Women of India · दिवस 87 · आठवडा 13
जानकी अम्मल यांचा ऊस
केरळमध्ये लहानपणी जानकी अम्मलना प्रत्येक पान आणि बी निरखायला आवडायचे. वनस्पतीशास्त्रज्ञ म्हणून त्यांनी धीराने भारतीय मातीसाठी अधिक गोड ऊस विकसित करायला मदत केली.
गोष्टीचे तात्पर्य: वाट पाहणे रिकामे नसते; आपण वाट पाहत असताना मुळे वाढत असतात.
या गोष्टीत
- पात्रे
- जानकी अम्मल, त्यांचा मदतनीस
- मूळ ग्रंथ
- वनस्पतीशास्त्रज्ञ ई. के. जानकी अम्मल यांच्या जीवनावरून
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 87 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 13 · ७ पैकी दिवस 3
- तिमाही
- तिमाही 1
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 13: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- जानकी अम्मल यांचा ऊस
- मंत्र
- महामृत्युंजय मंत्र
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
जानकी अम्मल यांच्या धीराच्या विज्ञानाने भारतीय शेतकऱ्यांना मदत केली आणि एक मौल्यवान जंगल वाचवले, आणि त्यांचे आयुष्य सातत्यपूर्ण कामाची शांत ताकद दाखवते. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन सांगते की वाट पाहण्याला रिकामा वेळ न मानता सक्रिय वाढ मानले तर लांबचे महिने अधिक हळुवार वाटू शकतात.
वाट पाहणे रिकामे नसते. आपण वाट पाहत असताना मुळे वाढत असतात.
बागेच्या वाटेच्या मधोमध जानकी थांबली आणि एका पानाकडे पाहण्यासाठी खाली बसली.
ही गोष्ट आहे केरळमधल्या तेलिचेरीची, शंभरहून अधिक वर्षांपूर्वीची. इतर मुले झाडांजवळून धावत जात, तेव्हा जानकी त्यांच्याशेजारी थांबायची. ती पानावरच्या शिरा पाहायची. फुलाच्या पाकळ्या मोजायची. पावसानंतर बी कसे फुटते ते निरखायची.
"जानकी, काय बघतेस एवढे?" तिच्या बहिणी विचारायच्या.
"मी ऐकते आहे," ती म्हणायची. "झाडे आपल्याला नेहमी काहीतरी सांगत असतात. आपण फक्त धीर धरायचा."
जानकी मोठी झाली आणि तिने मनापासून वनस्पतींचा अभ्यास केला. त्या काळी फार थोड्या मुली कॉलेजात जायच्या, आणि विज्ञान शिकणाऱ्या तर त्याहून कमी. पण जानकी शांतपणे, पाऊल-पाऊल पुढे जात राहिली. वनस्पतीशास्त्र शिकायला ती समुद्र पार करून अमेरिकेला गेली. वनस्पतीशास्त्रात डॉक्टरेट मिळवणाऱ्या पहिल्या भारतीय स्त्रियांपैकी ती एक झाली.
मग ती घरी परतली आणि कोइंबतूरला एका केंद्रात काम करू लागली, जिथे शास्त्रज्ञ उसाचा अभ्यास करत.
ऊस उंच आणि हिरवा असतो, बासरीसारखी पेरे असलेला, आणि आत गोड रस भरलेला. पण त्या काळी सगळ्यात गोड ऊस फार दूर, समुद्रापलीकडच्या उष्ण बेटांवर पिकायचा. भारताला आपली बरीचशी साखर इतर देशांकडून विकत घ्यावी लागायची.
"इथे, आपल्याच मातीत आपण अधिक गोड ऊस पिकवू शकू का?" शास्त्रज्ञांना प्रश्न पडला.
जानकीला विश्वास होता की हो, जमेल. पण ते पटकन होणार नाही हेही तिला माहीत होते.
