Women of India · दिवस 60 · आठवडा 9
अव्वैयार आणि झाडाखालचा मुलगा
कवयित्री अव्वैयार जांभळ्या फळांनी लगडलेल्या एका नावल झाडाखाली विश्रांती घेते. एक मुलगा विचारतो की तिला फळं भाजलेली हवीत की न भाजलेली, आणि तिला वाटतं तो वेडेपणा करतोय.
गोष्टीचे तात्पर्य: आपण कुणाकडूनही शिकू शकतो, अगदी एखाद्या लहान मुलाकडूनही.
या गोष्टीत
- पात्रे
- अव्वैयार, झाडावरचा मुलगा
- मूळ ग्रंथ
- नावल झाडाखाली अव्वैयार आणि मुलगा (बहुधा मुरुगन मानला जाणारा) यांची तमिळ लोकपरंपरा
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 60 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 9 · ७ पैकी दिवस 4
- तिमाही
- तिमाही 1
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 9: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- अव्वैयार आणि झाडाखालचा मुलगा
- मंत्र
- गायत्री मंत्र
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
तमिळ परंपरेत अव्वैयारला सर्वात शहाण्या आवाजांपैकी एक मानलं जातं, आणि ही गोष्ट तिची नम्रता आणि विनोदबुद्धी दाखवते. आईच्या मनःशांतीवरचं संशोधन सांगतं की हसणं आणि वाटेत शिकत जाण्याची तयारी यामुळे सगळं माहीत असायलाच हवं हा अनेक पालकांवरचा ताण कमी होऊ शकतो.
झाडावरच्या एका मुलाने आत्ताच एका छोट्याशा फळाने मला काहीतरी नवं शिकवलं.
तमिळ उन्हाच्या रणरणाटात धुळीच्या रस्त्यावर त्या म्हाताऱ्या कवयित्रीची काठी टक टक टक वाजत होती.
तिचं नाव होतं अव्वैयार. तमिळनाडूभर लोकांचं तिच्यावर प्रेम होतं. ते तिला अव्वै म्हणायचे, म्हणजे जवळजवळ लाडकी आजी. ती साध्या पांढऱ्या साडीत, हातात काठी घेऊन गावोगावी फिरायची, आणि जिथे जाईल तिथे छोट्या, शहाणपणाच्या ओव्या सांगायची. मुलं त्या तोंडपाठ करायची. राजे तिचा सल्ला घ्यायचे.
अव्वैयारला खूप काही माहीत होतं. आणि खरं सांगायचं तर, आपल्याला किती माहीत आहे याचा तिला कधी कधी जरा अभिमानही वाटायचा.
त्या दुपारी ती खूप थकली होती. ऊन डोक्यावर होतं. पाय दुखत होते. तिला भूक आणि तहान लागली होती.
पुढे तिला एक मोठं नावल झाड दिसलं. मराठीत आपण त्याला जांभळाचं झाड म्हणतो. त्याच्या पसरलेल्या फांद्यांनी गार हिरव्या सावलीचं जणू एक तळं केलं होतं, आणि त्या छोट्या, गडद जांभळ्या फळांनी लगडल्या होत्या. अव्वैयारने आनंदाने सुस्कारा सोडला आणि विश्रांतीसाठी खोडाला टेकून बसली.
तेवढ्यात वरून एक आवाज आला.
"पाट्टी! आजी!"
तिने वर पाहिलं. एका फांदीवर एक लहान मुलगा बसला होता, बहुधा गुराखी, चमचमणाऱ्या डोळ्यांचा आणि खट्याळ हसण्याचा. तो पाय हलवत होता आणि त्याच्या हातात मूठभर फळं होती.
"आजी, तुम्हाला भूक लागलेली दिसतेय," मुलगा म्हणाला. "फळं हवीत का?"
"हो रे बाळा, दे ना," अव्वैयार म्हणाली. "फार छान होईल."
मुलाने मान एका बाजूला कलवली. "पण आधी सांगा," तो म्हणाला. "तुम्हाला भाजलेली फळं हवीत? की न भाजलेली?"
