Garbh Katha
मोफत सुरू करा

Mahabharata · दिवस 59 · आठवडा 9

अर्जुन आणि शांत तलाव

लहानग्या अर्जुनाचे बाण सारखे चुकतात, आणि तो ताणलेला आणि अस्वस्थ होतो. गुरू द्रोण त्याला एक शांत तलाव दाखवतात, जो एकटा सोडला तरच स्वच्छ होतो.

गोष्टीचे तात्पर्य: शांत मनामुळे आपलं कौशल्य उजळून दिसतं.

या गोष्टीत

पात्रे
अर्जुन, गुरू द्रोण
मूळ ग्रंथ
महाभारत
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

दिवस 59 एका नजरेत

आठवडा
आठवडा 9 · ७ पैकी दिवस 3
तिमाही
तिमाही 1
या आठवड्यात बाळ
आठवडा 9: बाळाची वाढ

भारतीय परंपरेत फार पूर्वीपासून शांत मनाची तुलना स्थिर पाण्याशी केली जाते, आणि गुरूंनी शतकानुशतकं ही प्रतिमा वापरली आहे. आईच्या मनःशांतीवरचं संशोधन सांगतं की विचार जबरदस्तीने दूर ढकलण्याऐवजी हळू श्वास घेऊन त्यांना शांत होऊ दिल्याने गरोदरपणातली काळजी कमी होऊ शकते.

आकाश अजूनही तिथेच आहे. मला फक्त ते दिसत नाहीये.

अर्जुनाचा बाण नेमापासून एक वीतभर खाली गवतात धप्पकन रुतला, आणि त्याने दात आवळून दुसरा बाण उचलला.

तो तेव्हा अजून लहान होता, आपल्या भावांबरोबर गुरू द्रोणांच्या वनातल्या आश्रमात शिकत होता. प्रत्येक दिवस धड्यांनी भरलेला असायचा. पांडव राजकुमार घोडेस्वारी आणि पोहणं शिकायचे, धनुष्याला दोरी लावायला आणि ताऱ्यांचं वाचन करायला शिकायचे. त्या सगळ्यांमध्ये अर्जुन सगळ्यात जास्त सराव करायचा. तो पक्ष्यांच्या आधी उठायचा आणि चंद्र उगवल्यावर झोपायचा.

पण या ऋतूत काहीतरी बिघडलं होतं. त्याचे बाण भरकटू लागले होते. एक थोडा वर गेला. पुढचा थोडा खाली. आणि तो जितका जास्त प्रयत्न करायचा, तितका जास्त नेम चुकायचा. त्याचे खांदे ताठ झाले. जबडा आवळला गेला. श्वाससुद्धा छोटा आणि जलद झाला.

त्या संध्याकाळी, दिवसभर नेम चुकल्यानंतर, त्याने धनुष्य खाली फेकलं आणि डोकं हातात धरून एका दगडावर बसला.

गुरू द्रोणांनी त्याला पाहिलं. ते रागावले नाहीत. ते फक्त म्हणाले, "चल, अर्जुना. माझ्याबरोबर फिरायला चल."

ते दोघं झाडांमधून चालत गेले. वाट गळलेल्या पानांनी मऊ झाली होती. डोक्यावर पोपट किलबिलत होते, आणि आभाळ सोनेरी झाल्यावर शांत झाले. शेवटी ते उंच सालवृक्षांच्या कड्यात लपलेल्या एका छोट्या तलावापाशी आले.

तलाव अगदी स्थिर होता. त्यावर एकही तरंग नव्हता. त्याच्या पृष्ठभागावर अर्जुनाला सारं आकाश दिसत होतं: गुलाबी ढग, पहिली फिकट चांदणी, झाडांचे काळे शेंडे, अगदी पलीकडच्या बाजूला एका पायावर उभा असलेला बगळासुद्धा. सगळं तिथे होतं, स्वच्छ आणि उजळ, जणू पहिल्या जगाखाली शांतपणे पहुडलेलं दुसरं एक जग.

"पाण्यात पाहा," द्रोण म्हणाले. "तुला काय दिसतं?"

"मला आकाश दिसतं," अर्जुन म्हणाला. "झाडं दिसतात. माझा स्वतःचा चेहरा दिसतो."

द्रोणांनी खाली वाकून एक छोटा खडा उचलला, आणि तलावाच्या मधोमध टाकला.

डुबुक.

तरंग पसरत गेले, मोठे मोठे होत. गुलाबी ढगांचे तुकडे झाले. चांदणी थरथरली आणि दिसेनाशी झाली. बगळा एक हलणारा राखाडी ठिपका झाला. अर्जुनाचा स्वतःचा चेहरा आकारांचा गोंधळ झाला.

