Garbh Katha
मोफत सुरू करा

World · दिवस 58 · आठवडा 9

इंद्रधनुष्याची बाग लावणारा मुलगा

रवीला एका कोरड्या, मोकळ्या जागेत इंद्रधनुष्याच्या बागेचं स्वप्न पडतं. एक चमचा, तडा गेलेली बादली आणि बिया घेऊन तो रोज सकाळी मेहनत करतो.

गोष्टीचे तात्पर्य: रोजची छोटी छोटी पावलं मोठं स्वप्न फुलवू शकतात.

या गोष्टीत

पात्रे
रवी, कमला मावशी, आजी
मूळ ग्रंथ
आजची गोष्ट (जागतिक परंपरा)
वाचनाचा वेळ
4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)

दिवस 58 एका नजरेत

आठवडा
आठवडा 9 · ७ पैकी दिवस 2
तिमाही
तिमाही 1
या आठवड्यात बाळ
आठवडा 9: बाळाची वाढ
मंत्र
ॐ

भारतीय गावजीवनात फार पूर्वीपासून मानलं जातं की चांगल्या गोष्टी सगळे मिळून घडवतात, प्रत्येकजण आपल्याकडचं घेऊन येतो. आईच्या मनःशांतीवरचं संशोधन सांगतं की सगळं एकटीने करण्याऐवजी अनेक हातांची मदत स्वीकारल्याने गरोदरपण हलकं वाटू शकतं.

माझ्याकडे फक्त एक चमचा आणि एक बादली होती. प्रत्येकाने एक रंग आणला.

रवी रोज सकाळी डोळे उघडण्याआधीच हसत उठायचा, त्याच्या स्वप्नामुळे.

तो आठ वर्षांचा होता. तो एका धुळकट गावाच्या टोकाला राहायचा, जिथे रस्ता तपकिरी होता आणि घरं मातीच्या रंगाची होती. आणि त्याला इंद्रधनुष्याचा प्रत्येक रंग असलेली बाग लावायची होती.

त्याच्या घरामागे जमिनीचा एक छोटासा मोकळा तुकडा होता. तिथे थकलेल्या काही तणांशिवाय काहीच उगवत नव्हतं. माती कडक आणि फिकट होती. रवीने शेजाऱ्यांना आपलं स्वप्न सांगितलं, तेव्हा म्हाताऱ्या कमला मावशी प्रेमाने हसल्या.

"इंद्रधनुष्य, त्या कोरड्या कोपऱ्यात? बाळा, इंद्रधनुष्य आभाळात राहतं."

रवीने फक्त मान डोलावली. "मग मी आभाळालाच थोडं खाली भेटायला यायला सांगेन."

त्याने जे होतं त्यापासून सुरुवात केली. एक जुना चमचा. एक तडा गेलेली बादली. आणि आजीने वर्तमानपत्राच्या पुडीत जपून ठेवलेल्या मूठभर झेंडूच्या बिया. मोठी स्वप्नं एका चमच्याने आणि एका बादलीने सुरू होऊ शकतात.

रोज सकाळी तो विहिरीवरून पाणी आणायचा, एका वेळी एक बादली. तो चमच्याने कडक माती फोडायचा, हळूहळू, हळूहळू, ती मऊ आणि काळी होईपर्यंत. त्याने झेंडूच्या बिया एकेक करून मातीत दाबल्या.

"तू नारिंगी रंग होणार," तो त्यांना म्हणाला.

आठवडे गेले. मग एका सकाळी छोटे छोटे हिरवे कोंब वर आले. रवीने इतक्या जोरात टाळ्या वाजवल्या की छपरावरचे कावळे उडून गेले.

दुसऱ्या दिवशी कमला मावशी कुंपणाजवळ आल्या. त्यांनी एक छोटीशी कापडी पिशवी पुढे केली.

"माझ्या लाल जास्वंदीच्या बिया," त्या म्हणाल्या. "प्रत्येक इंद्रधनुष्याला लाल रंग हवाच."

रवीने दोन्ही हात जोडून त्यांचे आभार मानले.

त्यानंतर काहीतरी अद्भुत घडू लागलं. रोज दुपारी तिथून जाणाऱ्या पोस्टमनकाकांनी पिवळ्या सूर्यफुलाच्या बियांचं पाकीट आणलं. कुंभाराची मुलगी मीना हिरव्या तुळशीचं छोटंसं रोप घेऊन आली. "हिरवा रंग प्रत्येक रंगाच्या पानांसाठी," ती म्हणाली. आणि गल्लीच्या टोकाला एकटेच राहणाऱ्या म्हाताऱ्या विणकरकाकांनी कित्येक वर्षं आपल्या खणात जपून ठेवलेल्या निळ्या गोकर्णाच्या बिया आणल्या.

