलेला वास सगळ्या गावात दरवळत असे.
तिचे खरे नाव कुणालाच फारसे ठाऊक नव्हते, कारण सगळे तिला पाट्टी म्हणत; तमिळमध्ये पाट्टी म्हणजे आजी. ती भिजवलेली उडीद डाळ आपल्या पाट्यावर वाटायची आणि त्यात आलं, हिरव्या मिरच्या आणि कढीपत्ता घालायची. मग ती प्रत्येक वडा थापायची, अंगठ्याने मधोमध भोक पाडायची, आणि मोठ्या काळ्या कढईत तो फुगून सोनेरी होईपर्यंत तळायची.
शाळेला जाताना मुले थांबत, आणि शेताला जाताना शेतकरी थांबत. "पाट्टी, एक वडा द्या ना!" ते हाक मारत. पाट्टी हसायची आणि मागणाऱ्या प्रत्येकाला गरम, कुरकुरीत वडा द्यायची.
त्याच वडाच्या झाडावर उंच फांदीवर काका नावाची एक कावळी राहत होती. ती काळी, चकचकीत होती आणि तिचे डोळे तीक्ष्ण, कुतूहलाने भरलेले होते. रोज सकाळी ती पाट्टीला स्वयंपाक करताना पाहायची, आणि रोज सकाळी तिच्या पोटात अधिकच गुडगुडायचे.
एके दिवशी पाट्टी शेजारणीला नमस्कार करायला वळली, तेव्हा काकाला राहवले नाही. ती खाली झेपावली, चोचीत एक सोनेरी वडा उचलला आणि उंच फांदीवर उडून गेली. "अय्यो!" पाट्टी वर पाहत म्हणाली. पण ती ओरडली नाही. तिने फक्त मान हलवली आणि खुदकन हसली.
गावाच्या टोकाला नरी नावाचा एक कोल्हा राहत होता, एक बारीकसा लाल कोल्हा, झुपकेदार शेपटी आणि हुशार नाक असलेला. त्यालाही वड्याचा वास आला होता. तो दुडक्या चालीने झाडाच्या बुंध्याशी आला आणि वडा घेऊन बसलेल्या काकाकडे वर पाहू लागला. "हं," त्याने विचार केला. "तो वडा मला कसा मिळेल?"
म्हणून त्याने अगदी गोड आवाज काढला. "अगं काका! किती सुंदर चकचकीत पिसे आहेत तुझी! मी ऐकलंय, तुझा आवाज तर याहूनही सुंदर आहे. माझ्यासाठी एक गाणं नाही का म्हणणार?" काका अभिमानाने फुगली आणि गायला चोच उघडली. "काव! काव!"
वडा खाली पडला, टप्, अगदी नरीच्या पायाशी गवतात. नरीने तो पटकन उचलला. "धन्यवाद!" तो हसला आणि पळायला वळला. पण मग तो थांबला. पाट्टी तिथेच उभी होती, कमरेवर हात ठेवून, दोघांकडे पाहत.
काकाने फांदीवर मान खाली घातली, आणि नरीचे कान पडले. दोघे बोलणी खायची वाट पाहू लागले. पण त्याऐवजी पाट्टी आपल्या चटईवर बसली आणि शेजारी जमिनीवर थोपटले. "या, दोघेही इकडे या," ती म्हणाली.
ते तिच्याजवळ बसल्यावर ती प्रेमाने बोलली. "काका, तू न विचारता वडा घेतलास. नरी, तू तिच्याकडून तो घेण्यासाठी युक्ती केलीस. तुमच्यापैकी कुणालाही असे करायची गरज नव्हती." "आम्हाला भूक लागली होती, पाट्टी," काका हळू आवाजात म्हणाली.
"मला माहीत आहे," पाट्टी म्हणाली. "भूक लागणे यात लाज वाटण्यासारखे काही नाही. पण पुढच्या वेळी, फक्त मागून घ्या. या गावात मी कधी कुणाला रिकाम्या हाती परत पाठवलंय का?" नरीने विचार केला, आणि काकानेही विचार केला. ते खरे होते. पाट्टीने कधीच कुणाला परत पाठवले नव्हते.
"आता," टोपलीतून एक ताजा वडा उचलत पाट्टी म्हणाली, "एक वडा गवतात आहे आणि एक माझ्या हातात. चला, नीट वाटून खाऊया." तिने ताजा वडा अर्धा मोडला, एक तुकडा काकाला आणि एक नरीला. मग गवतातला वडा झटकून तिने अर्धा एका छोट्या चिमणीला आणि अर्धा शेपटी हलवणाऱ्या एका भटक्या पिल्लाला दिला.