"आता काय दिसतं?"

"काहीच स्पष्ट नाही," अर्जुन म्हणाला. "सगळं हलतंय."

"आकाश गेलं का?"

"नाही, गुरुजी. आकाश अजूनही तिथेच आहे. मला फक्त ते दिसत नाहीये."

द्रोण हसले. "मग वाट पाहा. आकाश कधीच जात नाही; आपण फक्त पाणी स्थिर होण्याची वाट पाहतो."

मग ते वाट पाहत राहिले. अर्जुनाला काहीतरी करायचं होतं. हात पुढे करून पाणी सपाट करावं असं त्याला वाटत होतं. पण द्रोणांनी मान हलवली.

"हात लावला तर आणखी तरंग उठतील. फक्त बस. फक्त श्वास घे."

अर्जुन बसला. त्याने संध्याकाळची गार हवा हळूच आत घेतली. हळूच बाहेर सोडली. एक रातकिडा गाऊ लागला. पाण्यावरचे तरंग फिकट होत गेले. हळूहळू ढगांचे तुकडे पुन्हा जुळले. चांदणी परत आली, स्थिर आणि उजळ. बगळा आपल्या एका बारीक पायावर पुन्हा पूर्ण दिसू लागला. आणि मधोमध अर्जुनाचा चेहरा होता, आता शांत, त्याच्याकडे वर पाहत.

"तुझं मन या तलावासारखं आहे," द्रोण हळुवारपणे म्हणाले. "शांत मन गोष्टी जशा आहेत तशा दाखवतं. तू काळजीत असतोस, किंवा स्वतःवर चिडतोस, तेव्हा जणू दिवसभर त्यात खडे टाकत असतोस. नेम अजूनही तिथे असतो. तुझं कौशल्य अजूनही तिथे असतं. फक्त तरंगांमधून तुला ते दिसत नाही."

अर्जुन खूप वेळ गप्प राहिला. मग त्याने विचारलं, "गुरुजी, तलाव शांत कसा ठेवायचा?"

"जबरदस्तीने नाही," द्रोण म्हणाले. "जबरदस्तीने आणलेली शांतता म्हणजे आणखी एक खडाच. आपल्या श्वासाकडे लक्ष दे. त्याला हळू होऊ दे. तरंग जसे शांत होतात, तसा प्रत्येक विचार शांत होऊ दे. मग पाहा."

दुसऱ्या दिवशी सकाळी अर्जुन लवकरच सरावाच्या मैदानावर आला. धनुष्य उचलण्याआधी तो स्थिर उभा राहिला आणि त्याने डोळे मिटले. सालवृक्षांखालचा तो लपलेला तलाव त्याने डोळ्यांसमोर आणला. त्याने श्वास लांब आणि हळू होऊ दिला. त्याचे खांदे सैल झाले आणि जबडा मोकळा झाला, हे त्याला जाणवलं.

मग त्याने डोळे उघडले, दोरी ओढली, आणि फक्त नेमाकडे पाहिलं. आपल्या काळज्यांकडे नाही. कालच्या चुकलेल्या नेमांकडे नाही. फक्त नेमाकडे.

बाण सरळ आणि अचूक गेला.

त्याने आरडाओरडा केला नाही की उड्या मारल्या नाहीत. तो फक्त हसला, पुन्हा श्वास घेतला, आणि पुढचा बाण त्याच शांतपणे ओढला. त्याच्या भावांच्या लक्षात आलं की तो वेगळा वाटतोय. कसा कुणास ठाऊक, हलका, जणू आपल्या आत एक शांत जागा घेऊन फिरतोय.

मोठा झाल्यावर अर्जुन सगळ्या देशातला सर्वोत्तम धनुर्धर झाला. पण त्याला नेहमी आठवायचं की तो खऱ्या अर्थाने शिकलेली पहिली गोष्ट धनुष्य ओढणं नव्हती. ती होती शांत पाण्याजवळ बसून तरंग शांत होण्याची वाट पाहणं.

आज रात्रीसुद्धा, जंगलात कुठेतरी, तो छोटा तलाव सालवृक्षांखाली शांत पहुडलाय, आपल्या पाण्यात सारं आकाश सामावून.

बाळा, जेव्हा जग हलल्यासारखं वाटेल, तेव्हा आकाश तिथेच असतं, आणि तरंग नेहमी शांत होतात.

