Ramayana · दिवस 212 · आठवडा 31
बिभीषणाला रामाचा आश्रय
सौम्य बिभीषण आपला भाऊ रावणाला सीतेला सन्मानानं परत करायला सांगतो. रावण ऐकत नाही, तेव्हा बिभीषण त्याचं कल्याण चिंतून निघून जातो.
गोष्टीचे तात्पर्य: प्रेमानं आणि शांतपणे योग्य गोष्टीच्या बाजूनं उभं राहिल्यानं नवे दरवाजे उघडतात.
या गोष्टीत
- पात्रे
- बिभीषण, राम, हनुमान
- मूळ ग्रंथ
- रामायण
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 212 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 31 · ७ पैकी दिवस 2
- तिमाही
- तिमाही 3
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 31: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- बिभीषणाला रामाचा आश्रय
- मंत्र
- विष्णुसहस्रनाम
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
परंपरा सांगते की रामानं केलेलं बिभीषणाचं स्वागत शरणागती दाखवतं, म्हणजे आश्रय मागणाऱ्या प्रत्येकाला आश्रय देण्याचं वचन. अनेक पालकांना यात ते तयार करत असलेल्या घराचं हृदयस्पर्शी चित्र दिसतं. आईच्या शांत मनावरचं संशोधन सुचवतं की सुरक्षित आणि स्थिर वाटणं होणाऱ्या पालकांसाठी चांगलं असतं.
मी इथे हाती काहीच नसलेला एक अनोळखी म्हणून आलो, आणि त्यानं मला असं आपलंसं केलं, जणू मी नेहमीच इथला होतो
रोज सकाळी, ऊन तापायच्या आधी, लंकेचा राजकुमार बिभीषण एका छोट्या दिव्याजवळ बसून प्रार्थना करायचा. तो राजा रावणाचा धाकटा भाऊ होता. रावण गर्विष्ठ आणि तापट होता. बिभीषण शांत आणि सज्जन होता. त्याला सत्य प्रिय होतं, आणि कठीण असलं तरी तो ते बोलायचा.
रावण सीतेला पळवून लंकेत घेऊन आला, तेव्हा बिभीषण खूप अस्वस्थ झाला. त्यानं सीतेला अशोकवनातल्या झाडांखाली फिकट आणि शांत बसलेलं, रामाची वाट पाहताना पाहिलं. आपल्या भावानं केलं ते चुकीचं आहे, हे त्याला कळत होतं.
म्हणून तो राजवाड्याच्या मोठ्या सभागृहात गेला, जिथे रावण आपल्या मंत्र्यांमध्ये सोन्याच्या सिंहासनावर बसला होता.
"दादा," हात जोडून बिभीषण म्हणाला, "कृपा करून माझं ऐक. सीतेची जागा रामाजवळ आहे. तिला सन्मानानं परत कर आणि त्याची क्षमा माग. मग शांती नांदेल, आणि लंका सुरक्षित राहील."
सभागृहात शांतता पसरली. रावणाचा चेहरा काळवंडला.
"माझ्याच सभेत तू माझ्या शत्रूची बाजू घेतोस?" तो म्हणाला. "तुला रामावर एवढं प्रेम असेल, तर त्याच्याकडे जा. इथे तुला जागा नाही."
बिभीषणानं मान खाली घातली. त्याचं मन जड झालं होतं, कारण त्याचं आपल्या भावावर प्रेम होतं. पण चुकीला तो बरोबर म्हणणार नव्हता.
"मी फक्त तुझ्या भल्यासाठी बोललो," तो हळूच म्हणाला. "दादा, तुझं कल्याण होवो." फक्त चार निष्ठावान मित्रांना बरोबर घेऊन तो राजवाड्यातून बाहेर पडला.
ते आकाशात उंच गेले आणि विशाल निळा समुद्र पार केला. पलीकडच्या किनाऱ्यावर त्यांना रामाच्या सैन्याचा मोठा तळ दिसला: झाडांमध्ये आणि वाळूवर हजारो वानर आणि अस्वलं. बिभीषण खाली उतरला आणि थोड्या अंतरावर हात जोडून वाट पाहत उभा राहिला.
वानर धावत आपल्या राजाकडे, सुग्रीवाकडे गेले. "लंकेचा एक राजकुमार आला आहे! खुद्द रावणाचा भाऊ!"
सुग्रीव कपाळावर आठ्या घालून रामाकडे गेला. "प्रभू, ही एखादी चाल असू शकते. तो आपल्या शत्रूचा भाऊ आहे. त्याला परत पाठवू या."
काही प्रमुखांना ते पटलं. इतरांना खात्री नव्हती. ते आपापसांत वाद घालू लागले.