"माझ्या बायकोला ही फुलं खूप आवडायची," ते हळूच म्हणाले. "ती पुन्हा कुठेतरी फुलायला हवीत."

रवीने प्रत्येक बी काळजीपूर्वक लावली. आणि प्रत्येकीला सांगितलं की ती कुणी आणली. "तू कमला मावशींकडून आलीस," तो लाल रंगाला म्हणाला. "तू विणकरकाकांकडून आलीस," तो निळ्याला म्हणाला.

लवकरच गावातली बाकीची मुलंही मदतीला आली. कुणी पाणी आणलं. कुणी तण उपटलं. कुणी नुसतंच कुंपणाजवळ बसून रोपांना गाणी म्हणून दाखवली, कारण रवी म्हणायचा की बियांना गाणी ऐकायला आवडतात. आपण वाटून घेतो तेव्हा सगळेच त्या सौंदर्याचा भाग होतात. तो कोरडा छोटा कोपरा आता शांत राहिला नव्हता. तो हसण्याने, पावलांनी आणि खणखणणाऱ्या बादल्यांनी भरून गेला होता.

पण एक रंग अजूनही कमी होता. रवीकडे लाल, नारिंगी, पिवळा, हिरवा आणि निळा होता. जांभळा नव्हता.

त्याने सगळीकडे शोधलं. बाजारात विचारलं. फिरत्या बियाणेवाल्याला विचारलं. एवढ्या कोरड्या जागी उगवणारी जांभळी फुलं कुणाकडेच नव्हती.

एका संध्याकाळी रवी आपल्या बागेजवळ थोडासा उदास होऊन बसला होता. त्याची आजी येऊन त्याच्याशेजारी बसली. थोडा वेळ ती काहीच बोलली नाही. मग म्हणाली, "पुन्हा पाहा, रवी. इथे आधीपासून काय आहे ते पाहा."

रवीने पाहिलं. आणि तिथे, कुंपणाजवळ, दोन दगडांच्या मधे, त्याने आधी कधीच न पाहिलेलं एक छोटंसं रानटी रोप होतं. त्याला चांदण्यांच्या आकाराची चिमुकली जांभळी फुलं होती. कुणीही पाणी न घालता ते तिथे आधीपासूनच उगवत होतं, कुणीतरी पाहण्याची शांतपणे वाट पाहत.

रवी मोठ्याने हसला. "ते तर इथे इतके दिवस होतं!"

"खूप चांगल्या गोष्टी अशाच असतात," आजी हसून म्हणाली. "काही सुंदर गोष्टी आधीपासूनच इथे असतात, कुणीतरी पाहण्याची वाट पाहत."

त्या वर्षी पावसाळा आला, तेव्हा अख्खी बाग एकदम फुलली. लाल जास्वंद. नारिंगी झेंडू. पिवळी सूर्यफुलं. हिरवी तुळस. निळा गोकर्ण. आणि कुंपणाजवळ रानटी जांभळ्या चांदण्या. शेजारच्या गावातून लोक फक्त बघायला चालत आले. कमला मावशी छातीवर हात ठेवून कुंपणाजवळ उभ्या राहिल्या.

"तू करून दाखवलंस," त्या म्हणाल्या. "तू इंद्रधनुष्य खाली आणलंस."

रवीने मान हलवली. "आपण सगळ्यांनी केलं," तो म्हणाला. "माझ्याकडे फक्त एक चमचा आणि एक बादली होती. प्रत्येकाने एक रंग आणला."

तेव्हापासून त्या धुळकट कोपऱ्याला इंद्रधनुष्याची बाग म्हणू लागले. गावात कुणालाही एकटं वाटलं की ते संध्याकाळी तिथे फुलांमध्ये जाऊन बसायचे, आणि आठवायचे की त्यांनीही कधीतरी एक बी दिली होती, आणि त्यातून काहीतरी सुंदर उगवलं होतं.

त्या रात्री म्हातारे विणकरकाका हळूहळू रवीच्या घरावरून गेले. ते कुंपणाजवळ थांबले आणि रात्रीसाठी घट्ट मिटून सकाळची वाट पाहणाऱ्या निळ्या गोकर्णाकडे खूप वेळ पाहत राहिले.