पुढची गोष्ट वाचा →अर्जुन आणि शांत सकाळ

महाभारत मधील आणखी

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले

स्रोत: महाभारत · पारंपरिक पुनर्कथन

या गोष्टीमागे

गुरू द्रोणांकडे झालेलं अर्जुनाचं शिक्षण महाभारत परंपरेत प्रसिद्ध आहे, विशेषतः त्याला फक्त पक्ष्याचा डोळा दिसला तो प्रसंग. त्या परंपरेपासून प्रेरित ही मूळ पुनर्कथा त्याच्या बालपणीचा एक शांत अध्याय कल्पते: असा एक ऋतू जेव्हा सर्वोत्तम शिष्याचे नेम सारखे चुकतात. परिपूर्ण एकाग्रतेचा गौरव करण्याऐवजी ती निराशा, ताठ खांदे आणि खाली फेकलेल्या धनुष्याने सुरू होते. द्रोणांचं उत्तर म्हणजे सालवृक्षांमधला एक लपलेला तलाव आणि एक खडा, जो दाखवतो की आकाश कधीच जात नाही, फक्त तरंगांमागे लपतं, आणि पाण्याला हात लावल्याने तरंग वाढतात. होणाऱ्या आईसाठी श्वासाची ही साधी प्रतिमा विश्रांतीपूर्वी अस्वस्थ मन शांत करण्याचा एक सुंदर मार्ग देते.

महाभारतात सरोवर आणि शांत पाणी पुन्हा पुन्हा येते. पांडव वनातील एका सरोवरावर प्रश्न विचारणाऱ्या यक्षाला भेटतात, आणि अनेक लोकप्रिय कथांमध्ये अर्जुन फिरत्या लक्ष्याचा वेध केवळ पाण्यातील त्याचे प्रतिबिंब पाहून घेतो आणि द्रौपदीचे वरण जिंकतो. पारंपरिक धनुर्विद्या या प्रदेशात आजही जिवंत आहे — मेघालयातील खासी टेकड्यांवरील बांबूच्या धनुष्यांच्या स्पर्धांपासून भूतानपर्यंत, जिथे तो राष्ट्रीय खेळ आहे. योग शिक्षक अनेकदा शांत मनाची तुलना लाटा नसलेल्या सरोवराशी करतात, ज्याचा तळ स्पष्ट दिसतो — ही प्रतिमा योगसूत्रांतील मनाच्या लहरी शांत करण्याच्या विचारापर्यंत जाते. होणाऱ्या आईसाठी हे चित्र विसावा देते — पाणी स्थिर झाले की सगळे पुन्हा स्पष्ट दिसू लागते.

बाळासोबत विचार करा

अलीकडे मी कोणत्या काळजीचा खडा माझ्या मनात टाकत आले आहे, आणि त्याला शांत व्हायला काय मदत करतं?

संकल्प: मी माझं मन स्थिर पाण्यासारखं शांत होऊ देते, आणि मला स्पष्ट दिसतं.

आशीर्वाद: तुमचं मन शांत राहो आणि तुमच्या हृदयाला शहाणपणाची साथ मिळो.

पात्रे

अर्जुन
— शांत राहायला शिकणारा मेहनती तरुण धनुर्धर.
गुरू द्रोण
— एका शांत तलावाच्या मदतीने शिकवणारे संयमी गुरू.

बोध

शांत मनामुळे आपलं कौशल्य उजळून दिसतं.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

बाळा, चल आपण दोघं मिळून हळू श्वास घेऊ. शांत आणि स्थिर, एखाद्या निवांत तलावासारखं.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

खडा पडल्यावर तलावाचं काय झालं?

स्रोत: महाभारत परंपरेपासून प्रेरित (मूळ पुनर्कथा)

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गायत्री मंत्र जप करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 9व्या आठवड्याची माहिती वाचा.

संबंधित गोष्टी

  • अर्जुन आणि पक्ष्याचा डोळा · दिवस 39

    अशीच गोष्ट

    परंपरा अर्जुनाच्या उत्तराला एकाग्रतेचा चिरंतन धडा मानते, जो पिढ्यानपिढ्या भारतीय मुलांना सांगितला जातो. आईच्या शांततेवरील संशोधन सुचवते की एका वेळी एकाच साध्या कामाकडे पूर्ण लक्ष दिल्याने धावपळीचे, काळजीत असलेले मन शांत होऊ शकते.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

अर्जुन आणि शांत तलाव ही गोष्ट काय शिकवते?

भारतीय परंपरेत फार पूर्वीपासून शांत मनाची तुलना स्थिर पाण्याशी केली जाते, आणि गुरूंनी शतकानुशतकं ही प्रतिमा वापरली आहे. आईच्या मनःशांतीवरचं संशोधन सांगतं की विचार जबरदस्तीने दूर ढकलण्याऐवजी हळू श्वास घेऊन त्यांना शांत होऊ दिल्याने गरोदरपणातली काळजी कमी होऊ शकते.

अर्जुन आणि शांत तलाव गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?

ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 9 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा