Garbh Katha
મફત શરૂ કરો

Jataka · દિવસ 242 · અઠવાડિયું 35

ભેંસ અને મૂક સાક્ષી

એક મોટો પાડો નદીના ઠંડા કાદવમાં આરામ કરે છે. એક તોફાની વાંદરો તેને વારંવાર પજવે છે, પણ પાડો શાંત રહે છે.

વાર્તાની શીખ: ધીરજ આપણી અંદરની શાંતિની રક્ષા કરે છે, અને હળવી ધીરજ બીજાને પણ બદલી શકે છે.

આ વાર્તામાં

પાત્રો
પાડો (બોધિસત્ત્વ), વાંદરો, વૃક્ષ-આત્મા
સ્રોત ગ્રંથ
જાતક કથાઓ
વાંચન સમય
4 મિનિટ (મોટેથી વાંચતાં)

દિવસ 242 એક નજરે

અઠવાડિયું
અઠવાડિયું 35 · 7 માંથી દિવસ 4
ત્રિમાસિક
ત્રિમાસિક 3
આ અઠવાડિયે બાળક
કિડની પૂરી વિકસી ગઈ છે. જગ્યા ઓછી છે, એટલે હલનચલન હવે પડખું ફરવા અને ખેંચાણ જેવી લાગે છે. અઠવાડિયું 35: બાળકનો વિકાસ

બૌદ્ધ પરંપરા મહિષ જાતકને ક્ષાંતિનો ઉપદેશ માને છે, એવી ધીરજભરી સહનશીલતા જે અંદરની શાંતિની રક્ષા કરે છે. તે માતા-પિતાને ઉશ્કેરણીનો શાંતિથી સામનો કરવા વિશે વિચારવા પ્રેરે છે, એક એવી કળા જેની દરેક બાળક પરીક્ષા લેશે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધન સૂચવે છે કે ધીમા શ્વાસથી શરીરની તણાવની પ્રતિક્રિયા હળવી થઈ શકે છે.

ગુસ્સે થવું સહેલું છે. તેમાં કંઈ ખર્ચ નથી થતો. ધીરજ અઘરી છે. પણ શાંતિ એક ખજાનો છે

દરેક સવારે જંગલનો એક મોટો પાડો નદી કિનારેના ઠંડા કાદવમાં ઊતરતો અને ત્યાં કલાકો સુધી, ખભા સુધી ડૂબીને, જંગલને સાંભળતો ઊભો રહેતો. તેની ચામડી ભીની માટીના રંગની હતી. તેનાં શિંગડાં માથા પરથી બે વાંકા ચંદ્રની જેમ પાછળ વળેલાં હતાં. તેમના પર ડ્રેગનફ્લાય બેસતી. નાની માછલીઓ તેની ખરીને ચૂંટતી. જાતક કથાઓ કહે છે કે આ પાડો તેના ઘણા જન્મોમાંના એકમાં બોધિસત્ત્વ હતો.

ઉપર, એક ઊંચા વડના ઝાડ પર, એક વાંદરો રહેતો હતો. તે બેચેન ઊર્જા અને તોફાનથી ભરેલો હતો. શાંત દુનિયાને છંછેડીને શું થાય છે તે જોવું, એ તેની મનગમતી રમત હતી.

એક ગરમ બપોરે વાંદરાએ પાડાને નદીમાં સ્થિર ઊભેલો જોયો. વાંદરાને એ સ્થિરતા જાણે આમંત્રણ જેવી લાગી.

પહેલાં તે નીચી ડાળી પર ઝૂલીને આવ્યો અને અવિવેકી નામો બોલવા લાગ્યો. પાડો હાલ્યો પણ નહીં.

પછી તેણે વધારે પાકેલાં બોર તોડ્યાં અને પાડાની પહોળી પીઠ પર ફેંક્યાં. તેનાથી જાંબલી ડાઘ પડ્યા. પાડાએ ફક્ત પોતાની લાંબી પાંપણવાળી આંખો પટપટાવી, જાણે કોઈ માખી બેઠી હોય.

વાંદરો વધુ હિંમતવાન થયો. તે પાડાની પાછળ ચુપકેથી ગયો, જોરથી તેની પૂંછડી ખેંચી અને ખડખડાટ હસતો ઝાડ પર પાછો દોડી ગયો. પાડાએ ધીમેથી પોતાનું મોટું માથું ફેરવ્યું, મીઠા ઘાસની સુગંધવાળો હળવો નિસાસો નાખ્યો, અને પાછો આરામમાં લાગી ગયો.

વાંદરાને સમજાયું નહીં. ગુસ્સાભરી ગર્જના ક્યાં હતી? ધસી આવવાનું ક્યાં હતું? મજા ક્યાં હતી?

દિવસે દિવસે વાંદરો પોતાનાં તોફાન કરતો રહ્યો. તે પાડાની પીઠ પર કૂદીને ઘોડાની જેમ સવારી પણ કરતો, એડીઓ મારતો. તોય પાડો શાંત રહ્યો.

