Puranas · दिवस 14 · आठवडा 2
पंपा नदीकाठचं बाळ
पंडालमच्या निपुत्रिक राजाला पंपा नदीकाठी एक गोड रडणं ऐकू येतं. त्यांना सोनेरी घंटा घातलेलं हसरं बाळ सापडतं, आणि एक ऋषी त्यांना बाळाला घरी न्यायला सांगतात.
गोष्टीचे तात्पर्य: प्रत्येक बाळ हे प्रेमानं स्वागत करण्याजोगं अनमोल वरदान आहे.
या गोष्टीत
- पात्रे
- मणिकंठन, राजा राजशेखर, राणी कनकम्मा
- मूळ ग्रंथ
- पुराणे
- वाचनाचा वेळ
- 4 मिनिटे (मोठ्याने वाचताना)
दिवस 14 एका नजरेत
- आठवडा
- आठवडा 2 · ७ पैकी दिवस 7
- तिमाही
- तिमाही 1
- या आठवड्यात बाळ
- आठवडा 2: बाळाची वाढ
- आजची गोष्ट
- पंपा नदीकाठचं बाळ
- मंत्र
- ॐ
- गर्भसंवाद
- या आठवड्यात बाळाशी बोला
ही कथा खूप वाट पाहिलेल्या बाळाच्या वरदानासारख्या आगमनाचं नवल साजरं करते. तुमचं बाळ आत्ताच किती लाडाचं आहे, हे अनुभवायला ती तुम्हाला बोलावते.
या बाळाला घरी घेऊन जा, महाराज,
राजशेखर हे केरळच्या डोंगरांमधलं हिरवंगार छोटं राज्य, पंडालम, याचे राजा होते; त्यांचा चेहरा प्रेमळ होता आणि दाढी मऊ, करडी. ते आणि त्यांची राणी, राणी कनकम्मा, आपल्या प्रजेवर मनापासून प्रेम करायचे. तरीही रोज संध्याकाळी राजवाड्यात दिवे लागले की दोघांनाही एक शांत उदासी जाणवायची. बाळासाठी त्यांनी अनेक वर्षं प्रार्थना केली होती, आणि तरीही त्यांचं घर बाळाशिवायच होतं.
एका उजळ सकाळी राजा आपल्या काही माणसांसोबत पंपा नदीकाठच्या रानात फिरायला गेले. नदी निर्मळ आणि थंड होती, आणि गुळगुळीत तपकिरी दगडांवरून गाणं गात वाहत होती. सभोवती उंच सागवानाची झाडं होती, आणि फांद्यांवरून हिरवे पोपट साद घालत होते. राजा सावलीचा आनंद घेत हळूहळू चालत होते, आणि लवकरच ते इतरांच्या थोडे पुढे गेले.
मग ते थांबले आणि कान देऊन ऐकू लागले. पाण्याच्या आवाजावरून आणखी एक आवाज आला, छोटा, बारीक आणि गोड. ते एका बाळाचं रडणं होतं. राजाचं हृदय उचंबळलं, आणि नेच्यांमधून हळुवार वाट काढत ते नदीकाठाने त्या आवाजाच्या दिशेनं गेले.
तिथे एका झाडाखाली मऊ पानांच्या बिछान्यावर एक बाळ झोपलं होतं. ते गुटगुटीत आणि गुलाबी होतं; त्याचे डोळे काळेभोर आणि चमकदार होते, आणि छोट्या मुठी आकाशाकडे हलत होत्या. त्याच्या गळ्यात एक छोटी सोनेरी घंटा, मणी, होती, जी त्याने पाय झाडले की किणकिणायची. पाण्यावरच्या सकाळच्या उन्हासारखा एक मऊ प्रकाश त्याच्याभोवती पसरल्यासारखा वाटत होता.
राजा बाळाशेजारी गुडघ्यावर बसले. बाळाचं रडणं लगेच थांबलं आणि ते त्यांच्याकडे टक लावून पाहू लागलं. मग ते हसलं, एक रुंद, बोळकं हसू, आणि त्याने हात पुढे केला. राजा राजशेखरांचे डोळे भरून आले. "तुला इथे कुणी ठेवलं, माझ्या छोट्या खजिन्या?" ते कुजबुजले. "तुझी आई कुठे आहे?"
तेवढ्यात लांब पांढऱ्या केसांचे आणि शांत चेहऱ्याचे एक साधू झाडांमधून बाहेर आले. ते एक ऋषी होते, रानात राहून दिवसभर प्रार्थना करणारे एक ज्ञानी पुरुष. जणू ते राजांचीच वाट पाहत होते, अशा प्रकारे ते हसले. "या बाळाला घरी घेऊन जा, महाराज," ते म्हणाले. "हे तुमच्यासाठी एक वरदान आहे. याला आपला मुलगा म्हणून वाढवा. हे किती खास आहे, ते तुम्हाला काळाच्या ओघात कळेल."
"याचं नाव काय ठेवू?" राजांनी विचारलं. ऋषींनी बाळाच्या गळ्यात चमकणाऱ्या छोट्या घंटेकडे पाहिलं. "याला मणिकंठन म्हणा," ते म्हणाले, "ज्याच्या गळ्यात घंटा आहे तो." मग त्यांनी मान लववली आणि ते परत रानात निघून गेले. क्षणात, पान गळावं इतक्या शांतपणे, ते दिसेनासे झाले.
राजांनी अगदी जपून बाळाला उचलून कुशीत घेतलं. बाळ त्यांच्या छातीशी बिलगलं आणि त्याने आनंदानं छोटा सुस्कारा सोडला. छोटी घंटा घरापर्यंत टिंग, टिंग वाजत राहिली. प्रत्येक आवाजाला राजा हळूच हसत होते. नदी अधिकच गोड गाणं गात असल्यासारखी वाटली, आणि पक्षी झाडांमधून त्यांच्या मागोमाग आले.
राजवाड्यात पोहोचताच राजांनी हाक मारली, "कनकम्मा, ये आणि बघ!" राणी धावत आली, आणि बाळाला पाहताच तिने आपले हात छातीशी धरले. राजांनी मणिकंठनला तिच्या कुशीत दिलं. बाळाने तिच्याकडे पाहून गोड आवाज काढला, आणि ती एकाच वेळी हसू आणि रडू लागली. "आपल्या प्रार्थना फळाला आल्या." ती म्हणाली.
त्या रात्री सगळ्या पंडालम राज्यानं उत्सव साजरा केला. प्रत्येक खिडकीत दिवे उजळले, आणि मंदिरातून ढोल आणि शंखांचा नाद घुमला. लोकांनी फुलं, केळी आणि गोड पायसम, म्हणजे तांदूळ, दूध आणि गुळाची खीर, आणली. त्यांनी आभाराची गाणी गायली, आणि सोनेरी घंटा घातलेल्या छोट्या राजकुमाराला प्रत्येकाला पाहायचं होतं.
मणिकंठन एक सौम्य, हुशार मुलगा झाला. तो धडे पटकन शिकायचा आणि गुरुजनांचं लक्षपूर्वक ऐकायचा. तो नोकरचाकरांशी, गायींशी आणि राजवाड्याच्या बागेतल्या पक्ष्यांशी प्रेमानं वागायचा. कुणी उदास असलं की ते पुन्हा हसेपर्यंत तो शांतपणे त्यांच्या शेजारी बसायचा. लोक म्हणायचे की नुसतं त्याच्या जवळ असलं तरी मन शांत होतं.
अनेकदा संध्याकाळी मणिकंठन डोळे मिटून एका झाडाखाली अगदी स्तब्ध बसायचा. त्याचा चेहरा पहाटेच्या नदीसारखा शांत होता. राणी खिडकीतून त्याच्याकडे पाहायची आणि आपल्या छोट्या मुलातल्या त्या खोल शांततेचं तिला नवल वाटायचं. पुढे लोक त्याला अय्यप्पा म्हणून ओळखू लागले आणि त्याच्यावर प्रेम करू लागले, जो शबरीमलाच्या डोंगरावर शांतपणे ध्यानस्थ बसलेला आहे.
पण आत्ता तो फक्त त्यांचं बाळ होता, आणि राजा-राणी आनंदात होते. रोज रात्री राणी त्याला झोके देत झोपवायची आणि एक मऊ अंगाई गायची. आणि त्याचे डोळे मिटेपर्यंत छोटी सोनेरी घंटा हळूच टिंग, टिंग वाजत राहायची.
बाळा, तूसुद्धा आमच्या मनांनी प्रार्थना केलेलं एक वरदान आहेस, आणि आम्ही तुला जवळ धरून ठेवू. तू शांत आणि प्रेमळ होत वाढ, आणि तुझं छोटं हृदय नेहमी आनंदानं किणकिणत राहो.
पुराण मधील आणखी
3 मिनिटे वाचन · गर्भारपण आणि 3–8 वर्षांची मुले
स्रोत: पुराणे · पारंपरिक पुनर्कथन
या गोष्टीमागे
केरळमध्ये, पंपा नदीकाठी पंडालमचे राजा राजशेखर यांना गळ्यात छोटी घंटा असलेलं सापडलेलं बाळ, म्हणजे मणिकंठन, याची कथा ही अय्यप्पा परंपरेची लाडकी सुरुवात आहे. लाखो भाविक शबरीमलाच्या डोंगरावरच्या मंदिराची यात्रा करतात, आणि तिथल्या प्रथांमध्ये पंडालम राजघराण्याला आजही विशेष स्थान आहे. दैवी बालकांच्या अनेक कथा भविष्यवाणीनं किंवा संघर्षानं सुरू होतात; ही कथा मात्र एका निपुत्रिक जोडप्याच्या दीर्घ प्रार्थनेवर, एका शांत ऋषीवर, बाळाच्या हसण्यावर आणि घंटेच्या 'टिंग, टिंग'वर रेंगाळते, आणि मग सगळ्या राज्यात दिवे, ढोल आणि पायसम. डोंगरावरच्या अय्यप्पांची पुढची शांतता फक्त ओझरती दिसते. होणाऱ्या आईसाठी ती फक्त इतकंच साजरं करते: खूप वाट पाहिलेलं बाळ आनंदानं घरी आलं.
बाळासोबत विचार करा
आपलं बाळ येणार आहे, हे पहिल्यांदा कळलं तेव्हा तुम्हाला कसं वाटलं?
संकल्प: माझं बाळ एक वरदान आहे, आणि या छोट्या जीवाचं मी शांत आणि कृतज्ञ मनानं स्वागत करते.
पात्रे
- मणिकंठन
- — छोटी सोनेरी घंटा घातलेलं गुलाबी बाळ.
- राजा राजशेखर
- — ज्यांची दीर्घ प्रार्थना फळाला येते असे प्रेमळ राजा.
- राणी कनकम्मा
- — बाळाला कुशीत घेताना ती आनंदानं हसते आणि रडते.
बोध
प्रत्येक बाळ हे प्रेमानं स्वागत करण्याजोगं अनमोल वरदान आहे.
तुमच्या बाळाला काय सांगावे
माझ्या सोनुल्या, आम्ही ज्यासाठी प्रार्थना केली ते वरदान तू आहेस, आणि आम्ही खूप आनंदानं तुझं स्वागत करू.
मोठे झाल्यावर त्यांना विचारा
बाळ मणिकंठनच्या गळ्यात काय होतं?
स्रोत: अय्यप्पा (मणिकंठन) आणि पंडालम राजघराण्याची केरळमधली परंपरा
या गोष्टीचा भाव दिवसभर सोबत ठेवण्यासाठी काही मिनिटे ध्यान आणि श्वसन करून पाहा आणि गर्भावस्थेच्या 2व्या आठवड्याची माहिती वाचा.
संबंधित गोष्टी
- फुलांचा चमत्कार · दिवस 188
तेच मूल्य
या जपानी लोककथेत परंपरा सांगते की नुकसान झाल्यानंतरही दया देत राहते, तर लोभाच्या हाती काहीच लागत नाही. आईच्या शांत मनावरचं संशोधन सुचवतं की दुःखाच्या क्षणांत सौम्य अर्थ शोधल्यानं आईला अधिक आशावादी वाटू शकतं.
वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न
पंपा नदीकाठचं बाळ ही गोष्ट काय शिकवते?
ही कथा खूप वाट पाहिलेल्या बाळाच्या वरदानासारख्या आगमनाचं नवल साजरं करते. तुमचं बाळ आत्ताच किती लाडाचं आहे, हे अनुभवायला ती तुम्हाला बोलावते.
पंपा नदीकाठचं बाळ गर्भारपणाच्या कोणत्या आठवड्यासाठी आहे?
ही गोष्ट गर्भारपणाच्या 2 व्या आठवड्यासाठी आहे, पण तुम्ही ती कोणत्याही आठवड्यात बाळाला ऐकवू शकता.