रोज सकाळी ती उसाच्या रांगांमधून चालायची. पाने तिच्या डोक्यावर उंच सळसळायची. ती जपून एका प्रकारच्या उसाचे परागकण दुसऱ्या प्रकारच्या फुलावर ठेवायची. मग इवल्या बिया लावायची आणि वाट पाहायची.
काही रोपे बारीक उगवली. काही अशक्त निघाली. काही अजिबात गोड नव्हती.
एके दिवशी एका तरुण मदतनिसाने उसासा टाकला. "मॅडम, इतकी रोपे, आणि अजून योग्य एकही नाही. हे कधी जमेल याची तुम्हाला खात्री कशी?"
जानकी हसली आणि तिने हातांवरची माती झटकली. "उत्तराची मला खात्री नाही," ती म्हणाली. "पण उत्तर दिसण्याआधीही माझा कामावर विश्वास आहे. प्रत्येक बी आपल्याला काहीतरी शिकवते. अशक्त बियासुद्धा आपल्याला वाट दाखवत असतात."
ती सूक्ष्मदर्शकाखाली प्रत्येक रोपाच्या पेशींचा अभ्यास करायची. त्यांच्यातले इवले धागे मोजायची, जे धागे झाडाची गोष्ट आईवडिलांकडून मुलांकडे नेतात. सगळे काही ती नीटनेटक्या वह्यांमध्ये लिहायची.
ऋतूमागून ऋतू ती काम करत राहिली. पाऊस आला आणि गेला. ऊस उंच वाढला, कापला गेला, आणि पुन्हा उंच वाढला.
आणि हळूहळू योग्य ऊस दिसू लागले. ते गोड होते. मजबूत होते. आणि भारताच्या उबदार मातीत आनंदाने वाढत होते.
आता शेतकऱ्यांना आपल्याच शेतात गोड ऊस पिकवता येऊ लागला. जानकीने बढाई मारली नाही. ती फक्त पुढच्या प्रश्नाकडे वळली, कारण नेहमी एक पुढचा प्रश्न असायचाच.
नंतर तिने इंग्लंडमध्ये काम केले, जिथे एका मॅग्नोलियाच्या फुलाला तिचे नाव दिले गेले. पण तिचे मन नेहमी भारताकडे आणि त्याच्या हिरव्यागार जागांकडे वळायचे.
ती म्हातारी झाली तेव्हा तिने केरळमधल्या सायलेंट व्हॅली नावाच्या जंगलाबद्दल ऐकले. ते एक प्राचीन वर्षावन होते, इतके शांत की लोक म्हणत तिथे रातकिडेही चूप असतात. तिथे चंदेरी आयाळीची सिंहपुच्छ माकडे राहायची. उंच झाडे आपल्या फांद्यांत धुके धरून ठेवायची.
काही लोकांना तिथे धरण बांधायचे होते, ज्याने खोऱ्याचा काही भाग पाण्याखाली गेला असता.
जानकीला तिने प्रेम केलेली सगळी झाडे आठवली, आणि त्या मातीत अजून झोपलेल्या बिया. जंगलासाठी हळुवारपणे आणि ठामपणे बोलणाऱ्या इतरांबरोबर ती सामील झाली. तिने पत्रे लिहिली. तिला जे माहीत होते ते सगळ्यांना सांगितले.
शेवटी सायलेंट व्हॅली वाचवली गेली. आज ते राष्ट्रीय उद्यान आहे, आणि तिथली झाडे अजूनही मऊ हिरव्या धुक्यात उभी आहेत.
उतारवयात जानकी अनेकदा संध्याकाळी आपल्या झाडांमध्ये बाहेर बसायची. एकदा एका तरुण विद्यार्थ्याने तिला विचारले, "तुम्हाला कधी वाट पाहून कंटाळा येत नाही का?"
जानकी हसली. "वाट पाहणे रिकामे नसते. आपण वाट पाहत असताना मुळे वाढत असतात. ती आपल्याला दिसत नाहीत. पण ती तिथे असतात, सगळे काही तोलून धरत," ती म्हणाली. "शांत मुळेच अख्खे झाड तोलून धरतात."