વડના ઝાડમાં એક વૃક્ષ-આત્મા, એક યક્ષ, રહેતો હતો, જે સેંકડો વર્ષોથી જંગલને જોતો આવ્યો હતો. છેવટે યક્ષ બોલ્યો, તેનો અવાજ સૂકાં પાંદડાંના ખડખડાટ જેવો હતો.

"મહાન પાડા," તેણે કહ્યું, "તું આ મૂરખ જીવને કેમ સહન કરે છે? તું તો શિંગડાંના એક ઝટકાથી તેને બીજી ખીણમાં ફેંકી શકે એટલો મજબૂત છે."

પાડાએ એક લાંબો, ધીમો શ્વાસ લીધો. તેની આસપાસ પાણીમાં લહેરો ઊઠી. જ્યારે તેનો અવાજ આવ્યો, ત્યારે તે નદી જેવો ઊંડો અને સ્થિર હતો.

"જો હું ગુસ્સે થાઉં," તેણે કહ્યું, "તો હું મારી પોતાની શાંતિ આપી દઉં છું. મારી શક્તિ નાની, મૂરખ વસ્તુઓને કચડવા માટે નથી. ગુસ્સે થવું સહેલું છે. તેમાં કંઈ ખર્ચ નથી થતો. ધીરજ અઘરી છે. પણ શાંતિ એક ખજાનો છે, અને હું તેની રક્ષા કરવા માંગું છું."

તે થોડું અટક્યો. "તે એક બેચેન નાનો જીવ છે. જંગલમાં તેની ઊર્જા માટે જગ્યા છે, અને મારા હૃદયમાં ધીરજ માટે જગ્યા છે. કદાચ એક દિવસ તે શીખશે."

ઉપર, પાંદડાંમાં સંતાયેલો વાંદરો થીજી ગયો. તે સાંભળતો હતો, વિચારતો હતો કે પાડો ફરિયાદ કરશે. તેણે આની અપેક્ષા નહોતી રાખી.

દરેક શબ્દ તેના પર શાંત તળાવમાં પડેલા કાંકરાની જેમ પડ્યો. તેણે પોતાના હાથ તરફ જોયું, એ હાથ જેણે બોર ફેંક્યાં હતાં અને પૂંછડી ખેંચી હતી. પહેલી વાર તેને પોતે ચતુર ન લાગ્યો. તેને પોતે નાનો લાગ્યો.

હવે તેણે પાડાને જુદી રીતે જોયો. કોઈ મોટા, નીરસ નિશાન તરીકે નહીં, પણ એવા કોઈ તરીકે જેની પાસે એવી શક્તિ હતી જે વાંદરાએ પહેલાં ક્યારેય જોઈ નહોતી: અંદરથી કે બહારથી ધકેલાઈ ન જવાની શક્તિ.

ધીમે ધીમે, ચૂપચાપ, વાંદરો ઝાડ પરથી નીચે ઊતર્યો. ઘાસમાં પડેલી સૌથી પાકી, સૌથી મીઠી કેરી તેણે શોધી, જે તે પોતાના માટે સાચવી રાખતો હતો.

તે નદી કિનારે ચાલ્યો. તેની અકડ જતી રહી હતી. તે સંભાળીને એક પગ બીજાની આગળ મૂકતો હતો.

પાડાએ તેને આવતો જોયો. તેની આંખોમાં ગુસ્સો નહોતો, અને અભિમાન પણ નહોતું. ફક્ત શાંતિ.

વાંદરો પાણીના કિનારે પહોંચ્યો અને માથું નમાવ્યું. તેણે કેરી આગળ ધરી.

"મહાન જીવ," તેણે ધીમેથી કહ્યું. "મને માફ કરો."

પાડાએ ધીમેથી આંખો પટપટાવી. તેણે પોતાનું મોટું, નરમ નાક લંબાવ્યું અને વાંદરાના હાથમાંથી હળવેથી કેરી લઈ લીધી.

વધુ શબ્દોની જરૂર નહોતી.

તે દિવસથી વાંદરો બદલાઈ ગયો. તે હજી ઊંચી ડાળીઓ પર રહેતો, પણ હવે મુશ્કેલી ઊભી કરવાનો પ્રયત્ન નહોતો કરતો. ઘણી વાર તે નદી ઉપરની ડાળી પર બેસીને કાદવમાં ઊભેલા પોતાના મોટા, ધીરજવાન મિત્રને જોતો. ક્યારેક તે પાડાના નાકની બરાબર સામે એક પાકું અંજીર નાખતો.

ડ્રેગનફ્લાય પાડાનાં શિંગડાં પર પાછી આવી, અને નદી તેની આસપાસ ધીમી, ભૂરી અને હૂંફાળી વહેતી રહી.

મારા નાનકડા, એવા દિવસો આવશે જ્યારે કોઈ તારી પૂંછડી ખેંચશે. ત્યારે તને પાડાનો ઊંડો, ધીમો શ્વાસ મળે.