रामानं सगळ्यांचं शांतपणे ऐकून घेतलं. मग तो हनुमानाकडे वळला. "तुला काय वाटतं?"
हनुमानानं नमस्कार केला. "प्रभू, मी लंकेत होतो, तेव्हा मी या राजकुमाराला पाहिलं. त्या संपूर्ण नगरीत सीतेच्या बाजूनं बोलणारा हा एकटाच होता. मला वाटतं, तो प्रामाणिक मनानं आला आहे."
राम क्षणभर शांत राहिला. मग तो शांत आणि प्रेमळ आवाजात बोलला.
"मित्रांनो, माझ्या सुरक्षिततेची काळजी केल्याबद्दल धन्यवाद. पण ऐका. जो कोणी हात जोडून माझ्याकडे येतो आणि म्हणतो, 'मी तुमचा आश्रय मागतो,' त्याला मी कधीच परत पाठवणार नाही. तो एकेकाळी माझा शत्रू असला तरीही. हे माझं वचन आहे, आणि मी ते पाळीन."
सुग्रीवानं बराच वेळ रामाकडे पाहिलं. मग तो हसला आणि त्यानं नमस्कार केला. "मग त्याचं स्वागत आहे."
ते बिभीषणाला तळावर घेऊन आले. झाडांखाली सौम्य आणि बलवान उभ्या असलेल्या रामाला पाहताच त्याचे डोळे भरून आले. त्यानं गुडघे टेकून रामाच्या पायांना स्पर्श केला.
"मी माझं घर आणि माझा भाऊ सोडून आलो आहे," तो म्हणाला. "तुम्हाला देण्यासारखं माझ्याकडे काहीच नाही. मी फक्त तुमचा आश्रय मागतो."
रामानं दोन्ही हातांनी त्याला उठवलं आणि भावासारखी मिठी मारली.
"तू सगळ्यात श्रेष्ठ गोष्ट दिली आहेस," राम म्हणाला. "तू जे बरोबर आहे त्याच्या बाजूनं उभा राहिलास, त्यासाठी तुला सगळं गमवावं लागलं तरीही. आता तू बेघर नाहीस. आजपासून तू आमच्यापैकीच एक आहेस."
मग रामानं समुद्राचं थोडं पाणी मागवलं. सगळ्यांसमोर त्यानं ते बिभीषणावर शिंपडलं आणि येणाऱ्या दिवसांत शांतीचं आणि मानाच्या स्थानाचं वचन देत त्याला आशीर्वाद दिला.
वानरांनी जल्लोष केला. लक्ष्मण हसला. सुग्रीवानंही बिभीषणाच्या पाठीवर थाप मारली.
त्या रात्री बिभीषण रामाच्या तळावर शेकोटीजवळ बसला होता. त्याच्याभोवती वानर गप्पा मारत, हसत होते. छोट्या लाटा वाळूवर धावत येत आणि परत सरकत. राजवाडा सोडल्यापासून पहिल्यांदाच त्याचं मन हलकं झालं होतं.
त्यानं शेकोटीपलीकडे रामाकडे पाहिलं, जो ताऱ्यांखाली लक्ष्मणाशी हळू आवाजात बोलत होता.
"मी इथे हाती काहीच नसलेला एक अनोळखी म्हणून आलो, आणि त्यानं मला असं आपलंसं केलं, जणू मी नेहमीच इथला होतो," बिभीषणाच्या मनात आलं.
पुढच्या दिवसांत बिभीषण रामाच्या सगळ्यात खऱ्या मित्रांपैकी एक झाला. त्यानं शहाणे सल्ले दिले आणि जमेल तशी सगळी मदत केली. बऱ्याच वर्षांनी, जेव्हा जेव्हा कोणी थकलेला, घाबरलेला किंवा एकटा माणूस त्याच्या दारी यायचा, तेव्हा त्याला समुद्रकिनाऱ्यावरची ती रात्र आठवायची. तो नेहमी दार उघडायचा, आणि रामानं त्याला म्हटलेले शब्द नेहमी म्हणायचा.
"इथे तुझं स्वागत आहे. तू इथे सुरक्षित आहेस."
बाळा, आमच्याबरोबरच्या तुझ्या आयुष्यातल्या प्रत्येक दिवशी हेच शब्द तुझी वाट पाहत आहेत.