तिने शेजारच्या एका लहानशा रोपाच्या पानाला स्पर्श केला. बागेतून झुळूक गेली, आणि एक पक्षी आपल्या घरट्यात विसावला.
मुळे अंधारात, नजरेआड वाढतात, आणि बाळा, तूही तसाच वाढतो आहेस. आपली वाट पाहणे प्रेमाने भरलेले आहे.
भारतातील स्त्रिया मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: भारतातील स्त्रिया परंपरेतील कथा
या गोष्टीमागे
केरळमधल्या तेलिचेरीच्या वनस्पतीशास्त्रज्ञ ई. के. जानकी अम्मल यांच्या खऱ्या आयुष्यावर आधारलेली ही गोष्ट वनस्पतीशास्त्रात डॉक्टरेट मिळवणाऱ्या पहिल्या भारतीय स्त्रियांपैकी एकीचा गौरव करते. कोइंबतूरमधल्या त्यांच्या कामाने भारतीय मातीला साजेसे उसाचे वाण विकसित करायला मदत झाली, इंग्लंडमधल्या एका मॅग्नोलियाला त्यांचे नाव आहे, आणि उतारवयात त्यांनी केरळच्या सायलेंट व्हॅलीसाठी आवाज उठवला, जे आज राष्ट्रीय उद्यान आहे. शोधांकडे धावणाऱ्या अनेक विज्ञान-चरित्रांपेक्षा वेगळी, ही मांडणी धीरावर रेंगाळते: उसाच्या रांगा, न जमलेली रोपे, आणि उत्तराची खात्री नसतानाही कामावर विश्वास ठेवणारी शास्त्रज्ञ. मुळे वाढत असल्याने वाट पाहणे कधीच रिकामे नसते, हे त्यांचे शेवटचे शब्द गरोदरपणाच्या महिन्यांशी सुंदरपणे बोलतात.
बाळासोबत विचार करा
तुमच्या आयुष्यात हळूहळू वाढणारी अशी कोणती गोष्ट आहे, आणि आज रात्री तुम्ही तिच्यावर थोडा जास्त विश्वास कसा ठेवू शकता?
संकल्प: माझ्या आत होणाऱ्या शांत वाढीवर माझा विश्वास आहे.
आशीर्वाद: आशा आणि शांती तुमचे मन भरून टाकोत.
पात्रे
- जानकी अम्मल
- — सावकाश, काळजीपूर्वक कामावर विश्वास ठेवणाऱ्या धीराच्या शास्त्रज्ञ.
- त्यांचा मदतनीस
- — वाट पाहणे कधीच रिकामे नसते हे शिकणारा कामकरी.
बोध
वाट पाहणे रिकामे नसते; आपण वाट पाहत असताना मुळे वाढत असतात.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
बाळा, मी तुझी वाट पाहत असताना तू शांतपणे वाढतो आहेस. वाट पाहण्याचा प्रत्येक दिवस प्रेमाने भरलेला आहे.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
जानकी अम्मलनी कोणते पीक अधिक गोड करायला मदत केली?
स्रोत: वनस्पतीशास्त्रज्ञ ई. के. जानकी अम्मल यांच्या जीवनावरून
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 13व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
जानकी अम्मल यांचा ऊस ही गोष्ट काय शिकवते?
जानकी अम्मल यांच्या धीराच्या विज्ञानाने भारतीय शेतकऱ्यांना मदत केली आणि एक मौल्यवान जंगल वाचवले, आणि त्यांचे आयुष्य सातत्यपूर्ण कामाची शांत ताकद दाखवते. आईच्या मनःशांतीवरील संशोधन सांगते की वाट पाहण्याला रिकामा वेळ न मानता सक्रिय वाढ मानले तर लांबचे महिने अधिक हळुवार वाटू शकतात.
जानकी अम्मल यांचा ऊस गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 13 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.