આગળની વાર્તા વાંચો →પોતાની કસોટી કરનાર વિદ્વાન

જાતક માંથી વધુ

3 મિનિટ વાંચન · ગર્ભાવસ્થા અને 3–8 વર્ષનાં બાળકો

સ્રોત: જાતક કથાઓ · પરંપરાગત પુનઃકથન

આ વાર્તા પાછળ

બુદ્ધના પૂર્વજન્મોની પાલિ જન્મકથાઓ, એટલે કે સેંકડો જાતક કથાઓમાં, મહિષ જાતક એ માટે જુદી તરી આવે છે કે તેનો નાયક કેટલું ઓછું કરે છે. બોધિસત્ત્વ જંગલના એક મોટા પાડા તરીકે દેખાય છે, જે શિંગડાંના એક ઝટકાથી વાંદરાની પજવણી બંધ કરી શકે, છતાં બસ નદીના કાદવમાં ધીમા શ્વાસ લેતો રહે છે. જ્યાં ઘણાં જાતક ચતુરાઈ કે હિંમતભર્યા બચાવ પર ફરે છે, ત્યાં અહીં આખું નાટક સંયમનું છે, અને વૃક્ષ-આત્માનો પ્રશ્ન પાડાને સમજાવવા દે છે કે ગુસ્સો તેની પોતાની શાંતિ છીનવી લેશે. વાંદરો સજાથી નહીં, પણ દયાના શબ્દો સાંભળીને બદલાય છે. ભાવિ માતા માટે તે નાની નાની ચીડ ભેગી થાય ત્યારે શાંતિ સાચવવાનું હળવું ચિત્ર આપે છે.

બાળક સાથે વિચારો

ઘોંઘાટથી ભરેલી દુનિયામાં પોતાની શાંતિની રક્ષા કરવાનો તમારા માટે શો અર્થ છે?

સંકલ્પ: મારી શાંતિ મારી શક્તિ છે, અને હું તેને આપી નહીં દઉં.

આશીર્વાદ: તમને શાંત રહેવાની શક્તિ મળે, અને એ સમજ મળે કે એ જ સૌથી મોટી શક્તિ છે.

પાત્રો

પાડો (બોધિસત્ત્વ)
— ધીરજવાન અને શાંત, તે પોતાની શાંતિને ખજાનાની જેમ સાચવે છે.
વાંદરો
— એક રમતિયાળ તોફાની જે દયાળુ બનતાં શીખે છે.
વૃક્ષ-આત્મા
— વડનો જૂનો આત્મા જે એક સમજદાર પ્રશ્ન પૂછે છે.

બોધ

ધીરજ આપણી અંદરની શાંતિની રક્ષા કરે છે, અને હળવી ધીરજ બીજાને પણ બદલી શકે છે.

તમારા બાળકને શું કહેવું

મારા નાનકડા, તારું હૃદય સૌમ્ય પાડાની જેમ શાંત રહે. શાંતિ એક ખજાનો છે, અને તું મારો ખજાનો છે.

મોટાં થાય ત્યારે પૂછજો

તને શું લાગે છે, પાડો વાંદરા પર કેમ ગુસ્સે ન થયો?

સ્રોત: જાતક કથાઓ (મહિષ જાતક)

આ વાર્તાનો ભાવ દિવસભર સાથે રાખવા થોડી મિનિટ ધ્યાન અને શ્વાસ અજમાવો અને ગર્ભાવસ્થાના 35મા અઠવાડિયાની માહિતી વાંચો.

સંબંધિત વાર્તાઓ

  • ગુરુની બે યાત્રાઓ · દિવસ 218

    એ જ મૂલ્ય

    મહાભારત પરંપરાની આ લોકપ્રિય બોધકથા કહે છે કે આપણે બીજામાં એ જ જોઈએ છીએ જે આપણી અંદર હોય છે. તે માતા-પિતાને પોતે દુનિયાને કઈ નજરે જુએ છે તે તરફ ધ્યાન આપવા કહે છે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધનો સૂચવે છે કે વધુ દયાળુ, ઉદાર દૃષ્ટિ કેળવવાથી રોજનો તણાવ હળવો થઈ શકે છે.

વારંવાર પૂછાતા પ્રશ્નો

ભેંસ અને મૂક સાક્ષી વાર્તા શું શીખવે છે?

બૌદ્ધ પરંપરા મહિષ જાતકને ક્ષાંતિનો ઉપદેશ માને છે, એવી ધીરજભરી સહનશીલતા જે અંદરની શાંતિની રક્ષા કરે છે. તે માતા-પિતાને ઉશ્કેરણીનો શાંતિથી સામનો કરવા વિશે વિચારવા પ્રેરે છે, એક એવી કળા જેની દરેક બાળક પરીક્ષા લેશે. માતાની શાંતિ વિશેનાં સંશોધન સૂચવે છે કે ધીમા શ્વાસથી શરીરની તણાવની પ્રતિક્રિયા હળવી થઈ…

ભેંસ અને મૂક સાક્ષી ગર્ભાવસ્થાના કયા અઠવાડિયા માટે છે?

આ વાર્તા ગર્ભાવસ્થાના અઠવાડિયા 35 માટે છે, પણ તમે કોઈ પણ અઠવાડિયે બાળકને સંભળાવી શકો છો.

બધી ગુજરાતી વાર્તાઓ →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंमराठीत वाचा

કોઈ સગર્ભાને મોકલો