अव्वैयारने डोळ्यांची उघडझाप केली. भाजलेली फळं? थेट झाडावरून? असं तिने कधीच ऐकलं नव्हतं. तिला वाटलं मुलगा वेडेपणा करतोय. पण त्यावर डोकं लावण्याइतकी ताकद तिच्यात नव्हती.
"मला न भाजलेलीच दे रे बाळा," ती हलकंसं हसत म्हणाली. "झाडावरची ताजी फळं दे."
मुलाने फांदी हलकेच हलवली. पिकलेल्या जांभळ्या फळांचा वर्षाव झाला. ती तिच्याभोवती धुळीत आणि वाळूत घरंगळली.
अव्वैयारने एक उचललं. त्यावर बारीक वाळू लागली होती. म्हणून ती साफ करण्यासाठी तिने ते ओठांजवळ धरलं आणि हळूच फुंकलं. फू. फू.
वरच्या फांदीवरून खुदखुदण्याचा आवाज आला.
"आजी," मुलगा म्हणाला, "तुम्ही फळावर फुंकर का घालताय? ते खूप गरम आहे का? म्हणजे ते भाजलेलंच आहे की काय?"
अव्वैयार थांबली. तिने हातातल्या फळाकडे पाहिलं. मग वर मुलाकडे पाहिलं. आणि तिला उमगलं. लोक गरम अन्न थंड करायला त्यावर फुंकर घालतात. आणि ती इथे झाडावरच्या फळावर अगदी तशीच फुंकर घालत होती. तमिळमध्ये भाजलेल्यासाठीचा शब्द, सुट्टा, गरमसाठीच्या शब्दासारखाच वाटतो. मुलगा सुरुवातीपासून शब्दांशी खेळत होता.
ती हसू लागली. खांदे हलवणारं खोल, उबदार, आनंदी हसू. शहाणपण नम्र राहतं आणि हसायला तयार असतं.
"बाळा, तू मला पकडलंस," ती म्हणाली. "मी सगळा देश फिरले, मला माहीत असलेलं सांगत. आणि झाडावरच्या एका मुलाने आत्ताच एका छोट्याशा फळाने मला काहीतरी नवं शिकवलं."
मुलगाही हसला. आणि क्षणभर, पानांमधून उजेड खाली येत असताना, अव्वैयारला दिसलं की तो काही साधासुधा मुलगा नव्हता. त्याच्याभोवती एक मंद तेज होतं. त्याच्या डोळ्यांत अख्ख्या आकाशाची माया होती.
जुन्या कथांमध्ये लोक म्हणतात की हा मुलगा म्हणजे स्वतः भगवान मुरुगन होते, तमिळ डोंगरांचे तरुण देव, जे आपल्या लाडक्या भक्ताशी एक हळुवार खेळ खेळायला आणि कुणालाच सगळं कधीच माहीत नसतं याची आठवण करून द्यायला खाली आले होते.
"धन्यवाद," अव्वैयार हात जोडून हळूच म्हणाली. "शिकण्यासारखं नेहमीच अजून काहीतरी असतं. याची आठवण करून दिल्याबद्दल धन्यवाद. अगदी लहानातला लहानही गुरू होऊ शकतो."
मुलगा हसला. पानं सळसळली. आणि तिने पुन्हा पाहिलं, तेव्हा फांदी रिकामी होती. फक्त गोड जांभळी फळं उरली होती, एक गार झुळूक, आणि खोल शांततेची भावना.
अव्वैयारने प्रत्येक घास चाखत आपली फळं हळूहळू खाल्ली. तिचे ओठ आणि बोटं जांभळी झाली. मग तिने काठी उचलली आणि गुणगुणत पुन्हा रस्त्याला लागली. तिला आधीपेक्षा हलकं वाटत होतं. तिचं मन तरुण झालं होतं.
तिच्या अनेक ओव्या आजही गायल्या जातात. तमिळनाडूतली मुलं शाळेत त्या शिकतात, "कृतज्ञ राहायला विसरू नकोस" आणि "शिकणं सुंदर असतं" अशा छोट्या ओळी. आणि लोक आजही ही गोष्ट हसत हसत सांगतात: शहाणी आजी आणि झाडावरचा खोडकर मुलगा.
