Krishna Leela · दिवस 27 · आठवडा 4
वाट पाहणारे हात

म्हातारी फलावती गोकुळात फळे विकते आणि तिला छोट्या कृष्णाला भेटायचे असते. कृष्ण आपल्या छोट्या हातांत तांदूळ घेऊन धावतो, पण वाटेत बहुतेक सांडून जातात.
गोष्टीचे तात्पर्य: प्रेमाने दिलेले, दिलेल्यापेक्षा जास्त होऊन परत येते.
या गोष्टीत
- पात्रे
- फलावती, छोटा कृष्ण, यशोदा
- मूळ ग्रंथ
- भागवत पुराण
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 27 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 4 · ७ पैकी दिवस 6
- तिमाही
- तिमाही 1
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 4: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- वाट पाहणारे हात
- मंत्र
- महामृत्युंजय मंत्र
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
परंपरा मानते की कृष्णाने खरे स्वीकारले ते फलावतीचे धीराचे प्रेम आणि मोकळ्या हाताने देणे, कोणत्याही फळापेक्षा जास्त. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन असे सुचवते की उदारपणा आणि एखाद्या गोष्टीची आशेने वाट पाहणे, हे दोन्ही आईच्या स्वास्थ्याच्या भावनेला आधार देऊ शकतात.
तिने ते त्याच्याकडून जणू सोनेच असल्यासारखे जपून घेतले
"फळं घ्या! ताजी फळं! फळं घ्या!" डोक्यावर विणलेली मोठी टोपली तोलत गोकुळाच्या धुळीच्या गल्लीतून हळूहळू चालत ती म्हातारी फळवाली हाक मारत होती.
तिचे नाव होते फलावती. तिची पाठ वाकली होती आणि पावले संथ होती. रोज सकाळी ती गावाबाहेरच्या आपल्या छोट्या बागेतून आंबे, जांभळे, केळी आणि अंजीर विकायला घेऊन येई. लोक तिला पैशांनी नव्हे, तर मूठभर धान्याने मोबदला देत, तेव्हाची तशी रीत होती.
पण फलावतीची एक गुप्त इच्छा होती. सगळे ज्या छोट्या मुलाबद्दल बोलत, त्याला फक्त एकदा भेटावे. नंद आणि यशोदेचा मुलगा, कृष्ण. तिने त्याच्या खोड्यांबद्दल, त्याच्या हसण्याबद्दल, आणि त्याच्या भोवती सगळे गाव कसे उजळून निघते त्याबद्दल ऐकले होते. रोज ती नंदांच्या दारावरून जाई, आणि रोज आशा बाळगे.
"फळं घ्या! ताजी फळं!"
त्या सकाळी घरात छोट्या कृष्णाने तिची हाक ऐकली. तो धावत आईकडे गेला.
"मैय्या, मला फळं हवीत!"
"मग त्यासाठी मोबदला द्यायला हवा," यशोदा हसून म्हणाली. "कोठीतून थोडे धान्य घे."
कृष्ण तांदूळ ठेवलेल्या मोठ्या मातीच्या रांजणाकडे धावला. त्याच्या दोन छोट्या हातांत मावेल तेवढे तांदूळ त्याने ओंजळीत घेतले, आणि पाय नेतील तितक्या वेगाने तो दारातून फळवालीकडे धावत सुटला.
पण त्याचे हात फार छोटे होते, आणि तो फार वेगाने धावत होता. धावताना तांदूळ त्याच्या बोटांमधून गळत गेले. थोडे उंबरठ्यावर पडले. थोडे अंगणात पडले. आणखी थोडे गल्लीत पडले. धापा टाकत, हसत तो फलावतीपाशी पोहोचला, तेव्हा त्याच्या ओंजळीत फक्त काही दाणेच उरले होते.
त्याने ते अभिमानाने तिच्यापुढे धरले. "फळांसाठी!"
फलावतीने टोपली खाली ठेवली. तिने काळ्याभोर कुरळ्या केसांच्या, धुळीने माखलेल्या पायांच्या आणि चमकत्या डोळ्यांच्या त्या छोट्या मुलाकडे पाहिले. तिने त्याच्या हातातल्या तांदळाच्या त्या काही दाण्यांकडे पाहिले. तिचे मन इतके भरून आले की तिला बोलताच येईना.
ती म्हणाली नाही, "हे पुरेसे नाही." तिने दाणे मोजले नाहीत. तिने ते त्याच्याकडून जणू सोनेच असल्यासारखे जपून घेतले, आणि आपल्या टोपलीत टाकले.
मग ती त्याचे हात फळांनी भरू लागली. एक आंबा. आणखी एक आंबा. केळ्यांचा घड. मूठभर जांभळे. अंजीर. त्याला आणखी धरता येईना, आणि फळे त्याच्या हनुवटीपर्यंत रचली गेली, तोपर्यंत ती देतच राहिली.
कृष्ण खूप खूप हसला. मग चवड्यांवर उभे राहून त्याने त्या म्हातारीच्या गालावर एक पटकन, चिकट पापा घेतला, आणि हात भरलेले घेऊन, वाटेत एक-दोन जांभळे टाकत, धावत घरात गेला.
फलावती खूप वेळ गालावर हात ठेवून गल्लीत उभी राहिली. या क्षणासाठी तिने कितीतरी सकाळी वाट पाहिली होती. आणि आता तो क्षण आला होता, तर तो पुरेशापेक्षाही जास्त वाटत होता. तिची टोपली जवळजवळ रिकामी झाली होती, किंवा काही तांदळाच्या दाण्यांसाठी तिने सकाळभराची फळे देऊन टाकली होती, याची तिला काहीच पर्वा नव्हती.