बाळा, प्रत्येकजण तुझ्यासाठी एक रंग घेऊन येतोय, आणि सगळे मिळून आपण काहीतरी सुंदर घडवतोय.

पुढची गोष्ट वाचा →कमळतळ्याचा नावाडी कारागीर

जगभरातील मधील आणखी

3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले

स्रोत: जागतिक परंपरेतील कथा

या गोष्टीमागे

इंद्रधनुष्याची बाग ही एखादी प्राचीन आख्यायिका नसून, जगभर सांगितल्या जाणाऱ्या गावकथांच्या धर्तीवर लिहिलेली एक आजची गोष्ट आहे, जिथे एका मुलाची हट्टी आशा हळूहळू अख्ख्या समाजाला जोडून घेते. तिची गोडी तपशिलांत आहे: तडा गेलेली बादली, आजीच्या झेंडूच्या बिया, आपल्या बायकोला आवडणारा गोकर्ण घेऊन येणारे म्हातारे विणकरकाका. बहुतेक बागांच्या गोष्टी एकाच नायकाच्या यशाने संपतात, पण इथे प्रत्येक शेजारी एक रंग जोडतो, आणि हरवलेला जांभळा रंग इतके दिवस कुंपणाजवळच उगवत होता असं कळतं, जे आधीपासून आहे ते पाहण्याचा एक शांत धडा. शेवटी ती जागा एकटं वाटणाऱ्यांना बसण्याची जागा होते. गरोदरपणात ही गोष्ट आनंदाने आठवण करून देते की बाळ अनेक प्रेमळ हातांनी वाढतं.

बाळासोबत विचार करा

या गरोदरपणात तुमच्या आयुष्यात कुणी कुणी एक रंग आणला आहे?

संकल्प: इतर लोक माझ्यासाठी आणि माझ्या बाळासाठी आणत असलेल्या मदतीचं आणि प्रेमाचं मी स्वागत करते.

आशीर्वाद: तुमचं आयुष्य सौंदर्याने, आनंदाने आणि अर्थपूर्ण नात्यांनी फुलून येवो.

पात्रे

रवी
— एकेक बादली करत न थांबणारा आशावादी मुलगा.
कमला मावशी
— आधी हसणाऱ्या आणि नंतर थक्क होणाऱ्या शेजारीण.
आजी
— तिच्या झेंडूच्या बियांनी इंद्रधनुष्याची सुरुवात होते.

बोध

रोजची छोटी छोटी पावलं मोठं स्वप्न फुलवू शकतात.

तुमच्या बाळाला काय सांगावे

माझ्या छोट्या बीजा, मी रोज तुझी काळजी घेते. तुझं आयुष्य प्रत्येक रंगात फुलो.

मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा

तुझ्या इंद्रधनुष्याच्या बागेत तू कोणकोणते रंग लावशील?

स्रोत: आजची गोष्ट (जागतिक परंपरा)

या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 9व्या आठवड्याची माहिती वाचा.

संबंधित गोष्टी

  • ओणमला महाबली घरी येतो · दिवस 118

    अशीच गोष्ट

    ओणम महाबलीच्या आठवणींचा उत्सव आहे, एक राजा जो न्याय आणि उदारतेसाठी आठवला जातो, आणि परंपरा मानते की तो आपले लोक समाधानी आहेत हे पाहण्यासाठी दर वर्षी परत येतो. आईच्या शांततेवरील अभ्यास सूचवतात की कौटुंबिक रीती आणि एकत्र जेवण माणसांना सुरक्षित आणि जोडलेले वाटायला मदत करतात, आणि हेच ओणमचे हृदय आहे.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न

इंद्रधनुष्याची बाग लावणारा मुलगा ही गोष्ट काय शिकवते?

भारतीय गावजीवनात फार पूर्वीपासून मानलं जातं की चांगल्या गोष्टी सगळे मिळून घडवतात, प्रत्येकजण आपल्याकडचं घेऊन येतो. आईच्या मनःशांतीवरचं संशोधन सांगतं की सगळं एकटीने करण्याऐवजी अनेक हातांची मदत स्वीकारल्याने गरोदरपण हलकं वाटू शकतं.

इंद्रधनुष्याची बाग लावणारा मुलगा गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?

ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 9 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.

सर्व मराठी गोष्टी →

Read in Englishहिन्दी में पढ़ेंગુજરાતીમાં વાંચો

गर्भवती मैत्रिणीला पाठवा