त्या संध्याकाळी, रस्त्यात कुठेतरी, अव्वैयार पुन्हा विश्रांतीला बसली. तिने आपल्या जांभळ्या डाग पडलेल्या बोटांकडे पाहिलं आणि पुन्हा एकदा, एकटीच, हळूच हसली.
बाळा, एक दिवस तू आमचा सगळ्यात लहान गुरू होशील, आणि तुझ्याकडून शिकायला आम्ही तयार आहोत.
भारतातील स्त्रिया मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 4–8 वर्षांची मुले
स्रोत: भारतातील स्त्रिया परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
जिच्या छोट्या ओव्या तमिळ मुलं आजही तोंडपाठ करतात ती लाडकी कवयित्री अव्वैयार, नावल म्हणजेच जांभळाच्या झाडावरच्या एका मुलाच्या प्रसिद्ध लोककथेची नायिका आहे; हा मुलगा बहुधा भगवान मुरुगन मानला जातो. त्याचं कोडं, 'भाजलेली फळं की न भाजलेली?', तेव्हाच सुटतं जेव्हा ती खाली पडलेल्या फळावरची वाळू फुंकून काढते, जसं लोक गरम अन्नावर फुंकर घालतात. महान कवींच्या बहुतेक गोष्टींमध्ये ते शब्दांनी जिंकताना दिसतात; ही गोष्ट आवडते कारण इथे ती शहाणी म्हातारी एका मुलाकडून आनंदाने हरते, आणि स्वतःवरच हसते. गरोदरपणात ही खेळकर आठवण करून देते की छोटी बाळं आपल्या आईवडिलांना जितकं शिकतात तितकंच शिकवतातही.
बाळासोबत विचार करा
एखाद्या मुलाने किंवा तुमच्यापेक्षा लहान व्यक्तीने तुम्हाला शिकवलेली अशी कोणती गोष्ट आहे जी तुम्हाला अजूनही आठवते?
संकल्प: मी मोकळी, जिज्ञासू आणि नम्र राहते, आणि माझं बाळ मला जे शिकवेल त्याचं स्वागत करते.
आशीर्वाद: तुमचे दिवस प्रेमळ नाती, आनंदी क्षण आणि शांत आठवणींनी भरून जावोत.
पात्रे
- अव्वैयार
- — काहीतरी नवं शिकणारी एक लाडकी, शहाणी कवयित्री.
- झाडावरचा मुलगा
- — हुशार कोडं घालणारा एक खोडकर मुलगा.
बोध
आपण कुणाकडूनही शिकू शकतो, अगदी एखाद्या लहान मुलाकडूनही.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या बाळा, मीही तुझ्याकडून खूप काही शिकणार आहे.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
'भाजलेली' फळं म्हणजे मुलाला काय म्हणायचं होतं?
स्रोत: नावल झाडाखाली अव्वैयार आणि मुलगा (बहुधा मुरुगन मानला जाणारा) यांची तमिळ लोकपरंपरा
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी गायत्री मंत्र जप करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 9व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- अक्का महादेवींचं मोकळं आकाश · दिवस 80
अशीच गोष्ट
अक्का महादेवींची वचनं आजही कर्नाटकभर गायली जातात, आणि परंपरा त्यांना सामान्य लोकांच्या भाषेतल्या निर्भय, प्रेमळ भक्तीचा आवाज मानते. आईच्या मनःशांतीवरचं संशोधन सांगतं की गाणं आणि सुगंधांकडे लक्ष देण्यासारख्या हळुवार सवयी शरीराला शांत करू शकतात, म्हणून त्यांची गाणी रात्रीची सुंदर सोबत ठरतात.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
अव्वैयार आणि झाडाखालचा मुलगा ही गोष्ट काय शिकवते?
तमिळ परंपरेत अव्वैयारला सर्वात शहाण्या आवाजांपैकी एक मानलं जातं, आणि ही गोष्ट तिची नम्रता आणि विनोदबुद्धी दाखवते. आईच्या मनःशांतीवरचं संशोधन सांगतं की हसणं आणि वाटेत शिकत जाण्याची तयारी यामुळे सगळं माहीत असायलाच हवं हा अनेक पालकांवरचा ताण कमी होऊ शकतो.
अव्वैयार आणि झाडाखालचा मुलगा गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 9 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.