शेवटी घरी जाण्यासाठी तिने टोपली पुन्हा डोक्यावर उचलली.
ती जड होती.
ती थांबली. तिने टोपली खाली उतरवली आणि आत पाहिले.
जिथे ते काही तांदळाचे दाणे पडले होते, तिथे टोपली भरलेली होती. तांदळाने नव्हे. चमचमणाऱ्या रत्नांनी. लाल माणके, हिरवे पाचू आणि पांढरे मोती, सकाळच्या उन्हात झळाळत.
फलावती तिथेच धुळीत बसली आणि डोळ्यांत पाणी येईपर्यंत हसत राहिली.
जुन्या कथा सांगतात की तेव्हा तिला कळले काय घडले होते. तिने मनापासून, आपल्याकडचे सगळे देऊन टाकले होते, आणि बदल्यात काहीच मागितले नव्हते. आणि कृष्णाने बदल्यात तिला सगळे काही दिले होते. फळांमुळे नव्हे. इतके दिवस देण्यासाठी वाट पाहिलेल्या तिच्या प्रेमामुळे.
त्या दिवशी ती नेहमीसारखीच हळूहळू घरी गेली. पण ती गुणगुणत होती. आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळी, आणि त्यानंतर प्रत्येक सकाळी, ती गोकुळाच्या गल्लीतून "फळं घ्या! ताजी फळं!" अशी हाक मारत जात राहिली, न जाणो धुळीने माखलेल्या पायांचा एखादा छोटा मुलगा धावत आला तर.
नंदांच्या घराच्या उंबरठ्यावर, जिथे पडले होते तिथे, अजूनही काही तांदळाचे दाणे उन्हात पांढरेशुभ्र चमकत होते.
माझ्या बाळा, तू आमच्यासाठी जे काही आणशील, अगदी काही दाणेसुद्धा, ते आमचे मन काठोकाठ भरून टाकेल.
कृष्ण लीला मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: भागवत पुराण, खंड 10 · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
भागवत पुराणाच्या दहाव्या स्कंधाच्या अकराव्या अध्यायात, एक फळवाली गोकुळाच्या गल्ल्यांमधून हाक मारत असते, आणि छोटा कृष्ण तिला मोबदला देण्यासाठी आपल्या छोट्या ओंजळीत धान्य घेऊन धावत येतो. धावताना बहुतेक धान्य गळून जाते, तरीही ती त्याचे हात फळांनी भरते, आणि तिची टोपली रत्नांनी भरलेली आढळते. कृष्णलीलेच्या कथाकथनात आणि भक्तिगीतांमध्ये हा प्रसंग फार लाडका आहे. या पुनर्कथनात तिचे नाव फलावती ठेवले आहे आणि त्या बाळाला भेटण्याची तिची गुप्त इच्छा दाखवली आहे, म्हणजे ही भेट दोन मोकळ्या मनांची भेट वाटावी. गर्भावस्थेसाठी ही एक गोड आठवण आहे की पूर्ण मनाने दिलेले प्रेम छोट्या हातांत किती मावते यावरून कधीच मोजले जात नाही.
बाळासोबत विचार करा
आज स्वतःशी किंवा आजूबाजूच्या जगाशी वागताना, बाळासाठी प्रेमाची शांत भेट म्हणून तुम्ही धीर कसा धरू शकता?
संकल्प: मी धीराची आहे आणि माझे मन प्रेमाने भरलेले आहे. माझे मनापासूनचे प्रयत्न माझ्या बाळासाठी एक सुंदर आणि मोलाची भेट आहेत.
आशीर्वाद: तुमचे मन धीराच्या शांत कृपेने भरून जावो, आणि तुमच्या स्वतःच्या समर्पित प्रेमाचे आणि प्रयत्नांचे अपार मोल तुम्हाला उमगो.
पात्रे
- फलावती
- — धीराची इच्छा बाळगणारी एक प्रेमळ फळवाली.
- छोटा कृष्ण
- — तो उत्सुक छोट्या हातांनी तिच्याकडे धावतो.
- यशोदा
- — त्याची आई, जी त्याला धान्याने मोबदला द्यायला शिकवते.
बोध
प्रेमाने दिलेले, दिलेल्यापेक्षा जास्त होऊन परत येते.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या बाळा, मी मोकळ्या, प्रेमळ हातांनी तुझी वाट पाहत आहे.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
फलावतीने कृष्णाला काय दिले, आणि तिला बदल्यात काय मिळाले?
स्रोत: भागवत पुराण, दशम स्कंध, अध्याय ११ (फळवाली)
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 4व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- लोण्यासाठी वितळणारं मन · दिवस 213
अशीच गोष्ट
परंपरा सांगते की कृष्णाच्या लोण्याच्या लीला प्रत्येक रागावण्याला मऊ करणारं प्रेम दाखवतात. भविष्यातल्या खोड्यांना हसू आणि उबदारपणाने सामोरं जाण्याची कल्पना करायची संधी ही कथा पालकांना देते. आईच्या शांत मनावरील अभ्यास सुचवतात की गर्भावस्थेतले हलके, आनंदी क्षण रोजचा ताण कमी करू शकतात.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
वाट पाहणारे हात ही गोष्ट काय शिकवते?
परंपरा मानते की कृष्णाने खरे स्वीकारले ते फलावतीचे धीराचे प्रेम आणि मोकळ्या हाताने देणे, कोणत्याही फळापेक्षा जास्त. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन असे सुचवते की उदारपणा आणि एखाद्या गोष्टीची आशेने वाट पाहणे, हे दोन्ही आईच्या स्वास्थ्याच्या भावनेला आधार देऊ शकतात.
वाट पाहणारे हात गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 4 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.