"बघा," पाट्टी म्हणाली. "आता सगळ्यांचे पोट भरले, आणि कुणालाच कुणाला फसवावे लागले नाही." नरीला आपल्या केसाळ गालांखाली उष्ण वाटू लागले. "मला माफ कर, काका," तो म्हणाला. "तुझं गाणं खरंच छान होतं. आपल्या परीने." काका हसली. "काव! मलाही माफ करा, पाट्टी. मी तुम्हाला कशी मदत करू?"
त्या सकाळमुळे वडाच्या झाडाखाली सगळे बदलले. काका आपल्या फांदीवरून लक्ष ठेवायची आणि रस्त्यावरून कुणी गिऱ्हाईक आले की "काव! काव!" करायची. नरी रोज संध्याकाळी पाट्टीची जड टोपली घरी न्यायला मदत करायचा. आणि रोज दुपारी शेवटचा वडा विकला गेला की पाट्टी आपल्या दोन नव्या मदतनिसांसाठी काही वडे बाजूला ठेवायची.
लवकरच गावातल्या मुलांना त्यांना एकत्र पाहायला खूप आवडू लागले: एक म्हातारी आजी, एक कावळी आणि एक कोल्हा, सावलीत बसून सोनेरी वडे वाटून खाताना.
त्या रात्री पाट्टी आपल्या छोट्या घरात शांत झोपली. काकाने वडाच्या झाडावर आपले डोके पंखाखाली खुपसले. नरी पाट्टीच्या उंबऱ्याजवळ नाकावर झुपकेदार शेपटी घेऊन गुरफटून झोपला, आणि उबदार हवेत अजूनही आलं आणि कढीपत्त्याचा वास दरवळत होता.
माझ्या बाळा, प्रेमासाठी तुला कधीच कुणाला फसवावे लागणार नाही. या कुटुंबात तुला फक्त मागायचे आहे.
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: लोक परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
तमिळनाडूतल्या जवळजवळ प्रत्येक मुलाला वडे विकणारी पाट्टी (आजी), एक वडा पळवणारा कावळा आणि खुशामत करून तो मिळवणारा कोल्हा यांची गाण्यासारखी गोष्ट माहीत असते; इसापच्या कावळा-कोल्ह्याची ही स्थानिक बहीण पिढ्यानपिढ्या बालवर्गात आणि रेडिओवर सांगितली जाते. बहुतेक आवृत्त्या कोल्हा वडा घेऊन पळतो तिथेच संपतात. या पुनर्कथनात एक हळुवार शेवट जोडला आहे: पाट्टी दोघांना जवळ बसवते, भूक लागणे यात लाज नाही असे सांगते, आणि त्यांच्यासोबत, एका चिमणीसोबत आणि पिल्लासोबतही ताजे वडे वाटते. कावळी आणि कोल्हा तिचे मदतनीस बनतात. कोणत्याही युक्तीपेक्षा आजीची धीराची उदारताच मनात रेंगाळते, वाढत्या कुटुंबासाठी हा एक दिलासादायक विचार आहे.
बाळासोबत विचार करा
कधी कुणी तुमच्या चुकीला प्रेमाने उत्तर दिले, आणि त्याने तुमच्यात काय बदल झाला?
संकल्प: माझा दयाळूपणा कोणत्याही छोट्या चुकीपेक्षा मोठा आहे.
आशीर्वाद: तुमचे मन शांत राहो, तुमचा प्रवास आनंदी होवो, आणि तुमच्या बाळाला सुंदर गुणांचा आशीर्वाद लाभो.
पात्रे
- पाट्टी
- — सगळ्यांशी वाटून घेणारी आनंदी आजी.
- काका कावळी
- — स्तुती आवडणारी गर्विष्ठ कावळी.
- नरी कोल्हा
- — याहून प्रेमळ वाट असते हे शिकणारा चतुर कोल्हा.
बोध
आपण सहज मागू शकतो आणि वाटू शकतो, तेव्हा हिसकावण्याची किंवा फसवण्याची गरज नाही.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या बाळा, तू नेहमी प्रेमाने माग आणि आनंदाने वाट.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
कावळी आणि कोल्ह्याला रागावण्याऐवजी पाट्टीने काय केले?
स्रोत: तमिळ लोकपरंपरा (आजी, कावळा आणि कोल्हा)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गर्भ संवाद — बाळाशी गप्पा करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 19व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
पाट्टीचे वडे आणि कावळा ही गोष्ट काय शिकवते?
कावळा, कोल्हा आणि वडा ही तमिळ मुलांची सर्वात आवडती गोष्ट आहे, आणि ही सौम्य आवृत्ती खुशामतीविषयीच्या जुन्या धड्यात आजीच्या उदारतेची भर घालते. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की उबदार, क्षमाशील प्रतिसादांमुळे मुलांना सुरक्षित वाटते, आणि पाट्टी ते कसे दिसते हे दाखवते.
पाट्टीचे वडे आणि कावळा गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 19 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.