रामायण मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: रामायण, Yuddha कांड · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
बिभीषणानं रामाकडे घेतलेला आश्रय वाल्मीकी रामायणाच्या युद्धकांडात सांगितला आहे, आणि आश्रय मागायला येणाऱ्या कोणालाही परत न पाठवण्याचं रामाचं व्रत, म्हणजे शरणागतीचं तत्त्व, पुढच्या काळातल्या वैष्णव भक्तीचा, विशेषतः दक्षिण भारतात, केंद्रबिंदू बनलं. श्रीलंकेतही बिभीषणाची आठवण ठेवली जाते, जिथे केलनिया मंदिरात त्याचा सन्मान होतो. महाकाव्यातल्या मोठ्या मोहिमांपेक्षा हा प्रसंग त्याच्या नैतिक शांततेमुळे वेगळा ठरतो: एक धाकटा भाऊ प्रेमानं खरं बोलतो, शापाऐवजी आशीर्वाद देऊन निघतो, आणि हनुमानानं ग्वाही दिल्यावर राम त्याला मिठी मारून त्याचं स्वागत करतो. होणाऱ्या आईला यातून खोल दिलासा मिळतो: येणाऱ्या प्रत्येक बाळाचं 'इथे तुझं स्वागत आहे' असं म्हणून स्वागत होईल, असं वचन.
बिभीषणाचं स्वागत करताना रामानं म्हटलेले शब्द, की आश्रय मागायला येणाऱ्या कोणाचंही तो रक्षण करेल, युद्धकांडात शरणागतीचा श्लोक म्हणून जपले जातात आणि रामानुजांच्या परंपरेतल्या श्रीवैष्णव शिकवणीचा तो गाभा आहे. तमिळनाडूतल्या श्रीरंगम येथे परंपरा सांगते की रामानं बिभीषणाला रंगनाथाची मूर्ती दिली, आणि लंकेला घरी परतताना तो कावेरीतल्या एका बेटावर थांबला तेव्हा ती मूर्ती तिथेच स्थिरावली; म्हणूनच तो महान शयन केलेला देव दक्षिणेकडे, लंकेकडे तोंड करून आहे असं म्हणतात. हिंदू परंपरेतल्या चिरंजीवांमध्येही बिभीषणाची गणना होते. होणाऱ्या आईसाठी ही गोष्ट स्वागत करणं, आश्रय देणं आणि रक्षण करणं यांचा एक सौम्य धडा आहे.
बाळासोबत विचार करा
तुम्हाला अनोळखी वाटत असताना कोणी तुमचं प्रेमानं स्वागत केलं होतं?
संकल्प: माझं मन आणि माझं घर माझ्या बाळासाठी एक सुरक्षित, स्वागत करणारी जागा आहे.
आशीर्वाद: तुम्हाला आणि तुमच्या बाळाला जे बरोबर आहे त्याच्या बाजूनं उभं राहण्याचं धैर्य मिळो, आणि तुम्हाला नेहमी दयाळू माणसांचा आश्रय मिळो.
पात्रे
- बिभीषण
- — चुकीला बरोबर न म्हणणारा एक सौम्य भाऊ.
- राम
- — तो आपल्याकडे येणाऱ्या सगळ्यांना आश्रय देतो.
- हनुमान
- — तो बिभीषणाच्या बाजूनं प्रेमानं बोलतो.
बोध
प्रेमानं आणि शांतपणे योग्य गोष्टीच्या बाजूनं उभं राहिल्यानं नवे दरवाजे उघडतात.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या लाडक्या, तू नेहमी सौम्य आवाजात योग्य गोष्टीच्या बाजूनं बोलावंस.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
बिभीषणावर विश्वास ठेवायला रामाला कोणी मदत केली?
स्रोत: वाल्मीकी रामायण, युद्धकांड (बिभीषणाची शरणागती)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी विष्णुसहस्रनाम जप करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 31व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- राम आणि गावातला दिवा · दिवस 132
अशीच गोष्ट
दीपावली ही अयोध्येने रामाच्या स्वागतासाठी दिवे लावलेली रात्र म्हणून आठवली जाते, आणि परंपरा सांगते की किती दिलं यापेक्षा प्रेमाने दिलं हे जास्त महत्त्वाचं असतं. आईच्या शांत मनावरच्या अभ्यासानुसार दिवा लावण्यासारखे साधे विधी दिवसाच्या शेवटी मनाला शांत आधार देऊ शकतात.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
बिभीषणाला रामाचा आश्रय ही गोष्ट काय शिकवते?
परंपरा सांगते की रामानं केलेलं बिभीषणाचं स्वागत शरणागती दाखवतं, म्हणजे आश्रय मागणाऱ्या प्रत्येकाला आश्रय देण्याचं वचन. अनेक पालकांना यात ते तयार करत असलेल्या घराचं हृदयस्पर्शी चित्र दिसतं. आईच्या शांत मनावरचं संशोधन सुचवतं की सुरक्षित आणि स्थिर वाटणं होणाऱ्या पालकांसाठी चांगलं असतं.
बिभीषणाला रामाचा आश्रय गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 31 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.